Αρχή του παραμυθιού, καλησπέρα σας!

Για την ώρα δεν έχω πολλά να πώ.

Δεν ξέρω αν έχω μείνει μουγγός από αδράνεια, από τρομάρα ή από την πολλή σκέψη, αλλά διαβάζω κάποιους γύρω μου και νιώθω πως ότι εγώ είπα μέχρι τώρα ήταν απελπιστικά λίγο, κοινό, μικρό και τελικά αδιάφορο – αν όχι σε λογοτεχνικό επίπεδο σίγουρα σε επίπεδο γεγονότων, που με/μας προσπερνάνε με ταχύτητες διαφυγής, την στιγμή που εμείς περιμένουμε καρτερικά το τραίνο, μήπως και περάσει.

Γυρνάμε όλο και πιό πολύ στο παρελθόν.

Έννοιες που είμασταν σίγουροι πως είχαμε οριοθετήσει πιά, με αίμα και αγώνες, στήνονται καθημερινά στόν τοίχο των εκτελέσεων, και κάποιοι ζητούν να τις οριοθετήσουν από την αρχή, με τον δικό τους τρόπο. Οι λέξεις έχασαν το νόημα τους και εμείς αφήσαμε να γίνουμε  κατηγορούμενοι και ένοχοι γιά την διαφορετική μας σκέψη. Είναι γνωστό πως σε τέτοιες καταστάσεις, «δρυός πεσούσης, πας ανήρ ξυλεύεται» – και είναι δυστυχώς πολλοί αυτοί που από το βυθό και από τον πάτο της διατροφικής αλυσίδας βρέθηκαν ξαφνικά στην επιφάνεια. Ούτε και αυτό θα ήταν κακό, αν  είχαν ανέβει με την αξία τους.

Αλλά μακρηγορώ…

Με το να κοιτάω τα πράγματα με άλλο μάτι κάθε μέρα δεν έχω πρόβλημα – με το να πρέπει να υπερασπιστώ αυτά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα και να προσπαθώ να αποδείξω πως δεν είμαι ελέφαντας, ναι, έχω σοβαρό πρόβλημα.

Ελπίζω να βρώ ξανά τον όποιο λόγο είχα – ίσως – κάποτε. Μέχρι τότε, θα αφήνω να μιλάνε άλλοι, που τα λένε όπως θα ήθελα να τα είχα πει εγώ.

Βαθειά εισπνοή…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: