Ιστορική αναδρομή

Είμουν κι εγώ κάποτε παιδάκι. Από μία οικογένεια που μου άνοιξε τα μάτια, χωρίς να με σπρώξει ωστόσο σε κόμματα και κινήματα. Όχι πως οι δικοί μου ήταν σε κάποιο κίνημα ή κόμμα, αλλά ο ένας παππούς τράβηξε τα πάνδεινα γιατί μίλησε στον κομμουνιστή πρώην γείτονα σε κάποιο μακρινό λιμάνι και ο άλλος παππούς δημοκράτης μεν, αλλά έβγαζε το σκασμό γιατί είχε τέσσερα στόματα και το δικό του να θρέψει και ήταν δημόσιος υπάλληλος.  Ο ένας γονιός  θυμόταν πάντα τον γαζωμένο τοίχο με την προτροπή «ΕΛΑΣιτες Ενωθείτε» γραμμένη πάνω του από τότε που ήταν μικρό παιδάκι και ο άλλος πάντα μιλούσε με αγάπη γιά τον παππού που του πήραν το φυλλάδιο και σκάλιζε χωράφια γιά να τους ταΐσει και θυμόταν με τρόμο το γειτονόπουλο που το εκτέλεσε η αστυνομία στον Εμφύλιο.  Και το σπίτι μας γεμάτο βιβλία.  Γεμάτο όμως.  Δικά μας, αγορασμένα, σωσμένα από την λογοκρισία της Χούντας, που απαγόρευσε βιβλία και κάποιος συγγενής πήγε να τα πετάξει κρυφά αλλά τα μαζέψαμε,  μέχρι κλεμμένα κόμικς από το περίπτερο της γωνίας που εγώ βούταγα σαν παιδάκι.  Βιβλία, βιβλία, βιβλία…
Είμουν κι εγώ κάποτε παιδάκι – αν όχι στην ηλικία, τουλάχιστον στο μυαλό. Στα δεκαεφτά μου έκανα το πρώτο μου μανιφέστο γιά το πως θα άλλαζε ο κόσμος μέσω της μελλοντικής κυβέρνησης μου. Και ήμουν περήφανος που το κόμμα μου είχε στο πρόγραμμα του την «κατάργηση της πορνείας». Προσοχή! Όχι «απαγόρευση», αλλά «κατάργηση». Και αυτό «μέσω της κατάργησης των συνθηκών που την επιτρέπουν και την διαιωνίζουν». Σύμφωνει φίλε μου, αλλά με τους μαστροπούς τι θα κάνουμε; Με τους εμπόρους των ναρκωτικών; Τους κάθε λογής «κακούς»;  Μα θέλει και ρώτημα;  «Εκτέλεση», πρότεινε το κόμμα του δεκαεφτάχρονου σωτήρα. Όλων. Των φονιάδων του Πολυτεχνείου, των βασανιστών της Χούντας, των βασανιστών της Μακρονήσου… μέχρι που βρέθηκε όντως κάποιος βασανισμένος της Μακρονήσου, να μου πεί πως αυτούς τους συγχωρέσε ο ίδιος, και δεν ζητά από εμένα να πάρω το αίμα του πίσω, ποτέ. Και βραχυκύκλωσα γιά μια ακόμα φορά. Και ξανάρχισα το διάβασμα, μπας και βγάλω άκρη.
Είμουν και εγώ κάποτε παιδάκι – και η αδικία με έπνιγε.  Και ο φόνος του Καλτεζά, και η κατάληψη του Χημείου, και το ξύλο κάθε Πολυτεχνείου με προ(σ)καλούσαν να βγώ από το σπίτι και να βρεθώ στους δρόμους, και να σπάσω και να κάψω και να φωνάξω και να πολεμήσω. Και να απαιτήσω τον καλύτερο κόσμο που δεν θα έρθει αν δεν ματώσουμε, αν δεν χτυπηθούμε, αν δεν πεθάνουν κάποιοι από εμάς – αν και εγώ θα την γλυτώσω, γιατί εμένα δεν θα με πιάσουν. Δεν απορώ που οι δικοί μου μόνο που δεν με κλείδωσαν μέσα και ο πατέρας μου έγινε ένας φασίστας που δεν με άκουγε πιά όταν μίλαγα. Έπρεπε να μεγαλώσω γιά να καταλάβω πως γιά τον εαυτό σου δεν φοβάσαι – γιά την γυναίκα σου και το παιδί σου τρέμεις όμως. Άλλωστε ήμουνα παιδάκι, και τί να μου πούν οι μεγάλοι;

Και δεν με πιάσανε. Και δεν με βρήκανε ότι και να είπα ή να έκανα. Σε όσες πορείες και να πήγα, σε όσες συνελεύσεις και να παραβρέθηκα, όσες φορές και να πήγα σε περίεργες γειτονιές, όσο και αν έβγαζα πύρινους λόγους στους φίλους, όσο και να πέταξα πέτρες, με όποιους και να έκανα παρέα, με όσα «περίεργα» βιβλία από «σταμπαρισμένα» βιβλιοπωλεία και ν’ αγόρασα, δεν με πιάσανε.

Και δεν είμαι πιά παιδάκι.

Και πρέπει να μιλήσω και να πολεμήσω και να φωνάξω κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο. Γιατί το δικό μου παιδάκι πρέπει να μάθει. Γιατί όταν θα έρθει η ώρα του να βγεί στον δρόμο, κάποιος πρέπει να είναι μαζί του και δίπλα του και μπροστά του όταν θα πέφτουν οι ξυλιές και οι σφαίρες. Και αυτός ο κάποιος, ελπίζει να μην βρεί το παιδάκι του και την γυναίκα του το κακό – όπως ακριβώς έλπιζε και ο πατέρας μου – αλλά μιά και δεν ασχολήθηκε τόσο ώστε το κακό να είναι σήμερα ξεδοντιασμένο και η μάχη πιό εύκολη, δεν τον παίρνει να παραδώσει την όποια σκυτάλη και να κάτσει σε τίποτα δάφνες που τελικά δεν κέρδισε.

Γιατί σε κανένα από τα βιβλία που διάβασα δεν έλεγε κάτι τέτοιο…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: