Αρχίστε την «επανάσταση» χωρίς εμένα

Με τηλεφώνημα στο zougla.gr, άγνωστος ανέλαβε την ευθύνη της επίθεσης σε πεζή περιπολία του Α.Τ. Εξαρχείων, το απόγευμα της Πέμπτης στα Εξάρχεια.

Ο άγνωστος ανέφερε τα εξής: «Χθες το απόγευμα, ομάδα συντρόφων επιτέθηκε σε πεζό περίπολο της ΕΛ.ΑΣ. στην οδό Καλλιδρομίου. Θαυμάσαμε τους λεβέντες του Χρυσοχοΐδη στο ταχύτατο σπριντ τους, στο οποίο πετούσαν ακόμα και τα κλομπ τους, για να τρέξουν πιο γρήγορα. Θαυμάσαμε, επίσης, την επίδειξη συναδελφικής αλληλεγγύης, όταν παράτησαν πίσω τους τη νεαρή συνάδελφό τους. Σε ένδειξη μεγαλοψυχίας μας, τη φιλοδωρήσαμε μόνο με κάνα δυο κλωτσιές. Επιφυλασσόμαστε για τους λεβέντες συναδέλφους της. Επιστρέφουμε, τέλος, στο Χρυσοχοΐδη, ένα κλομπ, που «έπεσε» από τους λεβέντες του. Ο Δεκέμβρης έρχεται.»

εδώ :  http://www.tvxs.gr/v26761

Υπάρχει η περίπτωση να είστε προβοκάτορες και φασισταριά, οπότε εντύπωση δεν μου κάνει γιατί αυτό ήταν πάντα το ποιόν σας – δέκα εναντίον ενός, τσαμπουκάδες εκ του ασφαλούς, νεροκουβαλητές στο μύλο του κάθε κράτους. Αλλά και πληρωμένοι τραμπούκοι, ασπόνδυλα καθάρματα και μαριονέτες σε ένα θέατρο που παίζεται στην πλάτη του κάθε λαού. Ελπίζοντας πως τα αφεντικά σας θα σας πάρουν από την λάσπη που σας βρήκαν να σέρνεστε και θα σας ανεβάσουν στο ίδιο επίπεδο με το δικό τους, μην ξέροντας πως είστε χρήσιμοι ηλίθιοι που θα σας πετάξουν όταν θα επιτελέσετε το θεάρεστο έργο σας.

Αν είστε τέτοιοι, ο Δεκέμβρης που δηλώνετε πως «έρχεται» σίγουρα δεν είναι δικός σας, ούτε ποτέ ήταν. Ο κόσμος προχωράει και θα μείνετε πίσω. Συνεχίστε τις αθλιότητες και θα ανοίξετε τα μάτια ακόμα και των τυφλών…

Αλλά…

Υπάρχει η περίπτωση να είστε «αναρχικοί», «επαναστάτες» ή «πρωτοπόροι». Υπάρχει οι περίπτωση να δηλώνετε πως μιλάτε στο όνομα των καταπιεσμένων ή όποιων δεν έχουν φωνή. Υπάρχει η περίπτωση να νομίζετε πως πολεμάτε γιά όσους δεν μπορούνε, για να μας «αφυπνήσετε» ή να μας βγάλετε στους δρόμους.

Αν είστε τέτοιοι, σας δηλώνω πως είστε ίδιοι με τους προηγούμενους. Όχι μόνο παίζετε στο ίδιο έργο μαζί τους, αλλά χωρίς εσάς το έργο αυτό δεν θα μπορούσε καν να ανέβει. Είστε γιά φτύσιμο, γιατί καθημερινά κάνετε τη έννοια «Αναρχία», λαομίσητη.

…………..

«Φιλοδωρήσατε» με κλωτσιές έναν πεσμένο άνθρωπο. Πολλοί εσείς και μία αυτή.  Εκεί ξέπεσε λοιπόν η Επανάσταση… να την υπερασπίζονται τραμπούκοι και δειλοί. Αυτόν τον κόσμο ευαγγελίζεστε… ένα πλανήτη γεμάτο επαναστατικές κρεμάλες, γιά να κρεμάσετε την στολή αλλά να περισώσετε το φασισμό. Αυτό τον Δεκέμβρη ετοιμάζετε… μία ακόμα αντιπαράθεση για εμάς, χωρίς εμάς. Αυτή είναι τελικά η απάντηση σας στον φασισμό που ξαναγεννιέται… ένας επαναστατικός αυνανισμός γιά να νιώθετε σπουδαίοι, μία επαναστατική γυμναστική γιά να περνάει η ώρα, ένα γκρέμισμα των πάντων δίχως ενδιαφέρον για χτίσιμο.

Τελικά, είστε χειρότεροι από τους πρώτους – τουλάχιστον αυτοί είναι απροκάλυπτα εχθροί, ενώ εσείς μασκαρεύεστε σαν φίλοι.

Αφήστε κάτω τον Δεκέμβρη – δεν σας ανήκει.

Advertisements

4 Σχόλια to “Αρχίστε την «επανάσταση» χωρίς εμένα”

  1. Και όμως….ακόμα και εαν συμφωνώ με όσα γράφεις, που συμφωνώ – δεν μπαίνει τέτοιο θέμα- ακόμα και αυτοί είναι μέρος του κινήματος, για να το πώ καλύτερα, είναι μέρος ενός κινήματος που «χτίζει» πάνω στην δομική του κρίση από τις αρχές της δεκαετίας του 80. Είναι απότοκα της πολιτικής κρίσης κρίσης του κινήματος. Αυτό που με στεναχωρεί ιδιαίτερα είναι ότι δεν μπορείς να «συζητήσεις» πολιτικά μαζί τους. Το σίγουρο βέβαια είναι ότι με τέτοιες τακτικές σαν αυτές που περιγράφεις δεν μπορείς να κεφαλοποιήσεις πολιτικά οποιαδήποτε κοινωνική έκρηξη και αυτό μου φαίνεται ότι είναι το ζητούμενο στις μέρες μας. Το πολύ επικύνδυνο στην συγκεκριμένη χρονική συγκυρία είσης είναι ότι αφού δεν μπορεί να κεφαλοποιήσει το κίνημα τις ευκαιρίες που του δίνει το «σύστημα» υπάρχουν άλλοι χώροι…»εθνικής υπερηφάνειας» που φαντάζουν έτοιμοι να το κάνουν αυτό. Το αυγό του φιδιού όχι μόνο έχει βγεί από το αυγό του, αλλά μεγαλώνει επικίνδυνα !!!

    • Μα δεν αρνήθηκα πως είναι μέρος του κινήματος. Αντίθετα, το αναγνωρίζω και αποδέχομαι την ύπαρξη του, γιατί καταλαβαίνω που και πως μπορεί να είναι χρήσιμη η βία. Για την χρησιμότητα και χρηστικότητα της, έχουν χυθεί ποτάμια μελανιού. Έχουν όμως χυθεί και ωκεανοί αίματος – και εκεί είναι το πρόβλημα μου. Ξεκινάμε από την σκεπή του οικοδομήματος αντί πρώτα να βάλουμε τα θεμέλια. Φτάσαμε μήπως σε μιά κατάσταση που αυτοί που θα έπρεπε να πάρουμε με το μέρος μας, μας καταλαβαίνουν; Φτιάξαμε τις κατάλληλες δομές ώστε μόλις γκρεμίσουμε να μπορούμε να φτιάξουμε; Καταλάβαμε εμείς και οι σύμμαχοι μας την αναγκαιότητα της αλλαγής του κόσμου; Πείσαμε γιά το δίκιο μας; Αν ναι, τότε εμπρός να τσακίσουμε τον παλιό κόσμο, να γίνουμε η μαμή της ιστορίας και να ξεκινήσει η νέα πραγματικότητα.
      Αν όχι όμως; Τι ετοιμάζουμε με φασιστικές πρακτικές εκτός από ένα νέο φασισμό; Χρειάζεται το αναρχικό κίνημα μία NKVD ή μία ΟΠΛΑ; Αν ναι, τότε τι σόϊ «αναρχικό» κίνημα είναι; Οι ίδιοι – ή οι μπαμπάδες τους, δεν έχει σημασία – που χτυπάν σήμερα πεσμένες μπατσίνες, πρίν χρόνια χτύπησαν τον Κάϊν. Μεθαύριο θα χτυπήσουν εμάς και τα παιδιά μας. Γιατί; Γιατί «η βία είναι το θηλυκό του βίου»; Γιατί «φασίστες ερχόμαστε»; Ερχόμαστε να δείξουμε πως θα σταματήσουμε τον φασισμό ή πως θα του αλλάξουμε το ρούχο;
      Εμείς θα πατήσουμε το φίδι στο κεφάλι, αυτό θα μας δαγκώσει το πόδι, θα ψοφήσουμε και οι δύο και αυτοί που ζέσταναν το φίδι θα ζήσουν γιά να επωάσουν κι άλλα. Το φίδι όντως μεγαλώνει – καιρός να πάρουμε τα μούτρα μας και να κατεβούμε δίπλα στον κόσμο, να του δείξουμε πως δεν πρέπει να μας φοβάται, να του δείξουμε πως έχουμε προτάσεις, να του εξηγήσουμε γιατί οι χώροι «εθνικής υπερηφάνιας» θα τους φέρουν μόνο πόνο και δάκρυα. Και όταν θα καταλαμβάνουμε τα Χειμερινά Ανάκτορα, σου υπόσχομαι πως εγώ, αν ζώ, ή τα εγγόνια μου, αν έχω ψοφήσει, θα είμαστε στην πρώτη γραμμή – αλλά θα είμαστε με το κεφάλι ψηλά γιά ότι κάναμε μέχρι τώρα. Αλλιώς, όπως είπαμε και αλλού, μας βλέπω στην ουρά γιά την κρεμάλα, όχι από τους φασίστες, αλλά από τους συντρόφους που κάναν την βία παιχνίδι και χαβαλέ και τελικά ανέξοδη διασκέδαση, σαν να ήταν κανένα videogame. Και εκεί φίλε μου, δεν θα προσυπογράψω – όσο και αν διαλεκτικά καταλαβαίνω.

  2. Εχω χάσει το mail σου,σου αφήνω το κείμενο εδώ

    Τους τελευταίους μήνες έχει ενταθεί η προσπάθεια συντονισμού και συλλογικοποίησης της δράσης του αναρχικού κινήματος, τουλάχιστον στην Αθήνα, με την Ανοιχτή Συνέλευση Αναρχικών για Ενιαίο Πολυμορφικό Κίνημα αλλά και με ζυμώσεις μέσα και έξω από συλλογικότητες. Οι προϋποθέσεις για την επιτυχία ενός τέτοιου εγχειρήματος έχουν προσεγγιστεί από διάφορες οπτικές γωνίες, η καταγραφή των οποίων ίσως να ήταν χρήσιμη για την κατανόηση της απόστασης ( ή της εγγύτητας ) των συνιστωσών του Χώρου. Ακόμα και να μην έχει το εγχείρημα αυτό τα ελάχιστα κοινά αναμενόμενα αποτελέσματα, είναι αναγκαίο όσο και χρήσιμο να αφήσει το αποτύπωμά του και να αποτελέσει έναν σταθμό στην προσπάθεια για ενότητα και δημιουργία υποδομών οργάνωσης του αναρχικού χώρου. Ανεξάρτητα από την εξέλιξη και την έκβαση του εγχειρήματος αυτού, ένα από τα θετικά του στοιχεία είναι ότι επανέφερε στην επιφάνεια την αναγκαιότητα της κοινής συντονισμένης δράσης του Χώρου. Οι παρακάτω γραμμές επιχειρούν να εστιάσουν αποσπασματικά σε κάποια φαινόμενα που θεωρώ ότι έχουν παίξει το ρόλο τους στη δημιουργία συγκεκριμένων χαρακτηριστικών του Χώρου. Μάλιστα μερικά από αυτά φάνηκαν ανάγλυφα τελευταία στα πλαίσια της Ανοιχτής Συνέλευσης. Επιχειρήθηκε να συνοψιστούν προσωπικές απόψεις καθώς και γνώμες και σχόλια ανένταχτων συντρόφων με τρόπο καλόπιστο. Στη συνέχεια κατατίθενται κάποιες προτάσεις λιγότερο ή περισσότερο επεξεργασμένες και προσανατολισμένες στην ίδια κατεύθυνση. Αν σε κάτι φανεί χρήσιμο το κείμενο αυτό σε οποιοδήποτε εγχείρημα συλλογικοποίησης του Χώρου και διαλόγου προς την κατεύθυνση αυτή, θα έχει πετύχει το στόχο του.
    Για συμβολικούς και μόνο λόγους η αρχή θα γίνει από αυτό που μεταφορικά ή κυριολεκτικά αποτελεί ‘κοινό τόπο’ και σημείο αναφοράς για όσους σε τούτη την πόλη επιμένουν να αντιστέκονται και να ονειρεύονται την απελευθέρωση του Ανθρώπου από τα δεσμά της Εξουσίας. Εδώ και αρκετά όμως χρόνια-για λόγους που δεν είναι αντικείμενο ανάλυσης αυτού του κειμένου- ο κοινός αυτός τόπος λειτουργεί με διττό τρόπο για τον αναρχικό/αντιεξουσιαστικό χώρο. Η γκετοποίηση του Χώρου στα Εξάρχεια(ως χώρο-σημείο αναφοράς αλλά και ως κουλτούρα) και η συνεπακόλουθη απομόνωσή του, είχε σαν αποτέλεσμα το υπερβολικό στένεμα της επαναστατικής του προοπτικής, την ομογενοποίησή του, την ανάπτυξη συμπτωμάτων θυματοποίησης και τελικά την απομάκρυνσή του απ’ αυτό που ο ίδιος ονομάζει κοινωνία και όσο αφορά σε ένα μικρό κομμάτι του την ανάπτυξη ενός ιδιότυπου ‘αυτισμού’. Μέσα σ’ αυτό το χώρο που ο ίδιος οριοθέτησε, έγινε εύκολος στόχος της εξουσίας, η οποία δρούσε και δρα έξω και μέσα του. Αυτοπεριχαρακώθηκε και έχασε την επαφή του με έναν κόσμο που αρνήθηκε να τον ακολουθήσει σε αδιέξοδες ατραπούς και σκοτεινές διαδρομές . Η δράση του έγινε πιο ευάλωτη σε προβοκάτσιες, ένα μέρος του χαρτογραφήθηκε, η δυναμική του μειώθηκε. Διαμορφώθηκαν οι συνθήκες ένταξης του σε ένα συνεχές παιχνίδι γάτας με το ποντίκι με την αστυνομία, σε ένα γήπεδο που φαινομενικά μόνο είναι ευνοϊκό γι’ αυτόν και σχεδόν πάντα με τους όρους της Εξουσίας. Όλη του η δυναμική περιορίστηκε σε αυτόν τον φαύλο κύκλο στείρας αντιπαράθεσης. Έτσι η εστίαση ενάντια στην καταστολή (όπως τουλάχιστον την αντιλαμβάνεται αυτό το κομμάτι του αναρχικού χώρου που έχει εμπλακεί σ’ αυτό το στημένο παιχνίδι) επικράτησε ως πρόταγμα πλέον, σχεδόν σαν εμμονή. Ακόμα κι έτσι όμως ο προβληματισμός πάνω στην καταστολή περιορίστηκε σε όρους σύγκρουσης(με ή χωρίς εισαγωγικά) και σπάνια συνδέθηκε διαλεκτικά με άλλα ζητήματα. Παραμελήθηκαν οργανωτικά ζητήματα σε όφελος ενός επαναλαμβανόμενου αυτοσχεδιασμού που εξάντλησε και τα δικά του όρια αλλά και τα δικά μας. Η σύγκρουση για τη σύγκρουση έγινε σε πολλές περιπτώσεις αυτοσκοπός. Η τυφλή βία ιδεολογικοποιήθηκε. Η απελευθέρωση φυλακισμένων συντρόφων, η θεματική των φυλακών και των ψυχιατρείων και η πιο ορατή καταστολή μονοπώλησε το ενδιαφέρον του Χώρου, επισκιάζοντας μία σειρά από ζητήματα που απασχολούν και αφορούν πολύ περισσότερο την κοινωνία. Αυτή η μονοδιάστατη αλλά και ελκυστική για πολλούς πρακτική ταυτίστηκε με τη δράση , σε βάρος της ιδεολογικής δουλειάς και της διαλεκτικής που απαξιώθηκαν. Η αποδόμηση των αστικών ιδεολογημάτων σε ένα σωρό θέματα πέρασε σε δεύτερη μοίρα ή γίνεται με τρόπο ευκαιριακό, αν δεν λησμονήθηκε εντελώς.
    Σε αυτόν τον ακάλυπτο χώρο διείσδυσε ο ρεφορμισμός, ο οποίος βέβαια δεν περίμενε τη δική μας αδράνεια για να οικειοποιηθεί θέματα όπως π.χ. η οικολογία, να τα ντύσει με τη γλώσσα της ενσωμάτωσης και να τα μετατρέψει σε δεκανίκι της ‘εναλλακτικής’ αστικής ιδεολογικής προπαγάνδας. Υπό αυτές τις συνθήκες, η διαδικασία αποσάθρωσης της αστικής προπαγάνδας έχει αποκτήσει άλλο ένα μέτωπο. Αυτό ενάντια στο δεκανίκι και ενίοτε μακρύ χέρι της Εξουσίας με την φαινομενικά ανατρεπτική φρασεολογία. Γι’ αυτό πρέπει να είναι επίμονη, συνεχής και σε βάθος. Αυτό βέβαια απαιτεί και προϋποθέτει ενότητα, διαλεκτική, συνεχή και συνεπή ιδεολογική δουλειά, κόπο. Στις σημερινές συνθήκες κάτι τέτοιο φαντάζει δύσκολο αλλά συνάμα γοητευτικά ελκυστικό. Παρότι η Εξουσία χειρίστηκε το θέμα με ιδιαίτερα πονηρό τρόπο ,δημιουργώντας τόσα χρόνια τέτοιες συνθήκες σύγκρουσης (οι όροι που λέγαμε παραπάνω) έτσι ώστε να μην ευνοούνται αυτές ακριβώς οι προϋποθέσεις, πολλοί είναι αυτοί που δεν έπεσαν στην παγίδα. Αυτοί που έχουν κατανοήσει ότι η ανούσια συγκρουσιολογία , οι τεχνητοί διαχωρισμοί και ο κατακερματισμός ,εκτός των άλλων, δρουν αποτρεπτικά για τη δημιουργία ενός ενιαίου, πολιτικά ώριμου αναρχικού κινήματος . Ο μονομερής καταγγελτικός λόγος αποτρέπει από την ιδεολογική ζύμωση και την παραγωγή ιδεολογίας. Όταν το σύνθημα καθορίζει το περιεχόμενο του λόγου, απομακρυνόμαστε από τον ορθολογισμό και τη διαλεκτική και εισχωρούμε σε μονοπάτια μεταφυσικής. Δυσδιάκριτης και μεταμοντέρνας, αλλά πάντως μεταφυσικής. Η άκοπη καταγγελτική συνθηματολογία (ή συνθηματική καταγγελία) εθίζει στη διανοητική νωχέλεια. Η πάλη όμως του εξεγερμένου ανθρώπου σήμερα ενάντια σε κάθε μορφής εξουσία δεν μπορεί να είναι ιδεολογικά νωχελική. Πρέπει να είναι πιο δραστήρια και ευρηματική από παλιά που οι διαχωρισμοί καταπιεστών-καταπιεζομένων ήταν πιο διακριτοί και οι ταξικοί και κοινωνικοί όροι πιο σαφείς .Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια πολλοί σύντροφοι και συλλογικότητες κατανοούν, με τον τρόπο του ο καθένας, την αναγκαιότητα της απαλλαγής από τέτοια σύνδρομα και της άρθρωσης ενός ουσιαστικού αντιεξουσιαστικού λόγου, συγκεκριμένου όσο και δομημένου, επίκαιρου όσο και διαχρονικού . Το ίδιο ισχύει και για τη δράση μας. Από το φαινομενικά ‘εύκολο’ σιγά σιγά περνάμε στα δύσκολα.
    Σ’ αυτές τις συνθήκες γιγαντώθηκε και η αυτοαναφορά και σε τελική ανάλυση ένας ιδιόμορφος όσο και επικίνδυνος εγωισμός, ο οποίος συνδυαζόμενος με ένα στείρο ‘’εξεγερσιακό’’ ή ‘’συγκρουσιακό’’ λόγο αναδύει μία οσμή υπογείου. Παρά την συχνά εύστοχη και διεισδυτική κριτική του εξουσιαστικού λόγου από πολλούς συντρόφους ή/και συλλογικότητες, σε ένα ανένταχτο κυρίως κομμάτι του Χώρου δεν έχει φτάσει ακόμα καθαρή και ανόθευτη αυτή η οσμή. Ίσως η ανάμιξή της με γερές δόσεις ‘’επαναστατικής’’ φρασεολογίας να ξεγελά και να την κάνει δυσδιάκριτη. Ίσως η όποια ελκυστικότητα ενός τέτοιου λόγου να μην αφήνει σε κάποιους περιθώρια για μία εξίσου εύστοχη και διεισδυτική διάγνωση του που μπορεί να μας οδηγήσουν ανάλογες πρακτικές. Ίσως κάποιοι νεότεροι σύντροφοι να μη γνωρίζουν (όλη) την ιστορία αυτής της πολύ συγκεκριμένης μα καθόλου εξελισσόμενης συνιστώσας, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία…
    Αυτά και πολλά άλλα που δεν είναι της παρούσης έχουν προσδώσει σε ένα κομμάτι του Χώρου ‘εφηβικά’ πολιτικά χαρακτηριστικά. Το θέλω/θέλουμε υπερτερεί του μπορώ/μπορούμε και έτσι ο εθελοντικός υποκειμενισμός φτάνει να γίνεται πολιτικό μανιφέστο. Πολλές φορές προβαίνει σε πρωτοβουλίες και εγχειρήματα χωρίς να έχει ζυγίσει καλά τις δυνατότητές του με αποτέλεσμα να αδυνατεί να αντιμετωπίσει εκ των υστέρων τα προβλήματα που προκύπτουν. Ο επικοινωνιακός του κώδικας έχει γίνει απελπιστικά ομοιόμορφος, η γλώσσα του επιτηδευμένα δυσνόητη, ξύλινη (και φραστικά και κυρίως νοηματικά), η αναντιστοιχία λόγων-πράξεων χαώδης. Μέσα σ’ αυτόν του μικρόκοσμο (χωρικά και μεταφορικά) του εξαρχειώτικου αναρχισμού, όπως σε γενικές γραμμές περιγράφεται παραπάνω, οι προσωπικές έριδες και αντιπαλότητες είναι συχνές. Δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Ο εγωισμός και ο ατομικισμός ευδοκιμούν σε αναερόβιες συνθήκες. Ολοένα και πιο σπάνια τέτοιες φιλονικίες έχουν πολιτικά χαρακτηριστικά, γι’ αυτό και είναι πια ολοένα και πιο βαρετές και κυρίως ζημιογόνες για το Κίνημα. Δε μπορεί να μιλάς για την αναγκαιότητα της κατάργησης της εξουσίας, για τη ‘δια του παραδείγματος’ διάδοση των ιδεών μας και στην πράξη να αυτό-ακυρώνεσαι και ταυτόχρονα να δηλώνεις την πολιτική σου ανωριμότητα με τέτοιου είδους ανούσιες ίντριγκες. Στα στενά πλαίσια όμως του μικρόκοσμου αυτού αυτές οι ανούσιες ίντριγκες μεγεθύνονται, προσλαμβάνουν θεαματικά χαρακτηριστικά και αποκτούν σημασία. Για τους πρωταγωνιστές αυτής της ταινίας .Ο κόσμος που έχει διάθεση να αντισταθεί στη βαρβαρότητα της ολοκληρωτικής δημοκρατίας δεν ενδιαφέρεται καθόλου μα καθόλου για τέτοια θεάματα. Το αν θα φτάσει το μήνυμα σε όσους έχουν αντιεξουσιαστική πρακτική ή έστω ρητορεία είναι ένα στοίχημα. Ένα άλλο στοίχημα είναι αν θα μπορέσουν να το αφομοιώσουν. Το μεγαλύτερο όμως στοίχημα είναι η πολιτική ενηλικίωση του Χώρου. Άλλα βέβαια θα έπρεπε να είναι τα στοιχήματα που δυνητικά θα μπορούσε να βάλει αυτός ο Χώρος ,αλλά καλύτερα να αρχίσουμε από τα απλά παρά να βαυκαλιζόμαστε και να χτίζουμε στην άμμο παλάτια.
    Το χειρότερο όμως ίσως είναι ότι στις συνθήκες αυτές και για μια σειρά άλλους λόγους που χρήζουν βαθύτερης συζήτησης, ευνοήθηκε ο κατακερματισμός του αναρχικού Χώρου σε βαθμό απίστευτο για δεδομένα κινημάτων άλλων λαών . Ένα τμήμα του ξέχασε(ή δεν έμαθε)να συνυπάρχει, να μοιράζεται πράγματα, να συνδιαχειρίζεται καταστάσεις, να συμπράττει και να συνδιαμορφώνει, πέρα από τη θεματολογία και τη δράση του ‘εύκολου’. Ξέχασε( ή δεν έμαθε) να ακούει, να προσπαθεί να αντιλαμβάνεται τη διαφορετικότητα διαφορετικών οπτικών και κυρίως να σέβεται στην πράξη και όχι στα λόγια το σύντροφο και τη συντροφικότητα. Κάποιες φορές το έλλειμμα αυτό επιχειρήθηκε να αντιμετωπιστεί σε πρόσφατες συνελεύσεις και σε κοινές δράσεις με μία υπερβολική ανοχή εκ μέρους συντρόφων πιο έμπειρων και με μεγαλύτερο βαθμό αυτοσυνειδησίας. Άλλοτε πάλι επιχειρήθηκε μία μονομερής εστίαση σε μία μηχανιστική αποφυγή-αποτροπή εξουσιαστικών φαινομένων και συμπεριφορών. Αν δεν υπάρχει προσωπική και πολιτική ωριμότητα, αυτοσυνειδησία και στοιχειώδης σχέση με τη διαλεκτική, οποιοδήποτε κοινά αποδεκτό πλαίσιο λειτουργίας μιας συνέλευσης ή ομάδας, όσο και να τονίζει και να υπερασπίζεται τον αμεσοδημοκρατικό του χαρακτήρα, αργά ή γρήγορα θα παραβιαστεί και θα διαλυθεί. Η αυτό-οργάνωση είναι αναγκαία συνθήκη για οποιοδήποτε εγχείρημα, όχι όμως πανάκεια. Η αναρχία εκτός από ιδεολογία είναι προσωπικό και συνάμα συλλογικό βίωμα, στάση ζωής. Ως τέτοια λοιπόν είναι και μία διαδικασία όμορφη αλλά και επίπονη. Είναι σαν τον κήπο με τα λουλούδια που για να ανθίσουν θέλουν σπορά, παρατήρηση, πότισμα, κλάδεμα, συνεχή και κοπιαστική δουλειά και ενασχόληση με τον κήπο. Και κυρίως πρέπει να ιδρώσεις, να βραχείς, να λερωθείς, να κουραστείς σωματικά και διανοητικά. Σχηματικά μπορούμε να πούμε πως η πάλη ενάντια στον εξωτερικό εχθρό που ονομάζεται εξουσία ( θα πρέπει να ) είναι πολυεπίπεδη και… πολυμορφική. Η εξουσία πια έχει δεκανίκια και συμμάχους πιο εκσυγχρονισμένους και ύπουλους από την άμεση καταστολή, όπως η συνήθεια , η βιομηχανία της λήθης και αυτή της παραγωγής φοβιών, η δύναμη της εικόνας, οι παγιωμένες συνήθειες και συμπεριφορές, η ενσωμάτωση και η παραίτηση, ο μικροαστισμός, η εθελοδουλία, η ανθρώπινη μετάλλαξη . Οι ανακλάσεις των εκφάνσεων της εξουσίας μέσα μας είναι πολυσχιδείς. Όπως καμιά εξέγερση από μόνη της δεν μπορεί να μεταμορφώσει την αδιαφορία σε αλληλεγγύη και τον ατομισμό σε συλλογικότητα, έτσι και καμία τέλεια θεσπισμένη και οριοθετημένη συνέλευση ή αυτοδιαχείριση δεν είναι ικανή να μετουσιώσει την εγωπάθεια και την πολιτική ανωριμότητα σε σεβασμό και επαναστατική ωριμότητα.
    Είναι προφανές ότι πλησιάζει-αν δεν έχει έρθει ήδη-η ώρα του απεγκλωβισμού από πρακτικές του παρελθόντος, της επανεκτίμησης των μέσων δράσης και παρεμβάσεων καθώς και των μορφών απεύθυνσης στην κοινωνία, ή τουλάχιστον σε ένα μέρος της. Θεωρητικά η διάδοση των ιδεών μας θα έπρεπε να γίνεται σε όλη την κοινωνία. Κάτι τέτοιο εκτιμούμε ότι ακόμα δεν είναι εφικτό. Ένας σχηματικός και αφαιρετικός διαχωρισμός της ίσως βοηθούσε στη σκιαγράφηση της κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε, έστω και με τρόπο απλουστευτικό. Έχουμε να κάνουμε με δύο διαφορετικούς κόσμους ( ανάμεσα στους πολλούς ). Τον κόσμο της ευνουχισμένης φαντασίας, των ανύπαρκτων ονείρων, της αποδοχής και της ενσωμάτωσης στο Σύστημα ή στην καλύτερη περίπτωση της βελτίωσής του. Εδώ βρίσκεται ενταγμένος και ο κόσμος της ‘προόδου’ και ο κόσμος της ‘συντήρησης’. Από την άλλη έχουμε τον κόσμο της αμφισβήτησης, της ανατροπής, της εξέγερσης ενάντια σε ό,τι εκφράζει τον κόσμο που φεύγει. Μπορεί η απεύθυνση μας να ξεπεράσει τα όρια του δεύτερου κόσμου; Κι αν ναι, ποια θα είναι αυτή; Σίγουρα δεν μπορεί να είναι μονοδιάστατη σε περιεχόμενο, μορφή, μέσα και πρακτικές. Η απεύθυνση στα κομμάτια της κοινωνίας με τα οποία μπορούμε να έχουμε κάποια ζύμωση και διείσδυση πρέπει να είναι κριτική αλλά και αλληλέγγυα. Ούτε και η αλληλεγγύη όμως θα πρέπει να είναι άκριτη…
    Ακόμη όμως και ανάμεσα στον κόσμο που βρίσκεται κοντά στην ιδεολογία μας πολλοί κατανοούν την ιδέα της ύπαρξης της Εξουσίας και της ανάγκης απελευθέρωσης του Ανθρώπου από τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς. Η κατανόηση όμως αυτή δεν αρκεί για να εξεγερθούν. Ένα ολόκληρο πλαίσιο κοινωνικών σχέσεων απορροφά και αποδυναμώνει την όποια-λανθάνουσα ή συνειδητή- εξεγερσιακή διάθεση και τη μετατρέπει σε εθελοδουλία, ενσωμάτωση, ακόμα και υπεράσπιση του συστήματος καταπίεσης από τους καταπιεσμένους. Θα επικεντρώσουμε το λόγο μας σ’ αυτά ή θα συνεχίσουμε να προσαρμόζουμε και να περιορίζουμε το περιεχόμενό αλλά και τη μορφή του στις ανάγκες της ( κατά τα άλλα θεμιτής και απαραίτητης ) αλληλεγγύης στα θύματα της ορατής καταστολής;
    Η πεποίθηση ότι το απλό πρόταγμα του ελευθεριακού μοντέλου είναι ικανό για την προσέγγιση και αφομοίωση του από την πλειοψηφία της κοινωνίας επειδή κατά βάθος ο άνθρωπος είναι ‘καλός και αγαθός’ είναι τουλάχιστον απλοϊκή. Η σκέψη και τα συναισθήματα του μεταλλασσόμενου χειραγωγημένου ανθρώπου έχουν υπερκαλυφθεί από αρκετές στρώσεις ωφελιμισμού-ανταγωνισμού, κυνισμού και πραγματισμού, που έχουν καλύψει ή και εξαλείψει οποιαδήποτε στοιχεία ανθρωπιάς είχε τυχόν προλάβει να αναπτύξει.
    Όπως και να’ χει, ο αυτοπροσδιορισμός και το πολιτικό μας στίγμα αποσαφηνίζοται όσο περισσότερο συγκεκριμενοποιούνται οι θέσεις και οι δράσεις μας στα θέματα που απασχολούν την κοινωνία και ειδικότερα τον σκεπτόμενο άνθρωπο. Η θεματική αποδόμηση της κυρίαρχης ιδεολογίας δεν μπορεί να αντικατασταθεί από γενικόλογους αφορισμούς ενάντια στην εξουσία και μετάθεση των λύσεων για μετά την κατάργησή της, ούτε με την επίκληση της αυτό-οργάνωσης. Πρέπει να αρχίσουμε να συγκροτούμε προφορικά και γραπτά ένα συγκεκριμένο λόγο, με στοιχεία , ιστορικές αναφορές, παραδείγματα , ανάλυση και στο μέτρο του δυνατού σύνθεση απόψεων, καθώς και συγκεκριμένη απάντηση στα αστικά ιδεολογήματα . Η Συνέλευση οποιασδήποτε ενωτικής πρωτοβουλίας θα έπρεπε να έχει σαν προτεραιότητα την άρθρωση αντιεξουσιαστικού λόγου με τα χαρακτηριστικά που περιγράφηκαν πιο πριν και την έκδοση μελετών-συλλογής αναλύσεων πάνω σε θεματικές ενότητες. Αυτές θα επεξεργάζονται ατομικά από συντρόφους-εθελοντές ή και συλλογικά από ανοικτές ομάδες εργασίας. Δε χρειάζεται να είναι ή να δηλώνουν αναρχικοί όλοι οι συμμετέχοντες σε αυτές. Το ποιος είναι πολύ ή λίγο αναρχικός και το ποιος όχι δεν έχει καμία σημασία. Άλλωστε κάποιοι δεν παύουν να το δηλώνουν έστω κι αν η συμπεριφορά τους κραυγάζει για το αντίθετο. Το σημαντικό είναι η παραγωγή έργου και η πρόκληση ρηγμάτων και σε ιδεολογικό επίπεδο. Το τι (δεν) είναι η αναρχία είναι κάτι σχετικό και σε ένα βαθμό υποκειμενικό. Ας καταπιαστούμε με θέματα που μπορούν να μας ενώσουν και να δώσουν τροφή στη σκέψη και ας αφήσουμε τη συζήτηση περί ιδεολογικής καθαρότητας σε δεύτερο επίπεδο. Αναφέρω λοιπόν επιγραμματικά και ενδεικτικά κάποια από τα θέματα τα οποία προσφέρονται για επεξεργασία και με στόχο την αποδόμηση της κυρίαρχης ιδεολογίας:
    – Κοινωνική αυτοδιαχείριση , ιστορία , μορφές , προοπτική
    -‘Κοινωνική οικονομία’ , εναλλακτικό και αλληλέγγυο ‘εμπόριο’
    – Οικολογία, κλιματική αλλαγή, ενέργεια και ενεργειακή ‘κρίση’, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας
    – Εναλλακτική Γεωργία, βιολογικά/οργανικά προιόντα, κρίση βιοποικιλότητας, μεταλλαγμένα τρόφιμα, έλεγχος
    διατροφής και κώδικες τροφίμων
    – Ελευθεριακή εκπαίδευση και η αντίθεσή της με το σημερινό μοντέλο αυταρχικής εκπαίδευσης
    – Ελευθεριακός κοινοτισμός, παγκοσμιοποίηση, σύγχρονος ολοκληρωτισμός
    – Σύγχρονες μέθοδοι χειραγώγησης και εικόνα, βιομηχανία μαζικής παραγωγής φοβιών, κοινωνία του θεάματος
    -Τέχνη , εμπορευματοποίηση, θέαμα, lifestyle και καταναλωτισμός, πολιτιστικός ιμπεριαλισμός
    – Η ιστορία ως δεκανίκι του εθνικισμού και του καπιταλισμού, το έθνος-κράτος και ο ιστορικός του ρόλος: το
    παράδειγμα της Ελλάδας.
    -Ο ρόλος και η ιστορία των θρησκειών, των παραθρησκειών και της εκκλησίας
    -Κολεκτίβες και αυτό-διαχειριζόμενες επιχειρήσεις: ιστορική εξέλιξη, παρόν και προοπτικές
    -Τυφλή βία και αντιβία. Κρατική τρομοκρατία και μη μαζική ένοπλη πάλη
    -Γενικά θέματα ή θέματα επικαιρότητας από το εξωτερικό
    -Μεταναστευτικό και παγκοσμιοποίηση, μετανάστες και πρόσφυγες, ρατσισμός, εθνικισμός και πολυεθνικές
    κοινωνίες αλλά και η άλλη όψη κάποιων μεταναστών ( αναπαραγωγή από αυτούς ιεραρχικών και εθνικιστικών
    μοντέλων συμπεριφοράς, ρατσισμός προς άλλους μετανάστες-πρόσφυγες, αυτό-γκετοποίηση )
    Σε πρώτη φάση και παράλληλα με την έκδοση των θεματικών αυτών μελετών μπορούν να διοργανωθούν συζητήσεις και διάφορες άλλες δράσεις, προπαγανδιστικές και σε δεύτερο στάδιο επιλεγμένες και στοχευμένες δράσεις εφαρμογής, κατά περίπτωση συνδυαζόμενες με την θεωρητική-ιδεολογική δουλειά. Ως αρχή για τη δημιουργία υποδομών κρίνεται απαραίτητη η δημιουργία βιβλιοθήκης, η δημιουργία blog και η αντίστοιχη προπαγάνδισή του και ακόμα πιο απαραίτητη η κυκλοφορία εφημερίδας, αρχικά σε μηνιαία βάση, εκτός αν εκτιμηθεί ότι μπορούμε οργανωτικά να ανταπεξέλθουμε σε κάτι περισσότερο . Σε δεύτερο στάδιο μπορούμε να μιλήσουμε και για δημιουργία ραδιοφωνικού σταθμού. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η απήχηση του κινήματος δεν τελειώνει στα όρια της Αθήνας. Πρέπει να δημιουργηθεί η κατάλληλη επικοινωνία και ο συντονισμός με συντρόφους και ομάδες της επαρχίας. Επίσης είναι αναγκαία η δημιουργία ομάδας εργασίας με αντικείμενο ανάλογη επικοινωνία με το εξωτερικό. Εκτός από το προφανές, η επαφή με την επαρχία και το εξωτερικό θα υποβοηθήσει την εξωστρέφεια και θα μας φέρει σε επαφή με αντιλήψεις μακρινές από τις επικρατούσες ακόμα στον ‘κοινό μας τόπο’. Δεν πρέπει σε πρώτο στάδιο να παρασυρθούμε από τον ενθουσιασμό μας και να καταπιαστούμε με πολλές δραστηριότητες, δυσανάλογες με τις τωρινές μας οργανωτικές δυνατότητες. Γι’ αυτό και δεν επεκτείνομαι αναλυτικότερα σε θέματα μεθοδολογίας δράσης. Κυρίως πρέπει να δουλέψουμε στο θέμα της οργάνωσης. Η οργάνωση δεν είναι ένα απλό ζητούμενο, είναι προαπαιτούμενο. Εδώ θα χρειαστεί η πείρα παλαιότερων συντρόφων, κινημάτων του εξωτερικού και διεξοδικές ( αλλά όχι αδιέξοδες) συζητήσεις. Είναι καιρός να τις αρχίσουμε.
    Για να μην πέσουμε όμως σε έναν ανέξοδο ακτιβισμό που συνήθως καταλήγει να γίνεται αυτοσκοπός, είναι κάτι παραπάνω από αναγκαίος ο διάλογος και η ζύμωση πριν από την ανάληψη πρωτοβουλιών. Εξαιρούνται για προφανείς λόγους αυτές οι οποίες για στρατηγικούς λόγους ενέχουν το στοιχείο του αιφνιδιασμού, αν και σ’ αυτήν την περίπτωση κάποια προετοιμασία προϋπάρχει, απλά δεν είναι εμφανής. Ίσως κάποιοι σύντροφοι αναρωτηθούν πως είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν όλα αυτά έχοντας δεχτεί την παραπάνω περιγραφή των αρνητικών χαρακτηριστικών του Χώρου. Είναι προφανές ότι τα παραπάνω δεν αφορούν συνολικά το Χώρο. Υπάρχει μία αυξανόμενη δυναμική που εκδηλώνεται στους δρόμους, στις καταλήψεις, στις συνελεύσεις, σε οποιαδήποτε δραστηριότητα. Υπάρχουν άνθρωποι άφθαρτοι, με διάθεση για δουλειά και σε επίπεδο δράσεων και σε θεωρητικό επίπεδο, μακριά από νοοτροπίες που εμποδίζουν ή και ακυρώνουν την ουσία και κυρίως την αποτελεσματικότητα οποιουδήποτε υγιούς και δημιουργικού οργανωτικού εγχειρήματος.
    Παράλληλα όμως θεωρούμε ότι η εμμονή σε εγχειρήματα και πρωτοβουλίες που, με την υπάρχουσα μορφή ή σύσταση , είτε έχουν κάνει τον κύκλο τους είτε έχουν παρακμάσει, δεν ωφελεί κανέναν. Σε τέτοιες περιπτώσεις είναι πιο εποικοδομητικό να γίνεται με ανοιχτές διαδικασίες απολογισμός και αυτοκριτική και να πάμε γι’ άλλα με αποσκευές τα αποτελέσματα αυτών των διαδικασιών. Έτσι και θα είμαστε πιο πρακτικοί και αποτελεσματικοί και θα αποφύγουμε αδιέξοδα μονοπάτια, έχοντας αποκομίσει το μεγαλύτερο δυνατό όφελος. Κάτι τέτοιο απαιτεί θάρρος, καθαρό μυαλό, ωριμότητα και κυρίως πνεύμα συλλογικότητας. Αυτό που ενδιαφέρει δεν είναι το ποιος ‘απέτυχε’ αλλά το γιατί. Άλλωστε η επιτυχία και η αποτυχία είναι έννοιες που κινούνται συνήθως σε αλληλοκαλυπτόμενα πεδία. Το ζητούμενο είναι να τις χειριστούμε προς όφελος μας.
    Όλα αυτά και πολλά ακόμα αποκτούν νόημα και υπόσταση μόνο αν η διάθεση για ενότητα και δημιουργία, η αμοιβαία εμπιστοσύνη και η ωριμότητα αποδειχτούν έμπρακτα. Πρέπει να προτάξουμε αυτά που μας ενώνουν, όχι αυτά που μας χωρίζουν. Να ξεκαθαρίσουμε ποιοι είναι οι κοινοί μας στόχοι και να επιμείνουμε σ’ αυτούς με όσο πιο σαφή τρόπο γίνεται. Τα τελευταία γεγονότα στο ‘πολυμορφικό’ επιβεβαίωσαν αυτό που γνωρίζουμε εδώ και πολλά χρόνια. Καμία ορθά θεσπισμένη, συνδιαμορφωμένη ή κοινά αποδεκτή διαδικασία δεν είναι επαρκής για τη διασφάλιση λειτουργικότητας μίας συνέλευσης ή ενός εγχειρήματος. Το τι χρειάζεται έχει ήδη αναφερθεί και εκτιμώ ότι δεν υπάρχουν διαφωνίες πάνω σ’ αυτό. Μπορεί να υπάρχουν όμως σύντροφοι που για κάποιους προσωπικούς λόγους στην παρούσα φάση διαφωνούν ή είναι εθισμένοι σε πρακτικές που έχουν αποδειχτεί αδιέξοδες και ζημιογόνες ή δεν μπορούν να ακολουθήσουν ή να αντέξουν το βάρος των κοινά αποδεκτών προϋποθέσεων. Θα ήταν πιο δίκαιο στο όνομα της συντροφικότητας τουλάχιστον να μην ακυρώνουν την προσπάθεια των υπόλοιπων. Τους τρόπους για να πράξει κάποιος κάτι τέτοιο θα τους βρει ο καθένας μόνος του.
    Αντί επιλόγου: ενωμένοι και επαναστατικά ώριμοι έχουμε πολλά να κερδίσουμε. Ίσως πιο πολλά απ’ όσα φανταζόμαστε στα καλύτερα όνειρά μας. Αυτά τα όνειρα που από το Μάη ως το Δεκέμβρη και ακόμα πιο πριν και ακόμα πιο μετά προσδοκούμε ‘να γίνουν εφιάλτης τους’.

    • εξαδάκτυλος Says:

      tupac_amaru

      Ομολογώ πως επειδή βρίσκομαι μακριά από την ελλάδα, περιμένω από blogs, εναλλακτική ενημέρωση και email συντρόφων να ενημερωθώ γιά τα τεκταινόμενα. Γι’ αυτό και θα με βρείς αδιάβαστο σε κάποια πράγματα. Πραγματικά χαίρομαι που το κίνημα προσπαθεί να συντονίσει την δράση του – εγώ το γνώρισα να μην μπορεί να συμφωνήσει ούτε από πιό δρομάκι θα την κάναμε όταν μας κυνηγούσαν οι χρυσαυγίτες. Επίσης, χαίρομαι ακόμα πιό πολύ που καθόμαστε και ακούμε ανένταχους συντρόφους καλόπιστα – δυστυχώς, έχω πολλά παραδείγματα από «εσύ να μην μιλάς, δεν σε ξέρει κανένας».

      Αρχικά, με βρίσκεις σύμφωνο με το γράμμα σου. Θέλω να υπερθεματίσω σε αυτά που γράφεις, πως αν δεν θέλουμε να είμαστε ένα κίνημα της ενδοσκόπησης και απόμακρο από όλους, καλές είναι οι συνελεύσεις, πολύ καλύτερα όμως τα έργα.
      Καιρός να βγούμε στο δρόμο όχι απλά και μόνο για την αντιπαράθεση, αλλά για να βρεθούμε δίπλα στον κόσμο που έχει ανάγκη να καταλάβει τι τον δένει και πώς να το πολεμήσει. Πολύς κόσμος παραπαίει ανάμεσα στις ανάγκες τις ζωής και αυτό που νιώθει πως είναι άδικο. Ας του δείξουμε όχι μόνο γιατί τα πράγματα είναι έτσι, αλλά και ποιός φταίει γι’ αυτό. Όχι μόνο γιατί δεν βρίσκει λύσεις, αλλά και τι θα γίνει άμα τις βρεί. Όχι μόνο γιατί πρέπει να πολεμήσει, αλλά και ποιοί είναι δίπλα του, ποιοί τον καταλαβαίνουν, ποιοί τον στηρίζουν και θα πολεμήσουν μαζί του. Πάρα πολλοί άνθρωποι νιώθουν μόνοι και αδύναμοι και ως εκ τούτου δειλιάζουν. Ας τους δείξουμε πως δεν είναι μόνοι, ούτε δειλοί.
      Καιρός να μιλήσουμε με ανθρώπους που δεν είναι κατ’ ανάγκη μέλη του δικού μας κινήματος, αλλά που έχουν την διάθεση να δουλέψουν γιά σκοπούς που τους βρίσκουμε κοινούς. Σε αυτήν την συγκυρία πιστεύω πως οι κοινοί στόχοι θα μας ενώσουν, όχι κατ’ ανάγκη οι κοινές πεποιηθήσεις.
      Καιρός να προσπαθήσουμε να δείξουμε με τα έργα μας ποιοί είμαστε, ώστε να ξεπεραστούν από μόνες τους όσες ταμπέλες μας κρεμάσανε. Γιά παράδειγμα, οι απαλλοτριώσεις τροφίμων γιά την βοήθεια ασθενέστερων οικονομικά συνανθρώπων είναι ένα μέτρο που το χειροκροτούν ακόμη και όσοι ακούν «αναρχισμός» και βγάζουν σπυριά – οι μόνιμες κλωτσοπατινάδες χωρίς σκοπό και μόνο γιά τον τσαμπουκά, ο ανέξοδος και ανεύθυνος φετιχισμός της κακώς εννοούμενης επαναστατικής βίας, μόνο εχθρούς δημιουργεί.
      Καιρός να βγούμε από τα στενά όρια των όποιων Εξαρχείων αυτοπεριοριστήκαμε και να πάρουμε από τα χέρια του κράτους την πρωτοβουλία κινήσεων και αποφάσεων. Περιχαρακωθήκαμε σε ένα χώρο και τελικά εκεί μας βρίσκουν, εκεί μας δέρνουν, εκεί μας παρουσιάζουν όπως θέλουν. Αναρχία δεν είναι μόνο τα Εξάρχεια – έχει συντρόφους συνειδητοποιημένους ή μη και αλλού. Ας μιλήσουμε μαζί τους, ας βρούμε καινούριους χώρους συνεργασίας και ας σταματήσουμε να κρατάμε, (μόνο στο μυαλό μας), ένα φρούριο. Το φρούριο αυτό είναι διάτρητο πιά και μπαίνουν μέσα όποιοι θέλουν, όποτε θέλουν. Ο στατικός πόλεμος φέρνει αποτελέσματα όταν είσαι πιό δυνατός, όχι όταν είσαι κλεισμένος στο Κούγκι.

      Στο κείμενο σου έχεις μιά λίστα από θέματα που θα έπρεπε να μας απασχολήσουν. Συμφωνώ, όπως συμφωνώ πως ούτε η λίστα αυτή είναι η τελική, αλλά και ούτε πρέπει να ανοιχτούμε σε πολλά μέτωπα με την πρώτη.
      Να προσθέσω και κάτι από προσωπική πείρα – καλή η πολιτική ανάλυση, αλλά πρέπει να αποφύγουμε με κάθε τρόπο να πέσουμε στην λούμπα της ξύλινης γλώσσας. Δεν είμαστε κομισσάριοι, δεν θέλουμε να προκαλούμε το δέος, δεν ζητάμε να γίνουμε φωτισμένη πρωτοπορία. Ζητάμε ο κόσμος να θέλει να μας ακούσει και όχι να πέφτει σε λήθαργο.
      Τέλος, πιστεύω πως είναι καιρός να κατεβαίνουμε όλοι μαζί παντού. Δεν είναι μόνο σύντροφοι μας όσους μπουζούριασε η αστυνομία, είναι και οι συνταξιούχοι που δεν παίρνουν την σύνταξη τους, είναι και οι gay που τους προσβάλλει με τα γραπτά του ο μητροπολίτης Πειραιά, είναι και οι εργάτες που απολύονται παράνομα, είναι και η Αγγελική Χατζηδημητρίου, και η Κωνσταντίνα Κούνεβα, και οι μουσουλμάνοι μετανάστες που καταδιώκονται και πεινάνε, και όλοι οι άνθρωποι που ο άκρατος φασισμός περιθωριοποιεί.

      Καιρός να πάρουμε είδηση ότι

      «πώς από δώ θα βγούμε; Όχι ένας-ένας!
      όλοι μαζί και μοναχός κανένας’

      που έλεγε ο Βάρναλης.

      Διαβάζω πως σύντροφοι από όλη την Ευρώπη έρχονται στην Ελλάδα γιά την επέτειο του Δεκέμβρη. Είναι μία θαυμάσια ευκαιρία να τους μιλήσουμε, να ανταλλάξουμε απόψεις και να ακούσουμε τι αποκόμησαν από τον αγώνα τους και αυτοί. Να τους δείξουμε τα δικά μας προβλήματα και τις δικές μας λύσεις. Να δημιουργήσουμε εποικοδομητικές σχέσεις και κανάλια επικοινωνίας μαζί τους. Όσο πιό πολλοί, τόσο καλύτερα.

      Υ.Γ.
      Σου έστειλα το mail μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: