Αρχείο για Δεκέμβριος, 2009

A Christmas Carol

Posted in Λογοτεχνία και Ποίηση on Δεκέμβριος 26, 2009 by εξαδάκτυλος

‘Oh, Man. look here. Look, look, down here.’ exclaimed the Ghost.

They were a boy and a girl. Yellow, meagre, ragged, scowling, wolfish; but prostrate, too, in their humility. Where graceful youth should have filled their features out, and touched them with its freshest tints, a stale and shrivelled hand, like that of age, had pinched, and twisted them, and pulled them into shreds. Where angels might have sat enthroned, devils lurked, and glared out menacing. No change, no degradation, no perversion of humanity, in any grade, through all the mysteries of wonderful creation, has monsters half so horrible and dread. Scrooge started back, appalled. Having them shown to him in this way, he tried to say they were fine children, but the words choked themselves, rather than be parties to a lie of such enormous magnitude.

‘Spirit. are they yours.’ Scrooge could say no more.

‘They are Man’s, said the Spirit, looking down upon them. ‘And they cling to me, appealing from their fathers. This boy is Ignorance. This girl is Want. Beware them both, and all of their degree, but most of all beware this boy, for on his brow I see that written which is Doom, unless the writing be erased. Deny it.’ cried the Spirit, stretching out its hand towards the city. ‘Slander those who tell it ye. Admit it for your factious purposes, and make it worse. And abide the end.’

‘Have they no refuge or resource.’ cried Scrooge.

‘Are there no prisons.’ said the Spirit, turning on him for the last time with his own words. ‘Are there no workhouses.’ The bell struck twelve.

Charles Dickens – A Christmas Carol

Advertisements

Jim Crow

Posted in Ιστορικά on Δεκέμβριος 23, 2009 by εξαδάκτυλος

Ο Jim Crow ήταν ένας νέγρος χαρακτήρας που έκανε διάσημο ο Thomas Dartmouth «Daddy» Rice, μεγάλος αμερικάνος κωμικός που έζησε και πέθανε στην Αμερική του 19ου αιώνα.

Από αυτόν τον χαρακτήρα πήραν το όνομα τους αργότερα, οι νόμοι που όριζαν το καθεστώς που ζήσαν οι νέγροι μέχρι την δεκαετία του ’60, όταν με κοινωνικό και πολιτικό ακτιβισμό απαίτησαν τα δικαιώματα τους, σαν ισότιμοι αμερικάνοι πολίτες.

Στην αμερική, οι νόμοι ψηφίζονται μεν στην Washington, αλλά εγκρίνονται και σε πολιτειακό επίπεδο όπως είναι ή με επιπλέον κώδικες που μπορεί να αποφασίσει η κάθε πολιτεία στο Κυβερνείο της, πρίν γίνουν αποδεκτοί. Η κάθε πολιτεία επίσης έχει την άδεια να ψηφίζει επί μέρους νόμους εντός των συνόρων της, αν το κρίνει σκόπιμο. Ο Jim Crow και το «Grandfather Clause«, ήταν τέτοιες εκφράσεις του αμερικάνικου πολιτικού συστήματος.

Μετά τον Αμερικάνικο Εμφύλιο, οι νέγροι σκλάβοι επίσημα απελευθερώθηκαν. Στις Νότιες πολιτείες κυρίως, οι τοπικές κυβερνήσεις ψήφισαν σιγά-σιγά διάφορους νόμους που ονομάστηκαν «Jim Crow Laws«. Κάπου εκεί χρησιμοποιήθηκε και το grandfather clause, με τον εξής τρόπο: Γιά να έχει κάποιος πολιτικά δικαιώματα (ψήφο) έπρεπε, σύμφωνα με το συγκεκριμμένο grandfather clause, να είχαν πολιτικά δικαιώματα πριν το 1867 είτε αυτός, είτε κάποιος πρόγονος του. Βέβαια, μιά και o Αμερικάνικος Εμφύλιος έγινε μεταξύ του 1861 και του 1865, και οι σκλάβοι απελευθερώθηκαν οριστικά μετά την ήττα του Νότου, μάλλον πολιτικά δικαιώματα απέκτησαν αυτοί που τα είχαν ήδη – οι λευκοί αμερικάνοι δηλαδή. Ούτε όλοι οι λευκοί βέβαια, μια και το grandfather clause σε κάποιες περιοχές άφηνε ίσως ανοιχτό το παραθυράκι γιά τις ημερομηνίες, αλλά απαιτούσε ο ψηφοφόρος να μην είναι αναλφάβητος – κάτι που πολλοί φτωχοί λευκοί αλλά και οι περισσότεροι φτωχοί νέγροι ήταν σίγουρα.

Στα δικά μας τώρα….

Εμείς ούτε σκλάβους έχουμε, ούτε Εμφύλιος έγινε, ούτε Jim Crow νόμοι χρειάζονται… όσο για grandfather clause, πηγαίνετε να διαβάσετε εδώ.

Δις εις θάνατον…

Posted in Αντιγραφή on Δεκέμβριος 17, 2009 by εξαδάκτυλος

Τίς τελευταίες μέρες, μιλάω όλο γιά εκτελέσεις…  Το παρακάτω κείμενο, το πήρα από το ιστολόγιο του Ροΐδη.

Το πώς μπορεί να αθωώνονται κάποιοι που μπαίνουν σε ένα σπίτι νύκτα με σκοπό να σκοτώσουν, μόνο το μυαλό των τριών δικαστών του Ρεθύμνου το καταλαβαίνει. Το πώς οι τρείς απο τους ΕΦΤΑ που λάβαν μέρος στο λυντσάρισμα ΕΝΟΣ δεκαεφτάχρονου δεν κρίθηκαν συνένοχοι στο έγκλημα, μόνο η γαμημένη η κοινωνία μας που έχει σφιχταγκαλιαστεί με τον ρατσισμό και τον φασισμό θα μπορούσε να το δικαιολογήσει.

H Δικαιοσύνη (ποιά;;;) που διώκει τον ανακριτή της υπόθεσης Siemens μήπως να έριχνε και μιά ματιά στο Ρέθυμνο; Αλλά τί μαλακίες λέω… η Δικαιοσύνη είναι τυφλή…

tvxs : Αθωώνονται κατηγορούμενοι για το φόνο 17χρονου Αλβανού το 2006

tvxs : Διακόπηκε η δίκη για τη δολοφονία 17χρονου Αλβανού το 2006

…………………………

Αθώοι, για το φόνο 17χρονου Αλβανού…

17/12/2009 από Po

του René Magritte…

Πολλοί, πάμπολλοι ευτυχώς, υγιώς σκεπτόμενοι συμπολίτες μας, βλέπουν, ακούν, διαβάζουν, σκέπτονται, θλίβονται και προβληματίζονται από πολλά μελανά φαινόμενα –ανάμεσα στα τόσα που συμβαίνουν τελευταίως στο τόπο μας- όπως η είδηση της αθώωσης τριών κατηγορουμένων για το φόνο 17χρονου Αλβανού.

Η Αντιρατσιστική Κίνηση Ρεθύμνου για την απόφαση του εφετείου Χανίων:
«…λίγο πριν τη συμπλήρωση τεσσάρων χρόνων από τη φυσική δολοφονία του νέου παιδιού, συντελείται και η δεύτερη, ηθική αυτή τη φορά, δολοφονία του. Παρά την εισήγηση του εισαγγελέα για επιβολή της ίδιας ποινής που είχε επιβληθεί πρωτόδικα, η ψήφος των δικαστών μειοψήφησε και τρεις από τους έξι κατηγορούμενους αθωώνονται για τη συνέργειά τους στο έγκλημα, και οι ποινές κάθειρξης 10 έως 14 χρόνων μετατρέπονται σε οκτάμηνη φυλάκιση με πενταετή αναστολή, απλά και μόνο για διατάραξη οικιακής ειρήνης» και… «Μας εκπλήσσει το πώς είναι δυνατόν να ξεφεύγουν οι άνθρωποι που κινήθηκαν σαν εγκληματική συμμορία και μπήκαν στο σπίτι του παιδιού με σκοπό να σκοτώσουν, σα να ήταν αμέτοχοι στο έγκλημα….»

Δεν έχω τη διάθεση να γράψω πολλά, φαινόμενα τέτοια, δημιουργούν το είδος εκείνο της απογοήτευσης και της μελαγχολίας που παραλύει.

Στο μυαλό μου καρφώθηκε βάναυσα ένα απόσπασμα του κ. Κωστή Παπαϊωάννου, διαβάστε το:
«Οφείλουμε να μιλήσουμε ανοιχτά για τη σχέση των Ελλήνων με τους Αλβανούς, μια σχέση δύσκολη. Δεν είναι σαν τους υπόλοιπους μετανάστες. Ο ρατσισμός μας εκδηλώνεται οξύτερα προς αυτούς. Είναι πολλοί για τα μέτρα ή τα γούστα μας. Είναι γείτονες. Ζούσαν και παλιότερα εδώ. Οι πρόγονοί τους πολέμησαν δίπλα στους δικούς μας. Μετά άλλοι πόλεμοι μας χώρισαν. Εκείνοι έμειναν πίσω, δεκαετίες ολόκληρες, και τώρα ήρθαν να μας θυμίσουν τον χτεσινό εαυτό μας, τον μεταπολεμικό, τον μίζερο, τον μετανάστη. Στα μάτια τους βλέπουμε αυτό που δε θέλουμε να είμαστε. Ήρθαν για να μείνουν, αγοράζουν, χτίζουν, σπουδάζουν τα παιδιά τους. Ενσωματώνονται, αλλά ταυτόχρονα μοιάζουν να κρατάνε ανέγγιχτη τη δική τους ορεινή σκληράδα. Μας φοβίζουν. Έπαψαν γρήγορα να παρακαλάνε και θυμώνουμε

χαίρετε.

.

ρο

(το πήρα από εδώ)

Εις θάνατον…

Posted in Αντιγραφή on Δεκέμβριος 14, 2009 by εξαδάκτυλος

Κρατούμενη, νεκρή από… κρέπα

Την Τετάρτη ψηφίστηκε τελικά η τροπολογία Καστανίδη που αποκαθιστά στοιχειωδώς την ισότιμη απονομή δικαιοσύνης μεταξύ των χιλιάδων κρατουμένων του Κορυδαλλού. Μια δικαιοσύνη που μέχρι χθές θεωρούσε τους τοξικοεξαρτημένους κρατούμενους ειδική κατηγορία που δεν πρέπει να «επωφελείται» με τα ευνοικά μέτρα για την απόλυση στα τρία πέμπτα έκτισης μιας ποινής. Αποκαταστάθηκε έτσι τουλάχιστον μια (από τις πολλές) κατάφωρη παραβίαση της ισότητας απέναντι στο νόμο. Η τροπολογία ψηφίστηκε ενώ φώναζαν οι βουλευτές όχι μόνο του ΛΑΟΣ αλλά και της «Σαμαρικής» ΝΔ για το δήθεν άνοιγμα της πόρτας στους μεγαλοεμπόρους ναρκωτικών που κατά τεκμήριο φυσικά μέχρι τώρα δεν βρίσκουν καμιά πόρτα κλειστή. Ποντάροντας με τις φωνές τους στα φοβικά σύνδρομα των πολιτών που θα μείνουν «απροστάτευτοι», όταν οι χιλιάδες άρρωστοι άνθρωποι που σαπίζουν στις φυλακές θα βγούνε λίγους μήνες νωρίτερα από εκεί με μια μικρή παραπανήσια ελπίδα για τη ζωή τους.

– Κι όμως, στο περιθώριο της ψήφισης αυτής της τροπολογίας, και μόλις πέντε μέρες νωρίτερα, μια προφυλακισμένη (και όχι φυλακισμένη) εξαρτημένη νέα γυναίκα πέθαινε αβοήθητη στο κελί της. Μέχρι και σήμερα λοιπόν τόσο τόσο η ηγεσία του υπουργείου Δικαιοσύνης όσο και οι υπεύθυνοι της φυλακής παραμένουν εκκωφαντικά σιωπηλοί μπροστά σε αυτό το «ενοχλητικό» και φυσικά τυχαίο και πάντως μεμονωμένο περιστατικό.

– Κι όμως, ακριβώς ένα μήνα νωρίτερα, κατά την επίσκεψή του στον Κορυδαλλό, ο υπουργός Χάρης Καστανίδης ήταν ομιλητικότατος. Οπως μας ενημερώνει και στην ιστοσελίδα του, «για πρώτη φορά ηγεσία του υπουργείου Δικαιοσύνης μπήκε στις πτέρυγες των φυλακών και συνομίλησε με τους κρατούμενους στους χώρους όπου ζουν καθημερινά».

– Κι όμως, σε δηλώσεις του από τον Κορυδαλλό ο κ.Καστανίδης είχε πει μεταξύ άλλων: «Με τον υφυπουργό και τη βοηθό Συνήγορο του Πολίτη επισκεφθήκαμε τον Κορυδαλλό για να διαπιστώσουμε τις συνθήκες κράτησης και τα προβλήματα που υπάρχουν. Είμαστε αποφασισμένοι να δώσουμε απαντήσεις στα προβλήματα και να δράσουμε γρήγορα ώστε να αντιμετωπίσουμε δυο τρία πολύ μεγάλα προβλήματα, όπως ο υπερπληθυσμός στις φυλακές, η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που νοσεί και γενικότερα οι συνθήκες κράτησης των κρατουμένων. Θα δώσουμε απάντηση (στα προβλήματα) με τη συμμετοχή και την εγγύηση Ανεξάρτητων Αρχών και μη κυβερνητικών Οργανώσεων προκειμένου να καταδειχθεί ότι ο προσανατολισμός της κυβερνητικής πολιτικής είναι η σοβαρή αλλαγή του Σωφρονιστικού μας συστήματος».

– Κι όμως, ο υπουργός είπε τότε ότι «οι κρατούμενοι, οι υπόδικοι ή οι κατάδικοι, είναι πρώτα απ όλα άνθρωποι και συνεπώς θα πρέπει να ξαναδούμε την αναμόρφωση του Σωφρονιστικού Συστήματος καθώς και την ταχύτητα στην απονομή της Δικαιοσύνης».

Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, λοιπόν, εφόσον οι κρατούμενοι αναγνωρίζονται τελικά σαν άνθρωποι από το υπουργείο, θα είχε νόημα να γινόταν από μεριάς του υπουργού μια αναφορά έστω για τη νεαρή κοπέλα που πέθανε αβοήθητη στον Κορυδαλλό, πριν «προλάβουν» να γίνουν πράξη αυτές οι εξαγγελίες. Μπορεί να μην ήταν τότε ακόμα υπουργός ο κ. Καστανίδης αλλά η συντεταγμένη πολιτεία με «συλλογική ευθύνη» οδήγησε τη Μαρία Αντωνίου στο τέλος.

Ενα «τυφλό» δικαστήριο, επί υπουργίας Δένδια, την προφυλάκισε το καλοκαίρι για είκοσι (20) ευρώ (σαν συνεργό και όχι σαν αυτουργό) μέχρι που βρέθηκε νεκρή στο πάτωμα του κελιού στις 4.12.2009. Για το τίποτα προφυλακίστηκε μια εξαρτημένη γυναίκα, που δεν είχε χρήματα να αντιμετωπίσει τη δίκη της, που δεν της χρειάστηκαν όμως χρήματα για να αγοράσει το θάνατό της μέσα στο κελί, ενώ όλοι οι δημόσιοι φορείς που ήταν υπεύθυνοι και για τη δική της ζωή σφυρίζουν τώρα αδιάφορα.

Η καθιερωμένη ευχή «να είναι ο θάνατος αυτός ο τελευταίος» όταν τα θεραπευτικά προγράμματα των φυλακών υποχρηματοδοτούνται, οι εναλλακτικές θητείες μοιάζουν μακρινό όνειρο και το εμπόριο ναρκωτικών στις φυλακές παραμένει εξαιρετικά επικερδές, αποδεικνύεται κούφια. Τελικά οι κρατούμενοι δεν αντιμετωπίζονται ως άνθρωποι, όσο κι αν ισχυρίζονται το αντίθετο οι υπουργοί, οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι και κυρίως οι αδέκαστοι δικαστές. Στην περίπτωση της Μαρίας Αντωνίου, μέχρι αυτή την ώρα δεν έχει γίνει ούτε καν αυτή η «καθιερωμένη» ευχή, ίσως γιατί θεωρείται συχνό το φαινόμενο να πνίγεται ένας άνθρωπος τρώγοντας μια κρέπα!

Ζητήσαμε από τις δύο συνηγόρους που έκαναν όλες τις ενέργειες ώστε να αποδειχτεί η πραγματική αιτία και οι συνθήκες θανάτου της Μαρίας Αντωνίου, να μιλήσουν για το χρονικό μιας ακόμα απάνθρωπης μεταχείρισης με τραγικό τέλος στη σύχρονο ελληνικό δικαστικό και σωφρονιστικό σύστημα.

Εις θάνατον, για 30 ευρώ

Μια νέα γυναίκα 30 ετών, τοξικοεξαρτημένη και προφυλακισμένη για συνέργεια σε ληστεία του αμύθητου χρηματικού ποσού των 20 ευρώ προστέθηκε στα θύματα του σωφρονιστικού συστήματος την Παρασκευή 04.12.2009, την ώρα που ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου συστήνει στους δικαστικούς λειτουργούς την επιβολή του μέτρου της προσωρινής κράτησης με σύνεση και μέτρο και ο υπουργός Δικαιοσύνης επισκέπτεται ο ίδιος τις φυλακές, θέτοντας ως προτεραιότητα της νέας πολιτικής ηγεσίας τη βελτίωση των όρων διαβίωσης στις φυλακές και την αντιμετώπιση των τοξικοεξαρτημένων ως ασθενών που χρήζουν θεραπείας και όχι τιμωρίας.

Η Μαρία Αντωνίου ήταν εξαρτημένη χρήστρια ναρκωτικών ουσιών. Συνελήφθη για πρώτη φορά στη ζωή της στις 13.06.2009, ξημερώματα, στην Ομόνοια και παραπέμφθηκε στον ανακριτή για το αδίκημα της ληστείας. Προηγήθηκε η αναγνώρισή της από το φερόμενο ως θύμα, που κατέθεσε ότι στις 05.15 πμ στο Πεδίο του Αρεως, έξω από τον Πανελλήνιο, η Μαρία είχε βοηθήσει τρίτο πρόσωπο, που σύμφωνα με το θύμα, διέφυγε τη σύλληψη, να του αφαιρέσει το χρηματικό ποσόν των 20 ευρώ. Παραστάθηκε στην ανάκριση σε άθλια κατάσταση λόγω προηγούμενης χρήσης ναρκωτικών ουσιών και χωρίς υπεράσπιση, γιατί ήταν άπορη. Αρνήθηκε την κατηγορία, ζήτησε τη διενέργεια ιατροδικαστικής πραγματογνωμοσύνης, που δεν έγινε ποτέ, και προφυλακίστηκε με τη σύμφωνη γνώμη ανακριτή και εισαγγελέα. Στις 12.12.2009 θα συμπλήρωνε έξι μήνες στο Κατάστημα Κράτησης Γυναικών Κορυδαλλού, οπότε θα κρινόταν η παράταση της προσωρινής της κράτησης από το Συμβούλιο Εφετών Αθηνών. Στις 04.12.2009, μια εβδομάδα πριν τη συμπλήρωση του εξαμήνου, βρέθηκε νεκρή στο κελί της, στην υπόγεια πτέρυγα, όπου κρατούνται οι εξαρτημένες κρατούμενες. Παράλληλα, οι δύο συγκρατούμενές της στο ίδιο κελί μεταφέρθηκαν λιπόθυμες, σχεδόν σε κωματώδη κατάσταση, στο νοσοκομείο κρατουμένων Κορυδαλλού. Σύμφωνα με την πρώτη ιατρική γνωμάτευση από τη φυλακή, ο θάνατος της Μαρίας οφείλετο σε πνιγμό, λόγω της κατάποσης κομματιού κρέπας, που στάθηκε στο λαιμό της. Οι συγκρατούμενές της, κατέθεσαν ότι είχαν όλες μαζί κάνει χρήση ναρκωτικών πριν το θάνατό της. Σύμφωνα με το πόρισμα της νεκροψίας, ο θάνατός της αποδόθηκε σε αναρρόφηση, ενώ κανένα κομμάτι τροφής δεν βρέθηκε στο λαιμό της. Εκκρεμεί η διενέργεια τοξικολογικής εξέτασης, για να διαπιστωθεί η προηγούμενη χρήση ναρκωτικών ουσιών, που μπορεί να εξηγήσει τη θανατηφόρα αναρρόφηση, η οποία δεν δικαιολογείται διαφορετικά, σε τόσο νεαρή ηλικία.

Η Μαρία Αντωνίου δεν πέθανε από παθολογικά αίτια. Καταδικάστηκε, με τη σύμφωνη γνώμη ολόκληρης της συντεταγμένης πολιτείας, στην ποινή του θανάτου γιατί κάποιος την κατηγόρησε ότι βοήθησε να του κλέψουν 20 ευρώ. Η δημοκρατική πολιτεία, που προτάσσει την αξία του ανθρώπου ως θεμελιώδη αρχή της, στέρησε από την εξαρτημένη Μαρία το δικαίωμα της θεραπείας, από την κατηγορούμενη Μαρία το δικαίωμα της υπεράσπισης και τελικά της στέρησε το δικαίωμα στη ζωή. Η φωνή της Μαρίας δεν θα έβγαινε ποτέ από το υπόγειο της φυλακής, βγήκε όμως η σιωπή του θανάτου της και είναι εκκωφαντική και αβάσταχτη για όλους μας.

Το παρόν κείμενο είναι μια ελάχιστη συμβολή στη «δημόσια ανοιχτή διαβούλευση για τη νομοθετική πρωτοβουλία του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων με σκοπό τη λήψη άμεσων μέτρων για την αποσυμφόρηση των φυλακών και τη βελτίωση των συνθηκών κράτησης στα σωφρονιστικά καταστήματα της χώρας».

Μαρίνα Δαλιάνη – Κατερίνα Ιατροπούλου

(εδώ και εδώ)

……………………

Μέρες τώρα, γυρίζουν στο μυαλό μου οι ‘Άθλιοι»… προσπαθούσα να καταλάβω ποιοί είναι οι Άθλιοι και ποιοί δεν είναι… δυστυχώς, φρόντισε η ζωή να μου το θυμήσει…

Απολογισμός

Posted in Τί μαλάκες είμαστε! on Δεκέμβριος 8, 2009 by εξαδάκτυλος

Α. Προληπτικές Συλλήψεις

Η μέθοδος των προληπτικών προσαγωγών και συλλήψεων εφαρμόστηκε εκτενώς και στις μεγάλες πόλεις της χώρας: Πάτρα, Ηράκλειο, Ιωάννινα, Χανιά, Ρόδο και Βόλο. Στο Ηράκλειο συνελήφθησαν προληπτικά 6 άτομα, στη Ρόδο άλλα δύο, ενώ στην Πάτρα έγιναν περίπου 30 προσαγωγές.
(http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=07/12/2009&id=109489)

Για τις εφόδους αστυνομικών σε στέκια όπως το «Ρεσάλτο» στο Κερατσίνι, ο Μιχ. Χρυσοχοϊδης δήλωσε πως υπήρχαν πληροφορίες που ανέφεραν πως «ετοιμάζονταν η νύχτα των κρυστάλλων…». Τα αποτελέσματα που επιτεύχθηκαν από τη δράση της Αστυνομίας ήταν ζητούμενο από το πολιτειακό και το πολιτικό σύστημα της χώρας, καθώς και από την κοινωνία, σημείωσε ο υπουργός, προσθέτοντας πως «έχουμε την πιο ασφαλή χώρα της Ευρώπης».
(http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=110115)

Β. Φακέλωμα

Για μελλοντικές χρήσεις, ώστε να μην τρέχουμε να ψάχνουμε όταν θέλουμε ύποπτους.
(http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=109861)

Γ. Τραυματισμοί (για να μην ξεχνιόμαστε)

Στον Ερυθρό Σταυρό νοσηλεύονται τρία μέλη του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος, τα οποία παρασύρθηκαν την Κυριακή από μοτοσυκλετιστές της αστυνομίας, στο περιθώριο της πορείας και των επεισοδίων. Συνδικαλίστρια νοσηλεύεται με σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις σε σταθερή κατάσταση.
(http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=07/12/2009&id=109476)

Δ. Ο νόμος είναι παράλογος…αλλά όχι ακόμα

Απαντώτας σε ερώτηση ο υπουργός είπε σύμφωνα με το ρεπορτάζ της ΝΕΤ ότι «δεν υπάρχει τόπος και λογική» για το ιδιώνυμο της «κουκούλας» και ότι θα ετοιμάσει ειδική νομοθετική ρύθμιση για κατάθεση στη Βουλή.
(http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12333&subid=2&pubid=19365139)

Στα κατάστιχα της ΕΛ.ΑΣ. μπαίνουν εκατοντάδες νεαροί μετά τις απανωτές προσαγωγές. Δεκατρείς απ’ αυτούς διώκονται με βάση τις διατάξεις του νόμου για την ποινικοποίηση της κουκούλας.
(http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=109861)

Ε. Σύντροφος Πέτρος

Ο Πέτρος, ένας από τους «σκληρούς» ή ένας από γνωστούς – αγνώστους των Εξαρχείων αποκαλύπτει τις αρχές του.
(http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&la=1&artid=4549582&ct=1)

ΣΤ. Σώστε μας!

«Η παραβίαση του ασύλου, η επίθεση και ο τραυματισμός του άξιου συναδέλφου Χρίστου Κίττα προβληματίζουν έντονα την πανεπιστημιακή κοινότητα και θέτουν επί τάπητος το θέμα του πανεπιστημικαού ασύλου», δήλωσε στην «Ε» ο πρύτανης του Ε.Μ.Πολυτεχνείου.
(http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=109871)

Ζ. Διά ταύτα :

Ο Μιχ. Χρυσοχοϊδης σημείωσε πως η εικόνα της Αθήνας τις τελευταίες ημέρες δεν είχε καμία σχέση με όσα είχαν διαδραματιστεί το Δεκέμβριο του 2008.
(http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=110115)

Υστερόγραφον :

Ερώτηση προς τον πρωθυπουργό για το πανεπιστημιακό άσυλο κατέθεσε ο Πρόεδρος του ΛΑΟΣ.
(http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=110040)

Σσσσσσσσ… Θα ξυπνήσεις την δημοκρατία!  (εδώ)

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν) : Ο ΝΕΚΡΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΟΣ ΑΛΕΞΗΣ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΣ ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ, ΜΑ ΚΑΝΕΝΑΝ, ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥ

Posted in Αντιγραφή on Δεκέμβριος 5, 2009 by εξαδάκτυλος

«ΔΙΚΟΙ ΤΟΥ» ΕΙΝΑΙ Ο ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΟΠΟΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ,ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΜΑΖΙΚΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ

Η  θυμησή σου  ποτίζει επιτέλους τά ξερά μας χείλη καί τά καθαρίζει από τήν αλμύρα, σάν «τό αγαπάτε τό πράσινο»  στό δημοτικό πάρκο πού τό φύτεψαν καί τό εγκατέλειψαν εκεί γιά νά πεθάνει από ξηρασία καί τώρα δέχεται  μέ λύτρωση τήν μπόρα πού τού δίνει «παράταση ζωής».
Καλπάζει ο νοτιάς  μέ 15 χρονών ταχύτητα ρίχνεται πάνω από τά βράχια καί τήν προβλήτα καί σέ ξαναφέρνει κοντά μας  πάνω σέ σπασμένη σανίδα,ότι απέμεινε από τήν βάρκα τού μετανάστη πού τό ταξίδι του σταμάτησε από μιά σφαίρα στήν ταραγμένη βρώμικη καί σάπια θάλασσα, πού έλεγε κι ο Σαββόπουλος… Τής θάλασσας πού μάς επιστρέφει εκτός από τίς κονσέρβες,τά χαρτιά,τά μπουκάλια καί τό πετρέλαιο πού τής άδειασε η «παραγωγική»  βουβή ζωή μας, καί τόν κάλυκα από τήν σφαίρα πού σταμάτησε πάνω σου στίς 6 Δεκέμβρη, Αλέξανδρε. Αδεια γιά σένα πιά,γεμάτη όμως καί έτοιμη ξανά,αυτή τήν φορά γιά όλους, όλες εμάς….

Υπάρχουν πολλών ειδών σφαίρες Αλέξανδρε…
Ακούγεσαι από μακριά, σάν τό βουητό πρίν τόν μεγάλο σεισμό πού θέλει νά ανοίξει μέ τά στήθια του τήν Γή, νά ζητήσει νά χορέψουμε μαζί του τά πρωτοτράγουδα τής μάνας, τόν ήχο από τά πρώτα άτσαλα βήματα στήν στράτα γιά τόν «όμορφο κόσμο,αγγελικά πλασμένο»… καί μετά στήν αγκαλιά τού πατέρα στήν μέση τού ουρανού νά τρέχει πότε μέ τόν ήλιο καί πότε μέ τό φεγγάρι, νά μήν κουράζεται ποτέ νά ανοίγει καινούργια κάθε φορά μονοπάτια μέσα από τά σύννεφα…

Τί περίεργο μέσα σέ 15 χρόνια, η ίδια αγκαλιά νά σηκώνει τό γέλιο σου μέχρι τ΄άστρα καί η ίδια νά σκεπάζει μέ χώμα τό ξαφνικό σου «άχ» στόν δρόμο….
Κάπως έτσι αρχίσανε όλα γιά τούς περισσότερους από εμάς, μόνο πού εμείς σταθήκαμε πιό τυχεροί από σένα, ζούμε, έτσι λέμε ακόμη καί «κλαίμε» καί «τιμάμε» τούς πεθαμένους γιά τίς «ανάγκες», τούς «σκοπούς» καί τίς «φλόγες» τής «εξέγερσης».
Τό κύμα φέρνει τήν φωνή σου  απ΄τά ανοιχτά, σάν τήν στάχτη  από τήν Πάρνηθα, τόν Υμηττό ή τήν Πεντέλη πού μπαίνει κάθε καλοκαίρι στήν Αθήνα τήν «διαμαντόπετρα» τής εξάτμισης καί τής πύρινης ασφάλτου τό «δαχτυλίδι».
Απόψε η νύχτα  δέν έχει φεγγάρι γιά ερωτευμένους καί Σαββατοκύριακο στό σφαγείο τής παραλιακής, όλη η εικόνα παγώνει στό άκουσμα απ΄ τό ουρλιαχτό πού πρόλαβε νά βγεί από τό στόμα τού τελευταίου σου Δεκέμβρη.
Μπορώ νά τό δώ Αλέξανδρε,τό σημάδι πού μού δείχνεις πού άφησε η σφαίρα, μιά τόσο δά μικρή σφαίρα αλήθεια πώς χώρεσε καί μπήκε σέ μιά τόσο μεγάλη καί δυνατή καρδιά?

Ξέρεις Αλέξανδρε, δέν θέλω νά σού πώ ψέμματα…
Θέλω η  θανάσιμη πληγή σου νά κλείσει,νά μήν τήν κρατήσουμε ανοιχτή γιά νά ξεπλένουμε τά χέρια μας από εκδίκηση καί μίσος, θέλω νά σέ αφήσουμε ήσυχο νά θρηνήσεις εσύ καί οι δικοί σου τόν τελευταίο σου Δεκέμβρη….
Εμείς πού είμαστε ακόμη ζωντανοί καί έχουμε γίνει «επαγγελματίες»  στό νά σκυλεύουμε, νά ασελγούμε καί νά φτύνουμε πάνω στήν σωρό καί στούς τάφους τών
δολοφονημένων, χρόνια τώρα… ΑΣ ΣΩΠΑΣΟΥΜΕ, ΚΑΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΔΙΑΔΡΟΜΗ, ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΟΥΜΕ ΤΑ ΛΑΘΗ ΜΑΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ!
Κηδέψαμε τήν επανάσταση, πέρυσι, λίγες ώρες πρίν τήν κηδεία σου, σέ σημαδέψαμε καί εμείς «συμβολικά» μέ όλες τίς «καλές προθέσεις» γιά τήν εκτόνωση καί πραγμάτωση τού αυτοσκοπού μας, είμαστε ικανοί στήν καπηλεία γιατί «ο σκοπός αγιάζει τά μέσα», μάθε το δέν έχουμε λογαριασθεί ποτέ μέ «τόν μπάτσο πού έχουμε μέσα μας κι άς μήν έχει στολή», θά σέ σκοτώνουμε καί εμείς μέ τήν σειρά μας κάθε φορά πού μέ βιά θά χρησιμοποιούμε γιά τό μνημείο τής τυφλής βίας καί τού κοινωνικού πολέμου, τ΄ονομά σου…

Αλέξη Γρηγορόπουλε,
Μήν μάς έχεις εμπιστοσύνη…
Μήν γυρίσεις πίσω νά κοιτάξεις, συνέχισε μπροστά καί ζήσε τούς επόμενους Δεκέμβρηδες, υπερασπίσου τούς δικούς σου γιατί εμείς θά σέ διαψεύσουμε…
Κι άν είμαστε κάποτε άξιοι νά συναντηθούν οι δικοί μας μέ τούς δικούς σου, τότε έχουμε μιά ελπίδα νά σέ τιμήσουμε καί νά σέ σεβασθούμε πραγματικά!
Δέν τό κάναμε αυτό μέχρι τώρα, αλλά δώσε μας μιά δεύτερη ευκαιρία γιατί τό αξίζεις νά σέ δικαιώσουμε στά μάτια όλων τών ανθρώπων πού στίς φλέβες τους έχουν τό δικό σου αίμα καί πάνω από τά κεφάλια τους τριγυρίζει κάθε μέρα καί νύχτα απειλητικά η ίδια σφαίρα από τό Κτήνος τής Εξουσίας καί τής Βαρβαρότητας πού μέ τό περίστροφο πάντα θά ψάχνει γιά νέους στόχους καί θύματα ……
Γιατί είμαστε τά θύματα, σήμερα ή αύριο, τής ίδιας σφαίρας, τού ίδιου μιλιταρισμού, τής ίδιας βιομηχανίας τών δήμιων τών όπλων πού έχει γραμμένη τήν ζωή όλων τών ανθρώπων, μέ ή χωρίς «στολή», στήν παλιά της τήν σκανδάλη…..

Σού υπόσχομαι πώς θά  σέ τιμήσω απέχοντας από όλο αυτό τό θέαμα, τό «μεγάλο μας τσίρκο» καί τό επετειακό πανηγύρι πού έχει οργανώσει, ο καθένας από τόν σεχταρισμό του, τήν μυθοπλασία του ή τό κανάλι του, νά «μιλήσει» στό όνομα τής μνήμης σου,

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν)
μεμονωμένο άτομο από τό αναρχικό/ελευθεριακό κίνημα

«στά ίδια μέρη,αλλά καί σέ άλλα μέχρι τώρα ξένα κι άγνωστα θά ξαναβρεθούμε….»

Δεκέμβρης του ’08

Posted in Λογοτεχνία και Ποίηση, Μνήμη on Δεκέμβριος 5, 2009 by εξαδάκτυλος

Τις ημέρες εκείνες έκαναν σύναξη μυστική τα παιδιά και λάβανε την απόφαση, επειδή τα κακά μαντάτα πλήθαιναν στην πρωτεύουσα, να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες, με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μια παλάμη τόπο κάτω από τ’ ανοιχτό πουκάμισο, με τις μαύρες τρίχες και το σταυρουδάκι του ήλιου. Όπου είχε κράτος κι εξουσία η Άνοιξη. Και επειδή σίμωνε η μέρα που το Γένος είχε συνήθειο να γιορτάζει τον άλλο Σηκωμό, τη μέρα πάλι εκείνη ορίσανε για την Έξοδο. Και νωρίς εβγήκανε καταμπροστά στον ήλιο, με πάνου ως κάτου απλωμένη την αφοβιά σαν σημαία, οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες. Και ακολουθούσανε άντρες πολλοί, και γυναίκες, και λαβωμένοι με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια. Όπου έβλεπες άξαφνα στην όψη τους τόσες χαρακιές, που ‘λεγες είχανε περάσει μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα.

Τέτοιας λογής αποκοτιές, ωστόσο, μαθαίνοντες οι Άλλοι, σφόδρα ταράχθηκαν. Και φορές τρεις με το μάτι αναμετρώντας το έχει τους, λάβανε την απόφαση να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες, με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μία πήχη φωτιά κάτω απ’ τα σίδερα, με τις μαύρες κάννες και τα δόντια του ήλιου. Όπου μήτε κλώνος μήτε ανθός, δάκρυο ποτέ δεν έβγαλαν. Και χτυπούσανε όπου να ‘ναι, σφαλώντας τα βλέφαρα με απόγνωση. Και η Άνοιξη ολοένα τους κυρίευε. Σαν να μην ήτανε άλλος δρόμος πάνω σ’ ολάκερη τη γη για να περάσει η Άνοιξη παρά μονάχα αυτός, και να τον είχαν πάρει αμίλητοι, κοιτάζοντας πολύ μακριά, πέρ’ απ’ την άκρη της απελπισίας, τη Γαλήνη που έμελλαν να γίνουν, οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες, και οι άντρες, και οι γυναίκες, και οι λαβωμένοι με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια. Και περάσανε μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα. Και θερίσανε πλήθος τα θηρία, και άλλους εμάζωξαν. Και την άλλη μέρα εστήσανε στον τοίχο τριάντα.

Άξιον Εστί – Οδυσσέας Ελύτης