Αρχείο για Ιανουαρίου, 2010

Επειδή η βοήθεια του Θεού δεν είναι ποτέ αρκετή…

Posted in Υποχρέωση μας on Ιανουαρίου 14, 2010 by εξαδάκτυλος

ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ: Αρ. Λογ/μού: 080/480865-76
ALPHA BANK: Αρ. Λογ/μού: 104-00-2320001125
ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ: Αρ. Λογ/μού: 041-01-022035-49
ΤΡΑΠΕΖΑ EFG EUROBANK: Αρ. Λογ/μού: 0026.0215.45.0100065123
ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ: Αρ. Λογ/μού: 83773707

ΜΕΣΩ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ ΚΑΡΤΑΣ
(Visa, Mastercard, Diners)
Κάνοντας ένα απλό τηλεφώνημα στο 210 5 200 500

—————————————————

Διεθνής σελίδα UNICEF για δωρεές (Haiti: Donate Now).

Διεθνής σελίδα Γιατροί Χωρίς Σύνορα

Γιατροί χωρίς σύνορα, Ελλάδα

Ερυθρός Σταυρός, Λυκαβηττού 1, 106 72 Αθήνα, Τηλ.: 210-3603449.

UNICEF Ελλάδος: Ανδρ. Δημητρίου 8& Τζ. Κέννεντυ 37, 161 21 Καισαριανή, Τηλ.(210) 72 55 555, Fax (210) 72 52 555, Εmail: unicefgr@hol.gr.


Γενιές

Posted in Δικό μου on Ιανουαρίου 12, 2010 by εξαδάκτυλος

Έχω μιλήσει και παλιότερα γιά τον παππού μου, αλλά σήμερα θα ήθελα να μιλήσω ξανά γι’ αυτόν. Όχι γιά να τον δικαιολογήσω ή να τον υποστηρίξω, αλλά γιατί νιώθω πως πρέπει να πάρω θέση – άσχετα αν εκείνος δεν το μάθει ποτέ ή αν θα περίμενε ή όχι από εμένα να κάνω κάτι τέτοιο.

Ο παππούς μου ήταν από μικρός ταγμένος στην Αριστερά. Πολέμησε, φυλακίστηκε, εξορίστηκε, καταδικάστηκε σε θάνατο – το ίδιο όπως και χιλιάδες άλλοι αριστεροί που έζησαν την νεώτερη ιστορία της Ελλάδας στο πετσί τους. Όταν τα πράγματα ησύχασαν κάπως γιά τους αριστερούς, μπήκε και στη Βουλή. Μετά ήρθε η Χούντα και τον ξαναέκλεισε στην φυλακή, αλλά μετά το τέλος της Χούντας ξαναεκλέχτηκε στη Βουλή και έμεινε βουλευτής γιά πολλά ακόμη χρόνια. Σε όλη του την ζωή ήταν συμπαθητικός άνθρωπος. Σαν πολιτικός έκανε λάθη, αλλά σαν άνθρωπος ήταν αποδεκτός από πολλούς γιά τον συμπαθητικό του χαρακτήρα και γιά τον όμορφο λόγο του. Η εικόνα που μου έρχεται εμένα στο νού όποτε τον θυμάμαι, είναι ο παππούς μου στα οδοφράγματα, να μιλά με τα παιδιά του Χημείου, όταν η «Δημοκρατία» αρνιόταν να ακούσει, αρνιόταν να απαντήσει, αρνιόταν να συζητήσει.

Έχει κάνει λάθη ο παππούς μου; Ναι. Τραγικά. Ενοχλητικά. Απαράδεκτα. Γιά έναν άνθρωπο που έμπρακτα πολέμησε το λάθος, το κράτος, την καταπίεση, το να δίνει αργότερα συγχωροχάρτια σε αυτούς που πολέμησε, είναι απίστευτο. Αλλά τα έκανε και αυτά τα λάθη.

Ο παπούς μου είναι πια πολύ γέρος – έφτασε στα ογδονταπέντε του – και αν και δεν μπορώ να πώ με σιγουριά αν τα έχει χάσει, μπορώ σίγουρα να πω πως κάνει πράγματα ακατανόητα και προσβλητικά. Ακατανόητα γιά κάποιον με την δικιά του ιστορία και προσβλητικά γιά όλους όσους τον αγάπησαν, τον στήριξαν και – γιατί όχι – πίστεψαν στα λόγια που με τόση ευφράδεια έλεγε γιά πολλά χρόνια. Ο παππούς μου πιά κάνει την μία άστοχη ενέργεια πάνω στην άλλη, λέει την μία χαζομάρα μετά την άλλη, κάνει λάθη που αν ήταν νεώτερος αυτός – αλλά κι εγώ – θα με έκαναν να του κόψω μέχρι και την καλημέρα.
Θα συνέφερε ίσως να πώ πως ο παππούς μου έχασε τα μυαλά του και λέει πιά αρλούμπες, αλλά πολύ φοβάμαι πως δεν είναι αυτό το θέμα. Πολύ φοβάμαι πως ο παππούς μου έφτασε στο τέλος της ζωής του και λύγισε – άλλοι το κάνουμε νωρίτερα. Πολύ φοβάμαι πως ο παππούς μου γέρασε πολύ και τα άγχη του πήραν το πάνω χέρι – ξέρω πολλούς και πολύ κοντινούς που το πάθανε πιό νωρίς. Ξέρω πως ο παππούς μου, μέσα από το πρίσμα που βλέπει τον κόσμο τα τελευταία χρόνια, προσπαθεί να κάνει αυτό που νομίζει καλύτερο γιά τα παιδιά του, αλλα αποτυγχάνει οικτρά και κάνει λάθη πάνω σε λάθη, εξευτελίζοντας τον εαυτό του, όποιον τον αγαπάει και όποιον κάποτε τον γνώρισε και ίσως τον πίστεψε.

Υπάρχει περίπτωση ο παππούς μου να ήταν ανέκαθεν στραβός, υποκριτής και δολοπλόκος και απλά να πέσανε πιά οι μάσκες; Θα έλεγα πως θα ήταν δυνατόν, αν γιά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του δεν ταλαιπωρήθηκε, δεν κυνηγήθηκε, δεν δυστύχησε μαζί με χιλιάδες άλλους. Ύπάρχουν όρια στη δολοπλοκία, πρίν να παραδεχτούμε πως πρόκειται για μαζοχισμό. Και υπάρχουν όρια και στον μαζοχισμό, πριν παραδεχτούμε πως τελικά δεν είναι υποκρισία.

Και βέβαια, προσπαθώντας να τον ξεφορτωθώ, να τον κρύψω ή να τον φιμώσω, δεν θα αλλάξει το γεγονός πως είμαστε συγγενείς, πως έχουμε κοινό λόγο σε πολλά ή πως μεγάλωσα μαζί του. Το να κάνω πως δεν τον ακούω ή – χειρότερα – πως δεν τον ξέρω, θα ήταν άτιμο. Και άτιμος δεν θέλω να είμαι.

Στο «διά ταύτα» τώρα…

Είναι ακόμη ο παππούς μου – αυτό δεν αλλάζει. Ήταν παππούς μου στις περήφανες στιγμές και είναι παππούς μου στις οδυνηρές. Δεν με ακούει πια όταν του μιλάω και κάνει ξεροκέφαλα το δικό του. Αλλά δεν τον ακούω και εγώ και τραβάω το δρόμο που διάλεξα. Τον ίδιο δρόμο που περπάτησε κι αυτός και από τον οποίο ξεστράτισε στα τελευταία του. Μακάρι εγώ που σήμερα μπορώ και κοιτάω μπροστά, να μπορώ να κοιτάω μπροστά και αύριο, άμα θα φτάσω στην ηλικία του. Μακάρι εγώ που οργίζομαι με τις βλακείες του, να μήν κάνω τις ίδιες μεθαύριο. Το παράδειγμα του μου είναι, (και μας είναι), χρήσιμο, όσο και αν οι σημερινές του πράξεις και τα λόγια του μας είναι άχρηστα.

Υ.Γ.

Να κάνω σαφές πως ο Λεωνίδας Κύρκος δεν είναι πραγματικά παππούς μου, πως καμμία συγγένεια δεν μας συνδέει πέραν κάποιας μακρινής ιδεολογικής και πως δεν γράφω γιά να τον υπερασπιστώ. Ο Λεωνίδας Κύρκος δεν έχει ανάγκη να τον υπερασπιστώ εγώ – οι πράξεις του είναι εκεί έξω γιά όλους, ώστε να τις δούν και να τις κρίνουν. Εγώ υπερασπίζομαι εμένα και τις επιλογές μου, και μόνο. Ίσως όχι πολύ καλά, αλλά ελπίζω τίμια.

Θανάσης Τριαρίδης : Η θεσμική ανεξιθρησκία ως προϋπόθεση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας

Posted in Αντιγραφή on Ιανουαρίου 7, 2010 by εξαδάκτυλος

Στις 28/12/2009 υπέγραψα, με την ιδιότητα του γονιού δύο παιδιών που πηγαίνουν στο δημοτικό σχολείο αλλά και με την ιδιότητα του πολίτη, μία επιστολή/έκκληση προς τον Συνήγορο του Πολίτη (και δι’ αυτού προς τον Υπουργό Παιδείας) προκειμένου να απομακρυνθούν όλα τα δημόσια εκτεθειμένα θρησκευτικά σύμβολα από το σχολείο των παιδιών μου, να μην υπάρχει οποιαδήποτε μορφή ομαδικής θρησκευτικής προσευχής σε αυτό και να σταματήσει η οποιαδήποτε μορφή εκκλησιασμού (ή άλλης ιερουργίας) κατά την ώρα του σχολείου. Θεωρώ πως ήδη καθυστέρησα αδικαιολόγητα γι’ αυτή την έκκληση: εδώ και χρόνια είναι προφανές για μένα πως η ύπαρξη θρησκευτικών συμβόλων στα σχολεία (και σε κάθε άλλο χώρο δημόσιου χαρακτήρα), η σχολική προσευχή, ο ομαδικός εκκλησιασμός κατά την ώρα του σχολείου καθώς και η κάθε μορφή προσηλυτισμού μέσα στην υποχρεωτική εκπαίδευση ανηλίκων (δηλαδή το μάθημα των Θρησκευτικών όπως διαχρονικά διδάσκεται) συνιστούν μια βαθιά προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και παραβιάζουν ευθέως βάναυσα το στοιχειώδες και θεμελιακό ανθρώπινο δικαίωμα για ελευθερία της συνείδησης (: άρα και της θρησκευτικής συνείδησης).

Πολλοί από τους αναγνώστες των βιβλίων μου θα θεωρήσουν τούτη την έκκληση ως αυτονόητη συνέχεια της εκπεφρασμένης από χρόνια θέσης ενάντια στις θρησκείες, σε κάθε είδους καθολική πίστη, ενάντια ακόμη και στη μεταφυσική έννοια ενός παντοδύναμου παντεπόπτη «Θεού»/«Ανώτερης Δύναμης» που εποπτεύει-ελέγχει-υποτάσσει τους «αδύναμους»-«ατελείς»-«ανεπαρκείς»-«αμαρτωλούς» ανθρώπους στην ισχύ της τάξης του. Κάνουν λάθος: οι αντιθρησκευτικές θέσεις μου βεβαίως και ισχύουν – μα θα υπέγραφα την ίδια έκκληση ακόμη κι αν ήμουν βαθιά θρησκευόμενος· ίσως τότε μάλιστα να ήμουν ακόμη πιο ενοχλημένος, καθώς θα ένιωθα πως η πίστη μου θα υπαγόταν στην απανθρωπιά της υποχρεωτικής εκπαιδευτικής κανονικότητας και θα ευτελιζόταν σε διατακτική τελετουργία…

Εξηγούμαι: πράγματι εδώ και χρόνια έχω χαρακτηρίσει τις θρησκείες φιλοσοφικά συστήματα που σκλαβώνουν τους ανθρώπους υπάγοντάς τους σε μια τελετουργία θανάτου, μίσους και απανθρωπιάς (καθώς λογαριάζουν την αγάπη και το μίσος ως προαποφασισμένες διαταγές και όχι ως ανθρώπινες εκδοχές). Επίσης έχω χαρακτηρίσει τον «παντεπόπτη»/«ελεγκτή»/«τιμωρό Θεό» ως το φριχτότερο από τα τέρατα που έχει επινοήσει ο νους του ανθρώπου – πολύ χειρότερο από την κάθε Λερναία Ύδρα και τον κάθε σχιζοφρενή δολοφόνο με το πριόνι. Θεωρώ όλα τα «Ιερά Βιβλία» όλων των θρησκειών εξαγγελίες διαχρονικών και εξακολουθητικών φόνων – που σκλαβώνουν τους ανθρώπους στον τρόμο του επικείμενου αφανισμού τους. Κι όσο μπορώ να αντιληφθώ την ανθρώπινη ιστορία, βλέπω πως όλες θρησκείες που κυριάρχησαν ιστορικά (με προεξάρχοντα τον Χριστιανισμό) αιματοκύλισαν και αιματοκυλίζουν την ανθρωπότητα επιχειρώντας να επιβληθούν ως ή μία και αναμφισβήτητη αλήθεια.

Αυτές ωστόσο είναι οι δικές μου απόψεις – και εκφράζουν μονάχα εμένα και την (παροντική – γιατί ανά πάσα στιγμή μπορεί να αλλάξει ή και να μεταστραφεί) οπτική μου για τον κόσμο. Υπάρχουν εκατομμύρια (για να είμαι ακριβέστερος: δισεκατομμύρια) συμπολίτες μου στο μεγάλο παγκόσμιο χωριό που έχουν τη δική τους οπτική – η οποία, ως ανθρώπινη έκφραση, είναι εξίσου σημαντική με τη δική μου. Αυτοί οι άνθρωποι θρησκεύονται σε έναν ή και περισσότερους θεούς, σε άυλα πνεύματα ή υλικά σημεία, έχουν τόπους λατρείας και ιερά κείμενα, τελετουργίες και παραδόσεις: έτσι κατανοούν την ύπαρξή τους, τη φθορά, την αγάπη, το μίσος, τον έρωτα, την ανθρώπινη κατάσταση εν γένει. Κι έχω πολλές φορές γράψει πως θα κατέβαινα στο δρόμο για να υπερασπιστώ την ελευθερία τούτης της έκφρασης (δηλαδή: κάθε απόχρωσης του χριστιανισμού, του μωαμεθανισμού, του ιουδαϊσμού του βουδισμού, του κομφουκιανισμού, του παγανισμού, του σαμανισμού, του σατανισμού, του πολυθεϊσμού, του δωδεκαθεϊσμού ή οποιασδήποτε άλλης θρησκευτικής εκδοχής). Γιατί, φυσικά, ο απόλυτος σεβασμός στην πίστη του άλλου είναι η βασική προϋπόθεση για να ζητήσει κανείς τον αντίστοιχο απόλυτο σεβασμό στη δική του αθεΐα/απιστία/αγνωστικισμό (ή όπως αλλιώς θέλει να το ονομάσει ο καθένας).

Ο απόλυτης σεβασμός σε κάθε πίστη (άρα και στην απιστία) προϋποθέτει και την πολιτική, πολιτειακή και εκπαιδευτική ανεξιθρησκία. Δυστυχώς τούτη η ανεξιθρησκία δεν είναι εμπεδωμένη θεσμικά στο βαθύτατα αναχρονιστικό σε σχέση με τις άλλες κοινωνίες της Δύσης ελληνικό κράτος. Το άρθρο 3 του Συντάγματος (περί επικρατούσας θρησκείας στην Ελλάδα) είναι προφανέστατα αντισυνταγματικό, ένα δημοκρατικό κενό και μια πολιτειακή ντροπή για όλους μας (όπως πολιτειακή ντροπή είναι η ύπουλη συνταγματική απαγόρευση του προσηλυτισμού του άρθρου 13 σε μια κοινωνία με θεσμικά επικρατούσα θρησκεία). Και σε ολόκληρη τη διακλάδωση του ελληνικού θεσμικού οικοδομήματος βλέπουμε εκφάνσεις μιας αποκρουστικής θεοκρατίας βαθιά ριζωμένης μέσα στον κυρίαρχο ανορθολογισμό: το μάθημα των «Θρησκευτικών» (που είναι ένα μάθημα θρησκευτικού μίσους), τα θρησκευτικά σύμβολα στα σχολεία, στα δικαστήρια και σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες, η θρησκειοποιημένη εκπαίδευση εν γένει, η δημόσια ομαδική προσευχή, οι θρησκευτικές αργίες, η υπαγωγή της περιουσίας της κυρίαρχης εκκλησίας σε ένα διαρκές καθεστώς παρακρατικής ανομίας είναι μονάχα μερικά παραδείγματα αυτής της θεσμικής εκτροπής από τα ανθρώπινα δικαιώματα και το δημοκρατικό πολίτευμα.

Η αναγκαιότητα της ανεξίθρησκης εκπαίδευσης στην Ελλάδα υποστηρίχτηκε με λειψά επιχειρήματα – ακριβώς γιατί η ελληνική κοινωνία είδε διαχρονικά τη συζήτηση αυτή ως ύποπτη και απειλητική για την αυτοκατάφασή της. Έτσι, η μόνη υπέρ της ανεξιθρησκίας επιχειρηματολογία που μπόρεσε κάπως να γίνει ανεκτή είναι η ακόλουθη: η ανεξίθρησκη εκπαίδευση είναι απαραίτητη προϋπόθεση δημοκρατίας, καθώς στα ελληνικά σχολεία (και τα τελευταία χρόνια σε μεγαλύτερο ποσοστό από ποτέ) συγκεντρώνονται παιδιά των οποίων οι γονείς ανήκουν σε διαφορετικά θρησκευτικά δόγματα από αυτό της κυρίαρχης ορθόδοξης χριστιανικής πίστης ή και γονιών που είναι άθεοι. Όλα αυτά τα παιδιά βρίσκονται σε ένα προφανές αδιέξοδο βλέποντας μιαν άλλη από την οικεία σε αυτά πίστη να είναι κυρίαρχη μέσα στις σχολικές αίθουσες και να επιβάλλει με περίπου διατακτικό τρόπο την τελετουργία της. Ποιο σχολείο μπορεί να διδάξει την αξία του αλληλοσεβασμού και της αλληλεγγύης υπό αυτήν τη συνθήκη;

Η σκέψη αυτή είναι φυσικά απολύτως ορθή στην ακολουθία της – μα μου αφήνει ένα μεγάλο κενό στην εκκίνησή της. Προσωπικά ζυγώνω την ανεξιθρησκία μέσα από μια διαφορετική αφετηρία. Δεν θεωρώ πως ένα παιδί εντάσσεται αυτόματα και αυτονόητα στην όποια θρησκεία του γονιού του – με τον ίδιο τρόπο που δεν θεωρώ πως τα δικά μου παιδιά συμμερίζονται αυτονόητα τη δική μου αθεΐα. Τα παιδιά είναι παιδιά: μια αξία πολύ μεγαλύτερη από τις πίστεις μας, τις απόψεις μας, την όποια οπτική μας για τον κόσμο. Αν κάτι μάς έχει δώσει ως πολιτισμική κληρονομιά η Δύση, είναι η πεποίθηση πως αυτά τα παιδιά (και όλα τα παιδιά του κόσμου) έχουν το δικαίωμα να επιλέξουν τη ζωή τους και τους όρους της, τον μεταφυσικό και φυσικό αυτοπροσδιορισμό τους. Ως εκ τούτου, όλα τα παιδιά (ακόμη και αυτά των οποίων οι γονείς πιστεύουν στο κυρίαρχο θρησκευτικό δόγμα – και όλα τα υπόλοιπα βέβαια) δικαιούνται να μεγαλώνουν δίχως να τους επιβάλλονται μεταφυσικές τελετουργίες, επικλήσεις και προσευχές, ιερά βιβλία και σύμβολα θρησκειών που δεν επέλεξαν τα ίδια. Η εκπαιδευτική ανεξιθρησκία είναι μια αξία που οφείλουμε να γυρέψουμε όλοι, πιστοί και άθεοι, με την ίδια ένταση για τα παιδιά μας ως θεμελιακή προστασία της ίδιας τής πίστης ή της απιστίας μας – ακριβώς γιατί η οποιασδήποτε μορφής πίστη και οποιασδήποτε μορφής αθεΐα μπορεί να δικαιωθεί εσωτερικά όχι όταν επιβάλλεται σε ανήλικα παιδιά ως παρωπίδα τρόμου αλλά όταν την επιλέγει αυτόβουλα ο κάθε άνθρωπος, ως ενήλικο υποκείμενο, εφόσον το θέλει, όπως το θέλει, για όσο το θέλει, επειδή το θέλει. Η εκπαιδευτική ανεξιθρησκία είναι κάτι πολύ περισσότερο από αίτημα όσων είμαστε άθεοι: είναι όρος της ανθρώπινης αξιοπρέπειας όλων μας.

Σύμφωνα με αυτήν τη συλλογιστική, ανάμεσα στους πρώτους που θα αποφάσιζαν να γυρέψουν την απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων από τα σχολεία και την κατάργηση της ομαδικής σχολικής προσευχής και του σχολικού εκκλησιασμού θα έπρεπε κάθε φορά να είναι οι ίδιοι οι γνήσια πιστοί του κυρίαρχου δόγματος (εν προκειμένω στην Ελλάδα οι ορθόδοξοι χριστιανοί) – ακριβώς γιατί θα ήθελαν (επιτέλους) να προστατεύσουν τη ζωτική (για τους ίδιους) πίστη τους από τη διαρκή μετατροπή της σε μια απαίσια διατακτική διαδικασία. Εξάλλου, η ίδια ανάγκη προστασίας του μεταφυσικού πυρήνα της όποιας αλήθειας τους θα έπρεπε για τους γνήσια πιστούς να καθιστά επιτακτική ανάγκη τη συνολική αποθρησκειοποίηση του κράτους, την κατάργηση του μαθήματος των «Θρησκευτικών», την κατάργηση κάθε θεσμού ή παράδοσης που εγκλωβίζει ένα παιδί μέσα σε μια πίστη που δεν έχει επιλέξει το ίδιο: προφανές παράδειγμα ο νηπιοβαπτισμός, που μπορεί να μην είναι (πια) θεσμική υποχρέωση, μα είναι ένας ανεπανόρθωτος ευτελισμός της όποιας πίστης των γονιών που αποφασίζουν για λογαριασμό των μωρών τους σε ποιον και σε τι αυτά θα πιστεύουν.

Και εδώ μια προσωπική παρένθεση, ίσως για να υπενθυμίσω πόσο ανάπηρος, πόσο λειψός μπορεί να είναι κάποιος που συχνά ακούγεται ως «τιμητής». Αν κάποιος πιστός νηπιοβαπτίζοντας τα παιδιά του εκφυλίζει την πίστη του, εκείνος που δεν πιστεύει μα συμμετέχει σε αυτήν τη διαδικασία λογαριάζοντάς την γραφική παράδοση και κοινωνική εκδήλωση ή απλώς αδρανώντας, εκφυλίζει τον ίδιο του τον εαυτό. Από αυτήν τη δεύτερη ντροπή, αλίμονο, δεν εξαιρούμαι. Κι ίσως γι’ αυτό έχω επιπλέον λόγους να ξέρω πως κάποτε η αδράνεια, η αβελτηρία, ο θαμπός φόρτος της καθημερινότητας είναι απλοϊκές δικαιολογίες υποταγής.

Μπορεί κανείς να ρωτήσει: Σε μια χώρα με όλα θεσμικά προβλήματα ανεξιθρησκίας που καταγράφτηκαν παραπάνω (αρχής γενομένης μάλιστα από το ίδιο το Σύνταγμα), η απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων από τα σχολεία και η κατάργηση της σχολικής προσευχής και του σχολικού εκκλησιασμού είναι πρώτη προτεραιότητα; Απαντώ κατ’ ανάγκη περιφραστικά: δεν πιστεύω σε καμιά αλλαγή που θα συμβεί διαμιάς όταν κάποιος χτυπήσει τα χέρια του ή προφέρει (σαν τον Αλή Μπαμπά) μια μυστική φράση – όσοι προσδοκούν τέτοιες πολιτικές μεταβολές προκαλούν τη βαθιά θλίψη μου και την έντονη καχυποψία μου (καθώς ο επίπεδος κόσμος που ευαγγελίζονται είναι συνήθως πολύ κτηνωδέστερος από τον υπάρχοντα). Πιστεύω πως μπορούμε, ως κοινωνικό σύνολο (: ως παγκόσμια κοινότητα), να βαδίσουμε σε έναν δρόμο λίγο πιο ανθρώπινο (και κατ’ επέκταση: όλο και πιο ανθρώπινο) κάνοντας κάθε φορά μικρά βήματα που προϋποθέτουν απερίγραπτο υλικό και πνευματικό μόχθο και ανυπολόγιστα φορτία ανοχής, δοτικότητας, αγάπης και θυσίας. Έτσι, έχω (πια) μάθει να μην περιφρονώ τα μικρά βήματα – και επομένως, ναι, η απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων από τα ελληνικά σχολεία και η κατάργηση της ομαδικής δημόσιας προσευχής και του σχολικού εκκλησιασμού θα είναι για την ελληνική κοινωνία μικρά βήματα και συνάμα μεγάλα άλματα – χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν πρέπει να συνοδευτούν με διαρκή πνευματική και υλική προσπάθεια για τη συνταγματική αναθεώρηση των άρθρων 3 και 13, την κατάργηση του μαθήματος των «Θρησκευτικών» και την ανάκληση όλων των θεσμικών δικαιωματικών παραβιάσεων που προανέφερα (και ακόμη, με διαρκή πνευματική και υλική προσπάθεια για την κατάργηση των στρατών, των συνόρων, των εθνικών κρατών και κάθε άλλης μηχανής φόνου, τρόμου και ρατσισμού).

Για όλους αυτούς τους λόγους έστειλα στον Συνήγορο του Πολίτη την επιστολή/έκκληση για την απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων από τα σχολεία και την κατάργηση της ομαδικής προσευχής και του εκκλησιασμού σε αυτά. Γιατί λογαριάζω ως πρώτη και βασική προϋπόθεση για τη ζητούμενη ανθρωπιά το σεβασμό του καθενός ανθρώπου προς τον διπλανό του και προς όλη την ανθρωπότητα – και γιατί νιώθω πως τούτος ο αλληλοσεβασμός δίχως ανεξιθρησκία όχι μόνο δεν είναι εφικτός αλλά δεν είναι καν ορατός. Και γιατί θέλω τα παιδιά μου να πιστέψουν ή να απορρίψουν ελεύθερα σε όποιον/όποια/ό,τι θέλουν, για όσο το θέλουν, όπως το θέλουν, επειδή το θέλουν – χωρίς να παρέμβει διατακτικά στην επιλογή τους καμιά κυρίαρχη πλειοψηφία, καμία επικρατούσα θρησκεία, κανένας φάρος/ποιμένας/καθοδηγητής – κανένας απολύτως, που σημαίνει ούτε κι εγώ.

Θανάσης Τριαρίδης, Δεκέμβριος 2009

(Δημοσιεύτηκε στις 28/12/2009 στην ιστοσελίδα http://www.triaridis.gr/keimena/keimD063.htm. Όποιος γονιός ανήλικου/ης μαθητή/τριας θέλει να απευθύνει αντίστοιχη επιστολή/έκκληση προς τον Συνήγορο του Πολίτη για απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων από τις σχολικές αίθουσες και κατάργηση της ομαδικής προσευχής και του σχολικού εκκλησιασμού, μπορεί να απευθυνθεί στο Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι: office@greekhelsinki.gr)

(το πήρα από εδώ)

Η λα.ο.σ.πολογία ενάντια στη Θ. Δραγώνα και οι «πατριωτικές» αλήθειες

Posted in Αντιγραφή on Ιανουαρίου 3, 2010 by εξαδάκτυλος
Α’ ΜΕΡΟΣ: ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Μέρες τώρα παρακολουθούμε τη χυδαία επίθεση που ξεκίνησε το ΛάΟΣ ενάντια στη Θ. Δραγώνα, κατηγορώντας τη για «ανθελληνισμό» (τι πρωτότυπο!), και ζητώντας την απομάκρυνσή της από τη θέση της γ.γ. του Υπουργείου Παιδείας. Κι από κοντά, και κάποιοι καλοθελητές της ΝΔ και «υπερπατριώτες αριστεροί».

Η επίθεση εστιάζεται σε δύο σημεία. Η πρώτη βασίζεται σε ένα παλιότερο άρθρο της εφημερίδας «Το Παρόν» με ημερομηνία 16/9/2007, κατηγορώντας τη Δραγώνα για αναγνώριση του διδακτορικού της από το ΔΙΚΑΤΣΑ με αδιαφανείς τρόπους.

Το κείμενο δίνει βάρος στη φράση «χωρίς να έχει βασικό τίτλο σπουδών». Τούτο είναι λάθος, διότι κανένα πανεπιστήμιο δεν χορηγεί διδακτορικό τίτλο χωρίς βασικό τίτλο σπουδών. Συμβαίνει όμως το εξής: η Δραγώνα είναι απόφοιτη του κολεγίου Deree, το οποίο δεν είναι αναγνωρισμένο ίδρυμα από την Ελλάδα, είναι όμως αναγνωρισμένο από πανεπιστήμια της Αγγλίας και της Αμερικής. Τα πανεπιστήμια αυτά με τη σειρά τους χορηγούν μεταπτυχιακούς τίτλους οι οποίοι αναγνωρίζονται από την Ελλάδα. Έτσι δεν είναι παράξενο, ούτε μοναδική περίπτωση Ελλήνων με αναγνωρισμένο μεταπτυχιακό ή διδακτορικό, αλλά χωρίς αναγνωρισμένο βασικό πτυχίο.

Τυπικά, λοιπόν, δεν υπάρχει τίποτα μεμπτό ως εδώ. Το αν ακολουθήθηκαν αδιαφανείς διαδικασίες αναγνώρισης από το ΔΙΚΑΤΣΑ δεν το γνωρίζουμε, και παραμένουμε επιφυλακτικοί περιμένοντας ένα αποδεικτικό στοιχείο. Το «Παρόν» μιλάει για στοιχεία, η έρευνα πάντως στο ίντερνετ μέχρι τώρα δεν μας αποκάλυψε κάτι τέτοιο.

Αυτό που θα μας απασχολήσει όμως είναι το δεύτερο σημείο της επίθεσης, που είναι και το βασικότερο, δηλαδή οι «αποδείξεις» του ανθελληνισμού της. Αναζητήσαμε αυτές τις «αποδείξεις» σε πάμπολλες ιστοσελίδες (εθνικιστικές και μη), και εκπλαγήκαμε όταν διαπιστώσαμε ότι ΟΛΕΣ, αντιγράφοντας η μία την άλλη, αναπαράγουν το ίδιο ακριβώς κείμενο. Αντιγράφουμε εδώ ένα μέρος του, στο οποίο άλλωστε βρίσκεται και όλη η «επιχειρηματολογία» του:

«Μας έκαναν Έλληνες ενώ δεν ήμασταν!

Ας δούμε τώρα μερικά απ΄ όσα γράφει στο κακογραμμένο βιβλίο της «Τι είν΄ η Πατρίδα μας;» η νέα βουλευτίνα Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ κ. Θάλεια Δραγώνα:

1) Η Ελληνική Εθνική Ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από τον 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή έντονου εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού (σελ. 16). Κοντολογίς, κάποιοι από το εξωτερικό μας είπαν τον 19ο αιώνα ότι είμαστε Έλληνες κι εμείς το δεχτήκαμε για να τα κονομήσουμε, πουλώντας το παραμύθι ότι είμαστε απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων.

2) Όποιος αξιολογεί τους Πολιτισμούς σε κατωτέρους και ανωτέρους είναι ρατσιστής και δεν το ξέρει! (σελ. 16). Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με όποιον θεωρεί ανεπιθύμητους τους μετανάστες και τους πρόσφυγες (σελ. 20).

3) Εξίσου ρατσιστής είναι και όποιος αποσιωπά την σημασία, την τεράστια δύναμη, την έκταση και το κύρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας! Επίσης, όποιος αρνείται τις τουρκικές επιρροές στον Νεοελληνικό μας Πολιτισμό (σελ. 81), κι όποιος ισχυρίζεται ότι ο τουρκικός πολιτισμός έχει επιδράσει αρνητικά στους Έλληνες!… (σελ. 82).

4) Ένδειξη ρατσισμού και στείρου εθνοκεντρισμού είναι και ο ισχυρισμός ότι οι Έλληνες ήσαν πάντα οι αδικημένοι της Ιστορίας (σελ. 84) κι ότι για τις ήττες και τις καταστροφές που υποστήκαμε, φταίνε πάντα οι Μεγάλες Δυνάμεις.

5) Κλασική ένδειξη ρατσισμού είναι και η γνωστή ρήση «Όταν εμείς φτιάχναμε Παρθενώνες, αυτοί τρώγανε βελανίδια!» (σελ. 85). Ψιλορατσιμός είναι επίσης το να ισχυρίζεσαι πως είμαστε οι συνεχιστές του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού.

6) Κατά την κ. Θάλεια Δραγώνα, εθνικιστικές τάσεις κρύβει και η επιθυμία να διδάσκεται στην μέση εκπαίδευση η αρχαία Ελληνική Γλώσσα (σελ. 86), ενώ το να μιλάμε για απόλυτη ομοιογένεια του πληθυσμού της Ελλάδος και να αποσιωπούμε την ύπαρξη χιλιάδων Εβραίων στην Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις επί 450 χρόνια είναι καθαρός ρατσισμός! (σελ. 95).

7) Ρατσιστικό είναι και το να ανησυχούμε για την ύπαρξη πολλών ξένων μεταναστών στην χώρα μας, ή το να λέμε ότι «σε λίγο θα ψάχνουμε να βρούμε Έλληνα στην Ελλάδα», ή ότι «πρέπει να κρατήσουμε την εθνική μας ομοιογένεια και να μην διαβρωθούμε εθνολογικά»! (σελ. 96).
Εξίσου ρατσιστικό είναι το να λέμε ότι το κέντρο της Αθήνας αλβανοκρατείται ή ότι «οι Έλληνες δεν είναι ρατσιστές»! (σελ. 9. Το ίδιο συμβαίνει κατά την κ. Δραγώνα, αν τολμήσουμε να πούμε πως με την είσοδο των Ξένων Μεταναστών στην Ελλάδα αυξάνεται η εγκληματικότητα και η ανεργία των Ελλήνων! (σελ. 100). Στην σελίδα 105, η αυριανή βουλευτίνα του ΠΑΣΟΚ μας προειδοποιεί ότι ο εθνικισμός εύκολα μπορεί να γλιστρήσει στην ξενοφοβία, στον ρατσισμό και στην μισαλλοδοξία.

Το ελληνικό αίμα γίνεται και νερό»
«Περιττεύει να συνεχίσουμε να καταγράφουμε τα αντιρατσιστικά «πιστεύω» της κ. Θάλειας Δραγώνα, όπως τα έχει εκφράσει πριν 10 χρόνια στο βιβλίο της «Τι είν΄ η Πατρίδα μας;». Η γυναίκα αυτή θέλει να μας πείσει ότι είναι ρατσιστικό και μόνο το να δηλώνουμε Έλληνες. Κι όμως: Σε λίγες ημέρες θα είναι βουλευτίνα του ΠΑΣΟΚ και ασφαλώς θα διαπρέψει στους αντιρατσιστικούς αγώνες εντός και εκτός Βουλής.»

Το άρθρο αυτό έχει γίνει το λάβαρο των απανταχού ακροδεξιών, «υπερπατριωτών» αριστερών, και γενικότερα αφελών, το οποίο μάλιστα δίνει και παραπομπές (μεγάλη πρόοδος ειδικά για κάποιον «εθνικόφρονα»!). Προσπαθήσαμε να βρούμε σε ποιον ανήκει, ακολουθώντας την παλιότερη ημερομηνία. Βρήκαμε λοιπόν ότι αυτό το άρθρο-λάσπη υπάρχει ήδη από το 2007. Το αναδημοσιεύει η ιστοσελίδα «filopatria» , η οποία παραπέμπει στο φόρουμ του Ρεσάλτο, το οποίο όμως έχει διαγράψει το σχετικό κείμενο. Έτσι, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με σιγουριά ποιος το εμπνεύστηκε.

Αυτό που μπορούμε όμως, και οφείλουμε να κάνουμε, είναι να ελέγξουμε την αξιοπιστία του. Πήραμε λοιπόν το βιβλίο «Τι είναι η Πατρίδα μας» και πήγαμε στα επίμαχα άρθρα της Δραγώνα. Διαπιστώσαμε αυτό που υποψιαζόμασταν: Ο συγκεκριμένος γραφιάς που επιτίθεται στη Δραγώνα είναι ένας απατεώνας λασπολόγος.

Πάμε να συγκρίνουμε ένα προς ένα αυτά που αποδίδει ο γραφιάς στη Δραγώνα, με την πραγματική διατύπωση του βιβλίου, στη σελίδα που παραπέμπει.

1) Η Ελληνική Εθνική Ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από τον 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή έντονου εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού (σελ. 16). Κοντολογίς, κάποιοι από το εξωτερικό μας είπαν τον 19ο αιώνα ότι είμαστε Έλληνες κι εμείς το δεχτήκαμε για να τα κονομήσουμε, πουλώντας το παραμύθι ότι είμαστε απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων.

Λέει όντως αυτά στη σελίδα 16; Μάλλον όχι. Αντιγράφω τη σχετική παράγραφο:

«Σε ένα άλλο επίπεδο, οι αναπαραστάσεις για το έθνος δεν είναι στατικές και αλλάζουν μέσα στο χρόνο. Στην ελληνική περίπτωση πρόσφατες μελέτες έδειξαν ότι η «αναζήτηση» της «νεοελληνικής» ταυτότητας υπήρξε μια μακρά διαδικασία συγκρότησης επιχειρημάτων, που οδήγησε σε έναν ορισμό του «ελληνισμού» με κριτήρια ταυτόχρονα ανθρωπολογικά-φυλετικά και ιστορικά-πολιτισμικά (Βελουδής 1982, 84). Έτσι στη συγκυρία του 19ου αιώνα, που διεξαγόταν η πάλη για την οριστικοποίηση των εθνικών συνόρων σε μια εποχή επεκτατισμών, αποικιοκρατίας και των αντίστοιχων ιδεολογιών που νομιμοποιούσαν αυτές τις πολιτικές, η ελληνική εθνική ταυτότητα θεωρήθηκε ανεπαρκής και κατώτερη σε σχέση με το ένδοξο παρελθόν των αρχαίων προγόνων (Σκοπετέα 1988)».

Ακολουθεί η σελίδα 16 για να ελέγξετε και μόνοι σας:


Σελ. 16 (κλικ για μεγέθυνση)

2) Όποιος αξιολογεί τους Πολιτισμούς σε κατωτέρους και ανωτέρους είναι ρατσιστής και δεν το ξέρει! (σελ. 16).

Ο γραφιάς εδώ λέει βέβαια ψέματα, τέτοια πρόταση δεν υπάρχει. Η σχετική παράγραφος στη συγκεκριμένη σελίδα λέει:

«Υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι στη σημερινή συγκυρία της ευρωπαϊκής ενοποίησης αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα ο κυρίαρχος σε μεγάλες και ευρωπαϊκές χώρες ιδεολογικός λόγος, ο οποίος παρά τον εκμοντερνισμό και την εκλέπτυνσή του εξακολουθεί έμμεσα, δίπλα στον μαχητικό αντίλογο, να αξιολογεί τους λαούς και τους πολιτισμούς σε «ανώτερους» και «κατώτερους» και υποτιμά τις λεγόμενες νότιες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή τις λεγόμενες νότιες περιοχές των βόρειων χωρών της κατατάσσοντας τους αντίστοιχους λαούς και πολιτισμούς στην «ανατολή», τόσο με τη γεωγραφική όσο και με την πολιτική σημασία του όρου».

Ακολουθούν οι σχετικές σελίδες 16-17:


Σελ. 16-17 (κλικ για μεγέθυνση)

Εδώ η Δραγώνα ασκεί κριτική στη στάση των βορειοευρωπαίων απέναντι στους νότιους (οι οποίοι ας θυμηθούμε ότι αποκαλούν τις μεσογειακές ευρωπαϊκές χώρες «PIGS»: Portugal, Italy, Greece, Spain). Ενώ, δηλαδή, έχουμε μια παράγραφο που κριτικάρει την προκατάληψη των βόρειων απέναντί μας (με την οποία θα συμφωνούσε κι ο τελευταίος χρυσαυγίτης!), ο γραφιάς την παρουσίασε με μία ασαφή μορφή, που να υπονοεί απλά ότι η Δραγώνα είπε κάτι κακό!

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει [δηλ. είναι ρατσιστής και δεν το ξέρει] με όποιον θεωρεί ανεπιθύμητους τους μετανάστες και τους πρόσφυγες (σελ. 20).

Κι εδώ ψέματα. Πουθενά δεν λέει η Δραγώνα κάτι τέτοιο. Στην σχετική παράγραφο της σελ. 20, γίνεται απλά παρουσίαση της δουλειάς μιας συγγραφέας στο συλλογικό τόμο:

«Στη συνέχεια η Νέλλη Ασκούνη αναλύει το λόγο των εκπαιδευτικών, σε δύο ανοιχτές ερωτήσεις του ερωτηματολογίου, όπου από το μεγαλύτερο ποσοστό των απαντήσεων προβάλλουν «δύο αντιθετικές μορφές του εθνικού άλλου», οι ισχυροί και επίφοβοι Ευρωπαίοι και οι ανεπιθύμητοι μετανάστες και πρόσφυγες».

Ακολουθεί η σελίδα 20:


Σελ. 20 (κλικ για μεγέθυνση)

3) Εξίσου ρατσιστής είναι και όποιος αποσιωπά την σημασία, την τεράστια δύναμη, την έκταση και το κύρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας! Επίσης, όποιος αρνείται τις τουρκικές επιρροές στον Νεοελληνικό μας Πολιτισμό (σελ. 81)

Το κείμενο συγκεκριμένα, και χωρίς χαρακτηρισμούς, λέει:

«Αυτή η στρατηγική [της άρνησης] είναι ιδιαίτερα προφανής στις αποσιωπήσεις και παραλήψεις ιστορικών γεγονότων, που εντοπίζονται στα σχολικά εγχειρίδια. Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η αποσιώπηση της σημασίας, της τεράστιας δύναμης, της έκτασης και του κύρους της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Αντίστοιχη είναι και η πλήρης απουσία οποιασδήποτε μνείας στον πολιτισμό, τα γράμματα και τις τέχνες της οθωμανικής αυτοκρατορίας-και του τουρκικού κράτους από το 1908 και ύστερα». […] [Α]ντίστοιχη άρνηση επικρατεί στον ισχυρισμό των μελών του δείγματος ότι «ούτε η τουρκική ούτε η μεσανατολική ούτε η βαλκανική κουλτούρα έχουν επιδράσει στη διαμόρφωση των σύγχρονων Ελλήνων και του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού».

Εγώ, πάντως, αυτούς δε θα τους χαρακτήριζα ρατσιστές, απλά ανιστόρητους.

Ακολουθεί η σελίδα 81:


Σελ. 81 (κλικ για μεγέθυνση)

[Ρατσιστής είναι] κι όποιος ισχυρίζεται ότι ο τουρκικός πολιτισμός έχει επιδράσει αρνητικά στους Έλληνες!… (σελ. 82).

Ψέματα κι εδώ. Η Δραγώνα παρουσιάζει απλά ένα από τα αποτελέσματα της έρευνας, βάσει ερωτηματολογίου σε εκπαιδευτικούς:

«Παραμένει ωστόσο το ερώτημα κατά πόσο η άρνηση στην οποία καταφεύγουν οι εκπαιδευτικοί είναι πράγματι αποτελεσματική, διότι όταν τους τέθηκε άλλη ερώτηση, «με ποιο τρόπο κατά τη γνώμη [τους] έχει επιδράσει ο τουρκικός πολιτισμός επί του ελληνικού», η απάντησή τους στη συντριπτική πλειοψηφία ήταν ότι «έχει επιδράσει αρνητικά»».

Ακολουθεί η σελίδα 82:


Σελ. 82 (κλικ για μεγέθυνση)

4) Ένδειξη ρατσισμού και στείρου εθνοκεντρισμού είναι και ο ισχυρισμός ότι οι Έλληνες ήσαν πάντα οι αδικημένοι της Ιστορίας (σελ. 84) κι ότι για τις ήττες και τις καταστροφές που υποστήκαμε, φταίνε πάντα οι Μεγάλες Δυνάμεις.

Το κείμενο γράφει:

«Στα σχολικά εγχειρίδια είναι συχνή η έμμεση ή άμεση αναφορά της καλύτερης τύχης για την οποία ήταν προορισμένος ο ελληνικός λαός. Οι Έλληνες, σύμφωνα με τα βιβλία ιστορίας και γλώσσας, συστηματικά εμφανίζονται αδικημένοι σε σημαντικές γι’ αυτούς ιστορικές στιγμές. Οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις φέρονται να έχουν πάντα λειτουργήσει με βάση ίδια πολιτικά, οικονομικά και πολιτισμικά συμφέροντα»

Ακολουθεί η σελίδα 84:


Σελ. 84 (κλικ για μεγέθυνση)

Εδώ, δηλαδή, δε λέει τίποτα που να μη γνωρίζουν όσοι πήγαν σε ελληνικό σχολείο και διδάχτηκαν τα συγκεκριμένα μαθήματα. Και για όσους πιστεύουν ότι οι Έλληνες δεν υπήρξαν ποτέ θύτες, κι ήταν πάντα οι καλοί κι αδικημένοι της υπόθεσης, ας παραθέσουμε ένα μεζεδάκι από τα ανδραγαθήματα του ελληνικού στρατού και των καλών χριστιανών, τις πρώτες μέρες της απόβασής του στη Σμύρνη το 1919:

«Ήδη από την πρώτη μέρα, η παρουσία του ελληνικού στρατού στην Ιωνία σημαδεύτηκε από βιαιοπραγίες σε βάρος του άμαχου πληθυσμού. Με αφορμή κάποιους πυροβολισμούς που ρίχτηκαν εναντίον των αγημάτων που παρήλαυναν στην προκυμαία της Σμύρνης, έλληνες στρατιώτες κι ένοπλοι ντόπιοι χριστιανοί επιδίδονται σ’ ένα διήμερο όργιο βίας, φόνων, βιασμών κι εκτεταμένων λεηλασιών στις μουσουλμανικές συνοικίες της πόλης, με περισσότερους από 200 νεκρούς μεταξύ των κατοίκων. Περίπου 2.500 μουσουλμάνοι συνελήφθησαν και κακοποιήθηκαν (ανάμεσά τους μικρά παιδιά κι ολόκληρες τάξεις μαθητών με τους δασκάλους τους), ενώ στόχος επιθέσεων έγινε επίσης η εβραϊκή κοινότητα της πόλης, με λεηλασία των καταστημάτων της και μερικούς νεκρούς» (Τ. Κωστόπουλος, Πόλεμος και Εθνοκάθαρση, εκδ. Βιβλιόραμα, σελ. 98-9. Για τις πληροφορίες αυτές ο συγγραφέας δίνει μισή σελίδα πηγών και παραπομπών).

5) Κλασική ένδειξη ρατσισμού είναι και η γνωστή ρήση «Όταν εμείς φτιάχναμε Παρθενώνες, αυτοί τρώγανε βελανίδια!» (σελ. 85). Ψιλορατσιμός είναι επίσης το να ισχυρίζεσαι πως είμαστε οι συνεχιστές του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού.

Το πραγματικό κείμενο όμως αναφέρει πάλι πορίσματα της έρευνας:

«Χαρακτηριστικές είναι και οι απαντήσεις εκπαιδευτικών στην ανοιχτή ερώτηση που ακολουθεί το κείμενο το σχετικό με τους κινδύνους που απειλούν την Ελλάδα από την Ευρωπαϊκή Ένωση […] Άλλος εκπαιδευτικός επαναλαμβάνει αυτάρεσκα τη γνωστή ρήση πολιτικού προσώπου, που φαίνεται άγγιξε μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού : “…όσο για τον πολιτισμό μας, όταν αυτοί τρώγανε βελανίδια, εμείς φτιάχναμε παρθενώνες”».

Ακολουθεί η σελίδα 85:


Σελ. 85 (κλικ για μεγέθυνση)

Η φράση «Ψιλορατσιμός είναι επίσης το να ισχυρίζεσαι πως είμαστε οι συνεχιστές του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού» είναι κατασκευασμένη από τον απατεώνα γραφιά εκ του μηδενός. Εγώ πάλι θα πρόσθετα ότι δεν είναι «ψιλορατσιμός», αντίθετα έχει πολλή πλάκα, ειδικά όταν το διαβάζουμε στο ίντερνετ (και ειδικότερα στα greeklish) από εθνικοβαρεμένα τρολ, που νομίζουν ότι μελετώντας Πλεύρη, Βελόπουλο (και σε πιο hardcore περιπτώσεις Λιακόπουλο), έμαθαν κάτι για την ιστορία και τον εαυτό τους.

6) Κατά την κ. Θάλεια Δραγώνα, εθνικιστικές τάσεις κρύβει και η επιθυμία να διδάσκεται στην μέση εκπαίδευση η αρχαία Ελληνική Γλώσσα (σελ. 86)

Ο τρόπος που σερβίρει ο γραφιάς την «παραπομπή» του, διαστρεβλώνει το ίδιο κείμενο, το οποίο λέει:

«Τα μέλη του δείγματος ταυτίζονται με το εξιδανικευμένο παρελθόν, το οποίο στη συνείδησή τους μεγαλοποιείται και εξυψώνεται. Έτσι ένα ιδιαίτερο ποσοστό δηλώνει, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, ότι “εν όψει της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, θα πρέπει να καλλιεργείται, ήδη από το δημοτικό, η γνώση της αρχαίας ελληνικής γλώσσας”, κι ακόμη ότι με “με στόχο τη διάδοση του ελληνικού πολιτισμού στην Ευρώπη, θα έπρεπε πρωτίστως να διδάσκεται η αρχαία ελληνική γραμματεία στο πρωτότυπο ”, ενώ χαμηλότερα απ’ όλα ιεραρχείται η διδασκαλία “της ιστορίας του νεοελληνικού κράτους και του νεοελληνικού λαϊκού πολιτισμού”».

Ακολουθεί η σελίδα 86:


Σελ. 86 (κλικ για μεγέθυνση)

Ενώ το να μιλάμε για απόλυτη ομοιογένεια του πληθυσμού της Ελλάδος και να αποσιωπούμε την ύπαρξη χιλιάδων Εβραίων στην Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις επί 450 χρόνια είναι καθαρός ρατσισμός! (σελ. 95).

Το κείμενο πάλι λέει:

«Αυτή η φαντασίωση της ομοιογενούς κοινότητας προβάλλεται τόσο στα σχολικά βιβλία όσο και στο λόγο των εκπαιδευτικών. […] Πολύ χαρακτηριστική της έμμεσης κατασκευής της απόλυτης ομοιογένειας του πληθυσμού είναι και η πλήρης αποσιώπηση για ολόκληρη την ιστορία από το Μεσαίωνα μέχρι σήμερα της ύπαρξης Ελλήνων Εβραίων όπως και κάθε άλλης αλλόθρησκης ομάδας, με εξαίρεση την αναφορά στους Βενετούς, όπου μνημονεύεται πολύ θετικά η αφομοίωσή τους από τους Έλληνες…».

Ακολουθεί η σελίδα 95:


Σελ. 95 (κλικ για μεγέθυνση)

7) Ρατσιστικό είναι και το να ανησυχούμε για την ύπαρξη πολλών ξένων μεταναστών στην χώρα μας, ή το να λέμε ότι «σε λίγο θα ψάχνουμε να βρούμε Έλληνα στην Ελλάδα», ή ότι «πρέπει να κρατήσουμε την εθνική μας ομοιογένεια και να μην διαβρωθούμε εθνολογικά»! (σελ. 96).

Η φράση «ρατσιστικό είναι και το να ανησυχούμε για την ύπαρξη πολλών ξένων μεταναστών στην χώρα μας» δεν υπάρχει πουθενά στο βιβλίο, παρά βγήκε κι αυτή από την κεφάλα του απατεώνα γραφιά. Τα υπόλοιπα στην πραγματικότητα είναι απλή καταγραφή των πορισμάτων της έρευνας:

«Ο φόβος των εκπαιδευτικών είναι πολύ χαρακτηριστικός ως προς την αλλοίωση της ομοιογένειας που θεωρούν, ότι θα επιφέρει η μετανάστευση: “Συνεχίζοντας με τον ίδιο ρυθμό, σε λίγο θα ψάχνουμε να βρούμε Έλληνα στην Ελλάδα”, “η εγκατάσταση των ξένων στην Ελλάδα αλλοιώνει την ομοιογένεια του πληθυσμού της”, “πρέπει ως χώρα να κρατήσουμε την ομοιογένειά μας και να μη διαβρωθούμε εθνολογικά”».

Ακολουθούν οι σελίδες 96-97 (ο γραφιάς έκανε λάθος -διαστρέβλωσε παράγραφο της σελ. 97 και έγραψε «σελ. 96»):


Σελ. 96-97 (κλικ για μεγέθυνση)

Εξίσου ρατσιστικό είναι το να λέμε ότι το κέντρο της Αθήνας αλβανοκρατείται ή ότι «οι Έλληνες δεν είναι ρατσιστές»! (σελ. 9[8]).

Το κείμενο λέει:

Η αύξηση των κρουσμάτων βίας, εγκληματικότητας και παραπτωματικότητας αποτελεί σύνηθες μοτίβο και στις απαντήσεις στην ανοιχτή ερώτηση: “Πράξεις βίας και κλοπής και το φαινόμενο παίρνει διαστάσεις επιδημίας. Είναι καιρός να ληφθούν δραστικά μέτρα. Το κέντρο της Αθήνας αλβανοκρατείται”.

Ακολουθεί η σελίδα 98:


Σελ. 98 (κλικ για μεγέθυνση)

Εδώ αξίζει να προσέξετε κι ένα αστείο: Ο γραφιάς αντί να γράψει «σελ. 98», κατά λάθος έγραψε «σελ. 9», μία άσχετη δηλ. σελίδα, που παρουσιάζει τους συντελεστές. Και φυσικά όλοι αντέγραψαν το ίδιο λάθος, ζητώντας ταυτόχρονα να πιστέψουμε, ότι έχουν διαβάσει το βιβλίο της Δραγώνα και το γνωρίζουν!

Το ίδιο συμβαίνει κατά την κ. Δραγώνα, αν τολμήσουμε να πούμε πως με την είσοδο των Ξένων Μεταναστών στην Ελλάδα αυξάνεται η εγκληματικότητα και η ανεργία των Ελλήνων! (σελ. 100).

Ο γραφιάς εδώ σκόπιμα βάζει τη φράση «αν τολμήσουμε», υπονοώντας ενδεχόμενο εκφοβισμό και λογοκρισία στην αντίθετη άποψη. Για να πάρετε μία ακόμα γεύση από γκαιμπελισμό, συγκρίνετε την παραπάνω πρόταση με την πραγματική διατύπωση της Δραγώνα, η οποία γράφει:

«Η γραμμική σχέση μεταξύ της εισόδου των νόμιμων ή παράνομων μεταναστών στη χώρα και της αύξησης της εγκληματικότητας ή της μείωσης των θέσεων εργασίας, που σε άλλη περίπτωση θα έμεναν σε ντόπια χέρια, δεν έχει εμπειρικά αποδειχθεί ή αντίστοιχα απορριφθεί, ούτε στην ελληνική ούτε σε οποιαδήποτε άλλη κοινωνία. Πρόκειται για πεποιθήσεις οι οποίες δεν στηρίζονται σε στοιχεία. Πρόσφατη ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας αποκαλύπτει ότι η επίδραση των μεταναστών στις αμοιβές και τα εισοδήματα των ντόπιων εργατών καθώς και στο βαθμό της συμμετοχής στο εργατικό δυναμικό ή το βαθμό της ανεργίας είναι ιδιαίτερα μικρή και σε μερικές περιπτώσεις αντίστροφης κατεύθυνσης (Borjas 1994, Friedberg και Hunt 1995). Άρα δηλώσεις όπως “με την είσοδο στην Ελλάδα ξένων από φτωχότερες χώρες αυξάνεται η εγκληματικότητα ή χάνονται θέσεις εργασίας για τους Έλληνες ” δεν φέρουν καμία αποδεικτική αξία. Ωστόσο τέτοιες δηλώσεις διαθέτουν ψυχολογική και κοινωνική εγκυρότητα, διότι αντικατοπτρίζουν τη φύση των διομαδικών σχέσεων στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή».

Ακολουθούν οι σελίδες 99-100:


Σελ. 99-100 (κλικ για μεγέθυνση)

Στην σελίδα 105, η αυριανή βουλευτίνα του ΠΑΣΟΚ μας προειδοποιεί ότι ο εθνικισμός εύκολα μπορεί να γλιστρήσει στην ξενοφοβία, στον ρατσισμό και στην μισαλλοδοξία.»

Εδώ ο γραφιάς δεν παραποιεί και πολύ το κείμενο, το οποίο λέει:

«Και έτσι μέσα από αρχαϊκούς ψυχολογικούς μηχανισμούς, ο εθνικισμός φθάνει στο σημείο να αλλοιωθεί ως προς την πολιτική του διάσταση και να μετατραπεί σε ανάγκη αναγνώρισης μιας υποτιθέμενης εθνικής ομοιογένειας, ώσπου τελικά να γλιστρήσει στην ξενοφοβία, το ρατσισμό ή άλλοτε και στην εθνική μισαλλοδοξία».

Ακολουθεί η σελίδα 105:


Σελ. 105 (κλικ για μεγέθυνση)

Αναρωτιέται όμως κανείς τι το «ανθελληνικό» υπάρχει σ’ αυτή την πρόταση. Προφανώς ο γραφιάς θα παίρνει σα δεδομένο ότι ένας εθνικιστής δεν μπορεί ποτέ να γίνει ρατσιστής ή μισαλλόδοξος, κι όποιος διαφωνεί μ’ αυτό είναι ανθέλληνας!

Όσο για το τι θεωρεί «ρατσιστικό», η ίδια η Δραγώνα είναι πολύ προσεχτική στη διατύπωση:

«Ο ρατσισμός με την κλασική του έννοια περιλαμβάνει μια βαθιά εδραιωμένη άποψη ως προς την εγγενή, βιολογική κατωτερότητα φυλών άλλων από τη δική μας. Ωστόσο η σύγχρονη χρήση του όρου είναι πολύ πιο διευρυμένη, πάει πέρα από το γενετικό καθορισμό και περιλαμβάνει την οποιαδήποτε έκφραση απέναντι σε μια ομάδα ή μέλη της ομάδας σαν να ήταν δεδομένη η φυλετική διαφορά. Πρόκειται για τη συμβολική και πολιτισμική διάκριση μιας κοινωνίας που είναι συστηματικά οργανωμένη γύρω από την καταπίεση μιας ομάδας και την κυριαρχία μιας άλλης. Για παράδειγμα, ο πολιτισμικός ρατσισμός παραπέμπει στην άποψη ότι η πολιτισμική κληρονομιά μιας κοινωνικής ομάδας είναι ανώτερη από μιας άλλης. Με αυτή την έννοια υπάρχει μεγάλη συνάρτηση μεταξύ ρατσιστικού και εθνικιστικού λόγου. Όπως η εθνική κατηγοριοποίηση έτσι και η φυλετική προσδιορίζουν ταυτόχρονα την ένταξη και τον αποκλεισμό. Αναγνωρίζουν και οι δυο όρια τα οποία, ενώ είναι κοινωνικά κατασκευασμένα, διαχωρίζουν την ανθρωπότητα σε διακριτές ομάδες σαν όρια φυσικά που τις εμφανίζουν φύσει διάφορες μεταξύ τους. Κι στις δύο περιπτώσεις τα κριτήρια διαχωρισμού μπορεί να εφευρεθούν ή να επινοηθούν, και στις δύο περιπτώσεις κυριαρχεί η φαντασίωση της διατήρησης μιας ενιαίας, ομοιογενούς και «αμόλυντης» από άλλους κοινότητας» (σελ. 94-5).

Ο συγκεκριμένος απατεώνας γραφιάς, ακολουθώντας την (πολύ γνωστή και οικεία σε μας) μέθοδο του γερο-ναζιστή Πλεύρη, έκοψε, έραψε, και πρόσθεσε και τα δικά του, για να μεταμορφώσει τη μισητή εχθρό στον μπαμπούλα που ήθελε.

Διαβάστε οπωσδήποτε και τον, ευφυή και με καυστικό χιούμορ, σχολιασμό ολόκληρου του γκαιμπελο-κειμένου από κάποιο μέλος φόρουμ του Ολυμπιακού (!). Τα δικά του ξεβρακωτικά σχόλια είναι αυτά με τα κόκκινα γράμματα: http://www.thrylos-fans.net/forum/showpost.php?p=656733&postcount=510

Διαβάστε επίσης τον πολύ καλό και νηφάλιο σχολιασμό του Γ. Πίττα, ο οποίος όμως κάνει το λάθος να θεωρεί ειλικρινή τον απατεώνα-γραφιά, και να πιστεύει ότι όντως αυτά τα είπε η Δραγώνα. Ακροδεξιός και ειλικρινής; Αυτό είναι ανέκδοτο!

Ποιοι πήραν αυτό το γκαιμπελογράφημα στα σοβαρά; Η απάντηση είναι: υπερβολικά πολλοί, μεταξύ των οποίων και η Ακαδημία Αθηνών! Αρκεί να γκουγκλάρετε κάποιες από τις φράσεις κλειδιά, και θα δείτε πλήθος γνωστών και άγνωστων ιστοσελίδων να αναπαράγουν το ίδιο κείμενο.

Πάρτε μια γεύση: http://www.google.de/#hl=el&source=hp&q=%22%CE%…

Εμείς, βέβαια, θα εστιάσουμε στους γνώριμους και πολλάκις αποδεδειγμένα ψεύτες και απατεώνες του ΛάΟΣ, η οποίοι κάναν και εκδήλωση διαμαρτυρίας. Διαβάστε πρώτα την ανακοίνωση της Νεολαίας τους δημοσιευμένη από τον πρόεδρό τους, Γιάννη Παναγιωτακόπουλο: http://www.neos-forum.com/viewtopic.php?…

Την ανεβάζουμε και σε screenshot, γιατί μας έχουν συνηθίσει να σβήνουν τις δημοσιεύσεις τους όταν αναφερόμαστε σ’ αυτούς:


(κλικ για μεγέθυνση)

Όπως θα διαπιστώσατε, το αιτιολογικό τους βασίζεται αποκλειστικά στο κείμενο-μπούρδα που αναλύσαμε. Αυτοί, οι απευθείας απόγονοι του Αριστοτέλη, λοιπόν, χωρίς καν να μπουν στον κόπο να ανοίξουν και το ίδιο το βιβλίο της Δραγώνα, για να δουν τι γράφει, αντέγραψαν μια χαρά τις συκοφαντίες του απατεώνα-γραφιά, και μας τις σέρβιραν ως την αιτία (!!!) που χαρακτηρίζουν τη Δραγώνα «ανθελληνίδα» και απαιτούν, με πορεία, το ξήλωμα από τη θέση της στο Υπουργείο Παιδείας. Η κριτική τους ικανότητα και η «ελληνοπρέπειά» τους κερδίζει για μία ακόμη φορά το σεβασμό όλων μας.

Απολαύστε τώρα στο παρακάτω βίντεο την πορεία-πανηγύρι:

http://www.youtube.com/user/ellhnografos#p/a/u/0/jBcQ7hANAGU

Επειδή οι θεομπαίχτες βάλαν στο τέρμα μουσική Ξυλούρη (θα τρίζουν τα κόκκαλά του) και δεν ακούγονται καλά οι βουλευτάδες τους, παραθέτω και σε γραπτή μορφή τις δηλώσεις, με τα αναγκαία σχόλιά μου:

Άδωνης Γεωργιάδης:

«Χωρίς τη δική μας παρουσία το θέμα της κυρίας Θ. Δραγώνα δεν θα είχε ακουστεί καν στο εθνικό κοινοβούλιο. Ότι δηλαδή, το ελληνικό κράτος διάλεξε σε μία από τις πιο υπεύθυνες θέσεις της παιδείας μας μία κυρία η οποία πιστεύει και διδάσκει ότι δεν είμαστε Έλληνες, ότι κακώς λεγόμαστε Έλληνες, κι ότι πρέπει να μάθουμε στα παιδιά μας ότι δεν είναι Έλληνες».

Τι έκπληξη! Ο Άδωνης μία ακόμη φορά κάνει επίδειξη του πόσο χοντρά ψέματα μπορεί να λέει, και του πόσο ηλίθιους και χάφτες θεωρεί αυτούς που τον ακούνε.

Φυσικά η Δραγώνα δεν έκανε ποτέ τέτοια δήλωση. Εστιάζει την κριτική της στο τι εννοούμε όταν λέμε «Έλληνες» κι ότι, όταν βάζεις στον ορισμό του Έλληνα έννοιες όπως « βιολογικός απόγονος του Περικλή», «χριστιανός ορθόδοξος» (όπως κι ο Περικλής άλλωστε), πάντα γενναίος, φιλότιμος, αλλά αδικημένος κλπ, μοιραία αποκαλύπτεις την άγνοιά σου για την ελληνική ιστορία.

Η ίδια, στον πρόλογο του βιβλίου, γράφει ξεκάθαρα το στόχο της:

«Τέλος, [αυτό το βιβλίο προτείνει] την ανάγκη να καλλιεργεί το σχολείο την εθνική αυτογνωσία, δηλαδή μιαν εθνική ταυτότητα αρκετά ισχυρή ώστε να μην την υπερασπίζονται οι φορείς της αμυντικά σαν να κινδυνεύει από την ανάμειξη των πολιτισμών και τις επιρροές, κι ακόμα αρκετά ανεκτική ώστε να μην την υπερασπίζονται επιθετικά χωρίς να γίνεται σεβαστό το δικαίωμα στη διαφορά» (σελ. 19).

Καμία απολύτως σχέση, δηλαδή, με τα ψέματα των λαοτιανών, ότι τάχα δεν πρέπει να λεγόμαστε Έλληνες και λοιπά γκαιμπελίστικα. Απλά στον ορισμό του Έλληνα θα πρέπει να συμπεριλαμβάνονται και έννοιες όπως αυτογνωσία, ανεκτικότητα, πολιτισμικές επιρροές κλπ (δηλαδή ό,τι ακριβώς σιχαίνεται η ακροδεξιά).

Θάνος Πλεύρης:

«Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου, έβγαζε από το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας το «Εθνικής», προφανώς έκανε πολύ καλά, γιατί με τη Θάλεια τη Δραγώνα εθνική παιδεία δεν μπορεί να υπάρξει. Τη γνωρίσαμε ως βουλευτή το 2007 και 2009. Η Ρεπούση μπροστά στη Δραγώνα είναι εθνικίστρια».

Ο Θανούλης εδώ αναπαράγει τη σύγκριση της Δραγώνα με τη Ρεπούση, κι οι λόγοι είναι προφανέστατοι. Ελπίζουν σε μια παρόμοια αναμπουμπούλα με αυτή του βιβλίου ιστορίας, και στην τόνωση του αγωνιστικού «εθνικού φρονήματος» των εν δυνάμει ψηφοφόρων τους.

Πολατίδης:

«Αν ο κύριος Σόρος θέλει να κάνει προπαγάνδα, ας πληρώσει κι αυτήν. Δεν θα βάζει τα τσιράκια του σαν την κυρία Δραγώνα, να αναλαμβάνουνε με έξοδα του ελληνικού λαού να κάνουνε πλύση εγκεφάλου…»

Τρεις διαπιστώσεις: Πρώτον, καλό θα ήταν αυτή την εμμονή που έχει ο κος Πολατίδης με τον Σόρος να την κοιτάξει, εν ανάγκη να απευθυνθεί και σε κάποιον ειδικό. Εκτός φυσικά κι αν έχει, πέρα από μπλα-μπλα, και κάποια αξιόπιστα στοιχεία. Δεύτερον, μαθαίνουμε από αυτόν το σοβαρό βουλευτή ότι η Δραγώνα (εκτός από ανθελληνίδα) είναι και τσιράκι του Σόρος. Αληθινοί χαρακτηρισμοί από αξιόπιστους ανθρώπους. Και τρίτον, μαθαίνουμε ότι ο ελληνικός λαός πληρώνει για να του κάνουν πλύση εγκεφάλου. Αν θέλετε βέβαια να μάθετε ποια είναι η αληθινότατη αλήθεια που ευαγγελίζονται οι βουλευτάδες του ΛάΟΣ και την οποία αξίζει να πληρώνει ο ελληνικός λαός, ρίχτε μια ματιά στο «Καρατζαφέρειο Πατριωτικό Πανεπιστήμιο».

Χρυσανθακόπουλος:

«Θέλει να γίνουν τα αγγλικά επίσημη γλώσσα του κράτους, άρα να πάψει να μεταφράζεται η ελληνική στους διεθνείς οργανισμούς, κι όλα τα επίσημα έγγραφα, να τυπώνονται και στα αγγλικά».

Εδώ ο νέος λαοτιανός βουλευτής αποδίδει στη Δραγώνα κατηγορία που σχετίζεται με παλιότερη δήλωση της Διαμαντοπούλου, και η οποία δεν έχει έρθει ποτέ ξανά στην επιφάνεια. Αλλά, σου λέει ο «νέος», καλύτεροι από μένα είναι οι άλλοι στο ψέμα; «Τσιράκι του Σόρος» θα πεις εσύ; «Υπεύθυνη αλλαγής γλώσσας» θα πω εγώ. Κέρδισα!

Όσο όμως και να συναγωνίζονται μεταξύ τους στο ψέμα αυτά τα άξια της πατρίδας τέκνα, γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν πρόκειται ποτέ να φτάσουν τον μετρ του είδους πρόεδρό τους, τον Γιώργο τον Καρατζαφέρη, τον πιο γνήσιο αιματολογικά Έλληνα όπως μαρτυρά και το επίθετό του.

Απολαύστε φίλοι και φίλες, απολαύστε τον ορισμό του ψεύτη και συκοφάντη να δίνει ρεσιτάλ στο ελληνικό κοινοβούλιο (ο Γκαίμπελς αν τον άκουγε θα ένιωθε πολύ λίγος κι ασήμαντος), φέρνοντας ως «πηγή» του ένα κουρελόχαρτο των απόστρατων αξιωματικών, οι οποίοι αναπαράγουν και χοντραίνουν τις μπούρδες που διαβάζουμε όλες αυτές τις μέρες στο διαδίκτυο:

http://www.youtube.com/watch?v=tgrmJNgWGX4 (από τη χρονική στιγμή 5:30 έως 7:56)

Εδώ, ο ελληνόαιμος Καρά-Τζαφέρ διαβάζει ως αναντίρρητες αλήθειες τα όσα γράφουν οι απόστρατοι, και όχι απλά δεν μπαίνει στον κόπο να εκφράσει επιφυλάξεις για την εγκυρότητά τους, αλλά είναι και βέβαιος επειδή «το υπογράφει ο πρόεδρος και ο γενικός γραμματέας». Διότι ως γνωστόν, ό,τι υπογράφουν και ισχυρίζονται οι απόστρατοι αξιωματικοί (ειδικά), πρέπει να είναι αληθές. ….. Σωστά; …… Ακούτε κι εσείς κάποιο μεταλλικό θόρυβο στο δρόμο;

Ας απομαγνητοφωνήσουμε τώρα αυτά που αποδίδει ο Καρατζαφύρερ (διαβάζοντας την ανακοίνωση αποστράτων) στη Δραγώνα:

«Δεν είμαστε Έλληνες. Μας έκαναν Έλληνες».

Εδώ αναπαράγει τα παραμύθια του άγνωστου απατεώνα-γραφιά και τα οποία, όπως είπαμε, ουδέποτε διατυπώθηκαν από τη Δραγώνα.

«Η επανάσταση του 1821 ήταν επεκτατική εθνική πολιτική».

Η φράση αυτή είναι λάσπη διαφορετικής πηγής. Τη συναντάμε σε ένα άρθρο του Μανόλη Γαλάνη, στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» (15/11/2009).

,
(κλικ για μεγέθυνση)

Ο κος Γαλάνης παραπέμπει εδώ σε ένα άλλο βιβλίο που επιμελείται η Δραγώνα, με τίτλο «Ελλάδα και Τουρκία – Πολίτης και Έθνος-Κράτος». Φυσικά δεν δίνει παραπομπή στη φράση «Η επανάσταση του 1821 ήταν επεκτατική εθνική πολιτική», κι έχει κάθε λόγο να μην το κάνει. Διότι αν έδινε, που είναι η σελίδα 332, θα διαπίστωνε ο αναγνώστης ότι η Δραγώνα δεν λέει ακριβώς αυτό. Αντιγράφω το σχετικό απόσπασμα:

[σελ. 331] Τα εγχειρίδια χρησιμοποιούν ένα διπλό σύστημα αξιών για την αναφορά στα εθνικά χαρακτηριστικά και [σελ. 332] τις εθνικές διεκδικήσεις, αντιθετικά διακριτικό του ελληνικού και των άλλων εθνών. Η διεκδίκηση εδαφών, για παράδειγμα, αναφέρεται συστηματικά ως μέρος των «εθνικών δικαίων» των Ελλήνων και σαν αθέμιτη επιθετικότητα για όλους τους «άλλους». Η επεκτατική εθνική πολιτική κατά το 19ο και τον 20ό αιώνα περιγράφεται για τους Έλληνες και το ελληνικό κράτος με τον όρο «εθνικά δίκαια» ενώ για τους Βαλκάνιους γείτονες εθνικιστική, ονομάζεται «προπαγάνδα» και επεκτατισμός. Οι στρατιωτικές νίκες αποδίδονται στον ηρωισμό των Ελλήνων και οι αντίστοιχες ήττες είτε δεν ερμηνεύονται είτε αποδίδονται στο πλήθος ή στην αγριότητα των κάθε εθνικότητας αντιπάλων».

Δεν χρειάζεται να έχει τελειώσει κάποιος το τμήμα ιστορίας για να καταλάβει ότι όταν η Δραγώνα μιλάει για «επεκτατική εθνική πολιτική» του 19ου αιώνα, είναι αδύνατον να αναφέρεται στην Ελληνική Επανάσταση (διότι για να επεκταθεί κάτι θα πρέπει να υπάρχει, και στην Ελ. Επανάσταση δεν επεκτεινόταν το κράτος, γιατί δεν υπήρχε, αλλά γεννιόταν), αλλά αναφέρεται προφανώς στις πολιτικές που εκφράστηκαν π.χ. με την εισβολή του ελληνικού στρατού στη Θεσσαλία το 1878, ή με τον πόλεμο του 1897.

Ο κος Γαλάνης πήρε λοιπόν την πρωτοβουλία να διαστρεβλώσει το κείμενο, και θα θέλαμε πολύ να μάθουμε αν το έκανε από σκοπιμότητα ή απλά από άγνοια κάποιων ιστορικών και εννοιολογικών παραμέτρων.

Μάλλον λοιπόν οι απόστρατοι διαβάζουν «Πρώτο Θέμα», ο Καρατζαφέρης διαβάζει απόστρατους, και κανείς δεν διαβάζει Δραγώνα, αλλά τι πειράζει άμα μπορούμε να συκοφαντούμε χωρίς να μας ελέγχουν;

Πάμε να δούμε και το τρίτο που αποδίδουν στη Δραγώνα:

«Οι Έλληνες είναι ρατσιστές, κι ο νεοελληνικός πολιτισμός βασίζεται στον τούρκικο πολιτισμό».

Η κατηγορία αυτή έχει μεγάλη πλάκα, διότι εδώ οι απόστρατοι παραποιούν τον γραφιά που παραποιεί τη Δραγώνα. Διότι ο καημένος ο γραφιάς δεν τόλμησε καν να διαστρεβλώσει τη Δραγώνα τόσο, ώστε να της αποδώσει αυτή τη φράση. Έγραψε μόνο, ότι η Δραγώνα τάχα είπε «είναι ρατσιστής όποιος αρνείται τις τουρκικές επιρροές στον Νεοελληνικό μας Πολιτισμό». Αλλά οι απόστρατοι (μαθημένοι στην ανδρεία φαίνεται) δε μάσησαν, και το κάναν «Οι Έλληνες είναι ρατσιστές, κι ο νεοελληνικός πολιτισμός βασίζεται στον τούρκικο πολιτισμό».

Και το τέταρτο και καλύτερο:

«Η εθνική και ρατσιστική ταυτότητα των Ελλήνων, ενισχύεται από την αποσιώπηση της ιστορίας και του μεγαλείου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας».

Από πού βγάλαν αυτή τη δήλωση οι απόστρατοι; Μα φυσικά από την υπερπατριωτική κεφάλα τους, με γονιδιακές επιρροές από τον προπάππου Θουκυδίδη. Φυσικά ούτε για πλάκα δεν υπάρχει τέτοια δήλωση, σε κανένα από τα δύο βιβλία.

Ελπίζω να απολαύσατε όσο κι εγώ (με ποπ-κορν, γαριδάκια κλπ) τα σχόλια του «αγανακτισμένου πολίτη» Καρατζαφέρη. Απορώ, όμως, που δε βρέθηκε ένας εκεί μέσα να του φωνάξει «Τι είναι αυτά που λες ρε, ξεδιάντροπε ψεύτη και απατεώνα, ντροπή του ελληνικού κοινοβουλίου;».

Και το ξέφρενο πάρτι συνεχίζεται:

Από την εκπομπή του ο Άδωνης παραποιεί το Γαλάνη που παραποιεί τη Δραγώνα.

Θαυμάστε:

http://www.youtube.com/watch?v=Th3vWPeoQpw (από τη χρονική στιγμή 2:03 έως 2:48)

Η πλάκα είναι ότι ο Άδωνης μπερδεύει μάλλον και τα βιβλία, διότι παραπέμπει στο «βιβλίο το περίφημο για την ελληνική ταυτότητα», δηλαδή προφανώς το βιβλίο «Τι είναι η πατρίδα μας», το οποίο επίσης δεν περιέχει (φυσικά) αυτά που του αποδίδει.

Και σαν καλός μαθητής του Πλεύρη, τώρα το «η επανάσταση του 1821 ήταν επεκτατική εθνική πολιτική» το κάνει «η ελληνική επανάσταση του 1821 ήταν ένα εθνικιστικό παραλήρημα, το οποίο χάλασε την αρμονική συμβίωση των λαών της οθωμανικής αυτοκρατορίας».

Αν συνεχιστεί κι άλλο αυτό το χαλασμένο εθνικιστικό τηλέφωνο, σε λίγο καιρό προβλέπω να αποδίδουν στη Δραγώνα και τη φράση «Ο Κολοκοτρώνης ήταν τσιράκι των Σοφών της Σιών και αρχηγέτης των Νεφελίμ. Βλέπε σελ. 89 (δε βαριέσαι, ποιος θα το ελέγξει)».

Κλείνω το πρώτο μέρος με μερικά ενδιαφέροντα άρθρα, για όποιον επιθυμεί επιπλέον μελέτη στο συγκεκριμένο θέμα:

Θάλεια Δραγώνα

Ηλίας Κανέλλης

Γιάννης Παντελάκης

JustAnotherGoneOff

Ρένα Χόπλαρου

Χριστίνα Κουλούρη

Κλέαρχος Τσαουσίδης

Ξένια Κουναλάκη

Τι λέει η ίδια η κ. Δραγώνα για την εκστρατεία λάσπης


«Ας διαβάσουν πρώτα το βιβλίο μου»

Βασιλική Σιούτη
«Πέρα από τις δημόσιες επιθέσεις, όμως, δέχεται και ιδιωτικές. Τηλεφωνούν στο σπίτι της και στο γραφείο απειλώντας την ότι «πλησιάζει το τέλος της» και ότι «θα τη βρουν σε χαντάκι», ενώ δέχεται και υβριστικά ηλεκτρονικά μηνύματα.» [συγχαρητήρια κ.κ. Γεωργιάδη & Καρατζαφέρη]

Β’ ΜΕΡΟΣ: Η πατριωτική αλήθεια του Άδωνη.

Το παρακάτω άρθρο το είχα γράψει πριν καιρό, και σκόπευα να το δημοσιεύσω κάποια στιγμή μόνο του. Πιστεύω όμως ότι μέσα σε αυτό το πλαίσιο αποκτά μια ιδιαίτερη «διαλεκτική δυναμική» (ή κάτι τέτοιο, δεν ξέρω πώς θα μπορούσα να το ορίσω).

Όπως θα διαπιστώσετε και μόνοι σας, ο ίδιος ο Άδωνης τελικά επιβεβαιώνει και επαληθεύει απόλυτα τη Δραγώνα, όταν εκείνη μιλούσε για την εθνική ιδεολογία που στηρίζεται σε μύθους και στην άρνηση. Και αποδεικνύει (ο Άδωνης) πόσο καταστροφικός, εκτός από κίβδηλος, είναι ο λόγος της ακροδεξιάς.
————–

Πρόσφατα επιχείρησα να μπω στο ιστολόγιο του Άδωνη Γεωργιάδη, στον σύνδεσμο όπου είχε γενική κουβέντα με χρήστες του ίντερνετ, κάτω από τον τίτλο «σας καλωσορίζω στο προσωπικό μου ιστολόγιο», διαπίστωσα όμως, ότι ο χώρος αυτός πλέον δεν υπάρχει.

Δεν γνωρίζω αν ο Άδωνης αποφάσισε να διαγράψει την κουβέντα με τους διαδικτυακούς του φίλους στο συγκεκριμένο θέμα, ή αν απλά τη μετέφερε σε έναν άλλον σύνδεσμο, που αδυνατώ να εντοπίσω. Όποιος γνωρίζει, παρακαλώ ας ενημερώσει. Ήταν ένας χώρος γενικής κουβέντας. Για να βοηθήσω, από αυτό το βήμα είχε εκφράσει την ικανοποίησή του, όταν «αποκαλύφθηκε», ότι ο «εχθρός του ελληνισμού και της ορθοδοξίας» Ούρφουσλαγκ ήταν ο Eβραίος Αβραάμ Καμχής.

Βρήκα όμως αφορμή να σας παρουσιάσω ένα απόσπασμα από αυτές τις ομιλίες, το οποίο θεώρησα πριν καιρό αναγκαίο να σώσω, κι απ’ ότι φαίνεται πολύ καλά έκανα.


(κλικ για μεγέθυνση)

Αφορμή στάθηκε ένα δημοσίευμα στην εφημερίδα «Έθνος» της 22/6/2009, σύμφωνα με το οποίο «η διευθύντρια του Εθνικού Αρχείου Μνημείων του υπουργείου Πολιτισμού κ. Μεταξία Τσιποπούλου είπε ευθέως ότι οι Μινωίτες δεν ήταν Ελληνες», αλλά σημιτικά φύλα.

Δε θα σταθώ στο περιεχόμενο αυτής της δήλωσης, που μου φαίνεται λανθασμένη, αλλά αυτόν τον καιρό δεν έχω δυστυχώς τα μέσα και τον χρόνο για να κάνω μία έγκυρη τοποθέτηση. Θα μείνω όμως στο σχόλιο που έκανε ο Άδωνης, που όταν το πρωτοδιάβασα, νόμισα ότι δε βλέπω καλά. Ξαναδιαβάστε:

«Δεν έχω καμμία αμφιβολία ότι υπάρχει ένα τέτοιο επιστημονικό ρεύμα και δεν το βρίσκω καθόλου αθέμιτο να υπάρχει. Οι επιστήμονες έχουν το δικαίωμα να έχουν όποια άποψη νομίζουν. Η ένστασις μου ήταν στο ότι η συγκεκριμένη κυρία εξέφρασε μία άποψη από ένα βήμα, που ομιλούσε ως ανωτάτη υπάλληλος του ΥΠ.ΠΟ. Γι’αυτό άλλωστε και οι απόψεις της πήραν τόσο μεγάλη έκταση, εάν μιλούσε μία ανώνυμη κυρία, ούτε μονόστηλο δεν θα ήταν. Όμως είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΝ μία υπάλληλος του ΥΠ.ΠΟ η οποία υπάρχει για να προασπίζεται τα συμφέροντα του ελληνικού Κράτους, να στρέφεται εναντίον των συμφερόντων αυτού. Για να το πω πιο απλά, το θέμα την Καταγωγής των Μινωιτών είναι ένα ομιχλώδες επιστημονικά θέμα. Εγώ θα πω ότι είναι ελληνικής καταγωγής, κάποιος άλλος Σημιτικής, κάποιος τρίτος αγνώστου καταγωγής κλπ Αυτή είναι η αλήθεια. Όμως μία υπάλληλος και μάλιστα ανωτάτη του ΥΠ.ΠΟ ακόμη και αν ήταν απολύτως επιβεβαιωμένη επιστημονικά η μή ελληνική τους καταγωγή -πράγμα που φυσικά δεν συμβαίνει στην πραγματικότητα, όπως απεδείχθη και από την απάντηση του υποστηρικτού της εκεί, που αναγκάστηκε τελικά να παραδεχθεί ότι κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος, αλλά το πιθανότερο είναι κλπ-, ακόμη όμως και αν βρίσκαμε πάνω σε έναν Μινωίτη Αστυνομική ταυτότητα με άλλη καταγωγή, πάλι μία υπάλληλος του ΥΠ.ΠΟ θα έπρεπε να επιμένει στην ελληνικότητά τους, διότι αυτό συμφέρει την Ελλάδα, άρα και την Υπηρεσία την οποία υπηρετεί. Εδώ συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, σ’ένα έστω διφορούμενο θέμα, έρχεται μία κυρία να στραφεί εναντίον των συμφερόντων του Ελληνικού Κράτους. Το θέμα δεν είναι επιστημονικό, είναι κατ’εξοχήν πολιτικό. Εάν ήμουν εγώ Υπουργός, θα την είχα πετάξει έξω από το γραφείο της κλωτσηδόν την επομένη ημέρα. Θα την έστελνα να ταχυδρομεί φακέλλους. Εν πάση περιπτώσει θα έστελνα ένα μήνυμα σε όλους, ότι δεν παίζω με τα συμφέροντα του Κράτους και δεν επιτρέπω και σε κανέναν άλλον να παίζει!»

Αποδελτιώνω εδώ τις προτάσεις που με ενδιαφέρουν:

Πρώτον:

είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΝ μία υπάλληλος του ΥΠ.ΠΟ η οποία υπάρχει για να προασπίζεται τα συμφέροντα του ελληνικού Κράτους, να στρέφεται εναντίον των συμφερόντων αυτού.

Έστω ότι αποδεικνύεται πως οι Μινωίτες ήταν σημιτικά φύλα. Για ποιο λόγο αυτό είναι ενάντια στο συμφέρον του κράτους; Σε τι θα έβλαπτε; Θα αποκτούσαν οι Ισραηλίτες «αλυτρωτικές» βλέψεις; Θα κήρυτταν πόλεμο για να απελευθερώσουν τ’ αδέρφια τους τους Μινωίτες από την τυραννία των Ελλήνων; Ή μήπως οι σημερινοί Κρητικοί θα «αφυπνίζονταν» και θα μετέτρεπαν τις εκκλησίες σε συναγωγές;

Η απάντηση βέβαια είναι απλή: αν οι Μινωίτες βγαίναν Εβραίοι, ή Ινδιάνοι, ή Κινέζοι, το μόνο που θα παθαίναμε θα ήταν … να μάθουμε κάτι καινούριο για τους Μινωίτες. Κι αυτό διότι η καταγωγή δεν σημαίνει απολύτως τίποτα για την προσωπικότητα και τις επιλογές ενός εχέφρονα ανθρώπου. Σημασία έχει μόνο για όσους προσπαθούν να καλύψουν το δικό τους πνευματικό κενό με ξένες πλάτες.

Δεύτερον:

Όμως μία υπάλληλος και μάλιστα ανωτάτη του ΥΠ.ΠΟ ακόμη και αν ήταν απολύτως επιβεβαιωμένη επιστημονικά η μή ελληνική τους καταγωγή […] ακόμη όμως και αν βρίσκαμε πάνω σε έναν Μινωίτη Αστυνομική ταυτότητα με άλλη καταγωγή, πάλι μία υπάλληλος του ΥΠ.ΠΟ θα έπρεπε να επιμένει στην ελληνικότητά τους, διότι αυτό συμφέρει την Ελλάδα, άρα και την Υπηρεσία την οποία υπηρετεί.

Η φράση αυτή συμπυκνώνει σε λίγες λέξεις όλη τη φαιά ιδεολογία του εθνικιστικού χώρου. ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ και ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ. Αυτό ζητάει ο Άδωνης, ευθέως και χωρίς περιστροφές. Να αποκρύψουμε κάθε ίχνος της ιστορίας, κάθε απόδειξη που αμφισβητεί το φαντασιακό τους. «Ελευθερία του λόγου», όπως θα διαβάσετε στην αρχή του σχολίου του, επιτρέπεται μόνο όταν κανείς δεν πρόκειται να δώσει σημασία. Διαφορετικά, η «ελευθερία» θα πρέπει να περιορίζεται στα πλαίσια που ορίζει ως «εθνικό συμφέρον». Αν η επιστήμη έρθει ποτέ σε σύγκρουση με το «εθνικό συμφέρον», τόσο το χειρότερο για την επιστήμη.

Είναι αυτό που έχουμε και άλλοτε προσπαθήσει να αναδείξουμε, ότι αν ποτέ οι άνθρωποι αυτοί αποκτήσουν δύναμη, τότε περισσότερο κι από αριστερούς, δημοκράτες κλπ. κινδυνεύει η ελληνική ιστορία και κληρονομιά, την οποία είναι αποφασισμένοι να την πετσοκόψουν στα μέτρα που θα ικανοποιούν τις εθνικιστικές ονειρώξεις τους.

Τρίτον:

Εάν ήμουν εγώ Υπουργός, θα την είχα πετάξει έξω από το γραφείο της κλωτσηδόν την επομένη ημέρα. Θα την έστελνα να ταχυδρομεί φακέλλους.

Την φράση αυτή σαφώς και θα την εκλάβουμε σαν πολιτική δέσμευση, στην περίπτωση που ο τόπος ξεπέσει τόσο, ώστε να φέρει άτομα σαν τον Άδωνη στην εξουσία. Και καταλαβαίνετε τι μέλλον επιφυλάσσει ο «αξιοκράτης» Άδωνης σε όποιον κάνει το λάθος να διαφωνήσει με τις ιδεοληψίες τους.

Και μια και μιλήσαμε για ελληνική κληρονομιά, θα ήθελα να απευθυνθώ σε δυο βασικούς φορείς της:

Τυχερός στάθηκες Ηρόδοτε, που δε γνώριζες από «εθνικά συμφέροντα» κι έγραφες άφοβα το θαυμασμό σου για άλλους πολιτισμούς και «ξένα φύλα» που εποίκιζαν τον ελληνικό χώρο, χωρίς να κινδυνεύεις από κάποιον απευθείας «απόγονό» σου.

Τυχερός κι εσύ, που δε ζεις σήμερα, Διονύσιε Σολωμέ και μπορούσες να λες, ότι εθνικό πρέπει να θεωρείται το αληθινό, χωρίς να αναγκαστείς να ταχυδρομείς φακέλους από κάποιους που αργότερα θα καπηλευτούν το όνομα και τον ύμνο σου.
————————

ΕΠΙΛΟΓΟΣ:

Θα επαναλάβουμε για μία ακόμη φορά το πόσο επικίνδυνη είναι αυτή η συμμορία που μπήκε στο ελληνικό κοινοβούλιο, εξαπατώντας (όπως έχουμε σε παλαιότερα άρθρα μας αποδείξει) θρασύτατα τους Έλληνες ψηφοφόρους και έχοντας σε ανύποπτες στιγμές αναλύσει τη στρατηγική του «Δούρειου Ίππου» τους, όπου προφανώς αφελείς Τρώες είναι οι Έλληνες ψηφοφόροι και οι κρυμμένοι σύντροφοι είναι κάποιοι «καλοσυνάτοι» κύριοι σαν αυτόν εδώ.

Απέναντι στη λάσπη και το μίσος με τα οποία βρωμίζουν την κοινωνία μας, το ασφαλέστερο αντίδοτο είναι παιδεία, κριτική ικανότητα και (πάνω απ’ όλα) ανθρωπιά. Το ότι αναγκάζονται να παριστάνουν τους δημοκράτες, δείχνει ότι ως ένα βαθμό αναγνωρίζουν τα δημοκρατικά αντανακλαστικά της κοινωνίας μας.

Ας τους αναγκάσει λοιπόν η κοινωνία μας τουλάχιστον να παριστάνουν τους δημοκράτες ακόμα πειστικότερα. Αν μη τι άλλο, για λόγους αισθητικής.

ΥΓ:
Καλούμε άπαντες, προς αποκατάσταση της Αλήθειας, να διαδώσουν αυτό το άρθρο με όποιο τρόπο νομίζουν. Γιατί όποιος αγαπάει την Αλήθεια δεν αφήνει το ψέμα να κυριαρχήσει
Αναδημοσιεύστε το ελεύθερα, ολόκληρο ή αποσπασματικά.

Το HTML του άρθρου: HTML CODE

.

(Το πήρα από εδώ)