Αρχείο για Σεπτεμβρίου, 2010

Μπαλάντα γιά την έγκριση του κόσμου

Posted in Λογοτεχνία και Ποίηση on Σεπτεμβρίου 28, 2010 by εξαδάκτυλος

Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός.
Και να που, σήμερα. μου δείξανε τον κόσμο τους.
Μόνο το ματωμένο δάχτυλό τους είδα μπρός.
Και είπα ευθύς : «Μ’ αρέσει ο νόμος τους».

Τον κόσμο αντίκρυσα μεσ’ απ’ τα ρόπαλά τους.
Στάθηκα κι είδα, ολημερίς, με προσοχή.
Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους.
Και σαν με ρώτησαν «Σε διασκεδάζει;», είπα : «Πολύ!»

Κι απο την ώρα εκείνη, λέω «Ναι» σε όλα.
Κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω.
Για να μη με τυλίξουνε σε καμμιά κόλλα,
ό,τι κανένας δεν εγκρίνει, το εγκρίνω.

Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα.
Μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια.
Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα :
«Καλά τους κάνουν- για του έθνους την ομόνοια!»

Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές
κι ήθελα να φωνάξω : «Σταματήστε!»
Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές,
μ’ άκουσα να φωνάζω : «Ζήτω! Προχωρήστε!»

Δεν μου αρέσει η φτήνεια κι η κακομοιριά.
Γι’ αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου.
Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά
ταιριάζει, βέβαια- το ξέρω- κι η έγκρισή μου.

Bertolt Brecht – Μετάφραση Μάριου Πλωρίτη

Advertisements

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν) : Η κοινωνία δέν κινδυνεύει απ΄ τά αδέρφια Τσουβαλάκη, απ΄ τόν «σοσιαλισμό» πού σάς βολεύει κινδυνεύει Γιώργο Παπανδρέου

Posted in Αντιγραφή on Σεπτεμβρίου 10, 2010 by εξαδάκτυλος

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΕΝ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΑΔΕΡΦΙΑ ΤΣΟΥΒΑΛΑΚΗ,ΑΠΟ ΤΟΝ «ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ» ΣΟΥ ΓΙΩΡΓΟ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΠΟΥ ΕΣΕΝΑ ΒΟΛΕΥΕΙ ΚΑΙ ΕΜΑΣ ΕΞΟΝΤΩΝΕΙ
 
Ο βίαιος καί μηδενιστικός υπόκοσμος τής εξουσίας παρά τίς συχνές πρασινογάλαζες εναλλαγές του στό μέγαρο Μαξίμου καί στήν κοινοβουλευτική «πλειοψηφία», διέλυσε καί τίς τελευταίες ψευδαισθήσεις τού κοινωνικού σώματος γιά «αλλαγή» καί «προκοπή».
Καί όμως,παρά τά στοιχεία καί τίς αποδείξεις γιά εγκληματική, τρομοκρατική καί ληστρική δράση γιά πάνω από τρείς δεκαετίες «αποκατάστασης τής δημοκρατίας», ο υπόκοσμος εξακολουθεί νά απολαμβάνει τά «χρηστά ήθη» τής ασυλίας, τής ανομίας καί τής ατιμωρησίας, υπογράφοντας ψυχρά καί κυνικά, τόν αργό θάνατο εργαζομένων, συνταξιούχων καί νεολαίων.
Τά αδέρφια Νίκος καί Θόδωρας Τσουβαλάκης παρά τά σοβαρά προβλήματα υγείας βρέθηκαν μέ πολυετείς ποινές στά κάτεργα τής ψευτοδημοκρατίας γιά τήν κλοπή δύο υπολογιστών καί μπαταριών κινητών τηλεφώνων από μεγαλοκαταστήματα ηλεκτρονικών ειδών τής Γλυφάδας.
Προφανώς, η δικαστική έδρα είναι αδιάφορη γιά τίς «σκιές» πού παίρνουν καθημερινά σειρά η μία δίπλα στήν άλλη στούς ομαδικούς τάφους τού κοινωνικού αποκλεισμού, τής ανεργίας, τού περιθωρίου καί τής πρέζας.
Προφανώς, στρατευμένη στήν εξουσιαστική της τυφλότητα καί στό παγερό υπηρεσιακό της καθήκον πού έχει εκπαιδευθεί νά στέλνει μηχανικά καί υπάκουα «αναλώσιμο υλικό» σέ δεσμοφύλακες, ιδρύματα καί κελιά, θέλει νά εφαρμόσει κατά γράμμα «τά πρέπει τού νόμου» καί αρνείται νά σπαταλήσει δευτερόλεπτο τού «πολύτιμου εργασιακού» της χρόνου γιά νά ερμηνεύσει τά γεγονότα πού οδήγησαν δύο ανθρώπους στής απόγνωσης τήν άκρη γιά νά «αντιμετωπίσουν» προσωρινά τίς σκυλίσιες μέρες μιάς επιβίωσης πολύ πιό κάτω από τά όρια τής απόλυτης πείνας, φτώχειας καί ανάγκης.
Προφανώς, γιά αυτήν τήν επιλεκτική «δικαιοσύνη» πού έχει αυτοσκοπό καί θεοτητά της τήν απόδοση τής ποινής καί τιμωρίας στήν πιό ακραία, βίαιη, απεχθή καί εκδικητική της μορφή, ο Νίκος καί Θόδωρας Τσουβαλάκης είναι δύο ακόμη «αριθμοί» χαμένοι μέσα σέ τόσους άλλους πού η υπαρξή τους δέν έχει ενδιαφέρον,αξία καί σημασία!
Προφανώς, όταν ο νόμος τής καρδιάς καί τού συναισθήματος γιά τόν άλλο έχει καταργηθεί από τήν πιστή τήρηση τού ποινικού κώδικα, πώς μπορείς νά ακούσεις μπροστά σου τά «κουρέλια νά τραγουδούν ακόμη» κανοντάς σου έκκληση γιά «επιείκεια» καί «ανθρωπιά»;
Τό τσεκούρι τού νόμου πού σηκώνεις κόβοντας τήν λεπτή κλωστή πού ίσα-ίσα κρατάει τήν ζωή του άλλου πρίν τήν τελική ευθεία πρός τά κάτω, έχει σκοτώσει μέσα σου καιρό αυτές τίς λέξεις, τίς έχεις ήδη ξεχάσει……
Η στήριξη τής απεργίας πείνας τού Νίκου Τσουβαλάκη πού έχει ξεκινήσει από τίς 20/8 στίς φυλακές Τρικάλων μέ αίτημα νά μεταχθεί κοντά στόν αδελφό του Θόδωρο πού βρίσκεται στίς φυλακές Αγιάς Χανίων μέ σοβαρά προβλήματα υγείας, είναι πράξη πού δείχνει πώς τό δικό μας «πέρασμα» σέ ένα Κόσμο χωρίς θύτες καί θύματα δέν συναντιέται πουθενά μέ τό αδιέξοδο πού καταλήγει στόν ατομικισμό, στό μίσος, στόν ρατσισμό καί στήν ισοπέδωση σέ βάρος συνανθρώπων μας πού ειδικές συνθήκες δέν τούς άφησαν νά σηκώσουν «κεφάλι», ανθρώπων πού ο ήλιος δέν περνάει από τά «μέρη» τους!
Ανθρώπων πού δέν είχαν τίς δικές μας «αντιστάσεις», δυνατότητες καί επιλογές, ανθρώπων πού ήταν λιγότερο «τυχεροί» από εμάς ή καί σέ αρκετές περιπτώσεις καθόλου «τυχεροί» καί χωρίς «ευκαιρίες» όπως ο Νίκος, ο Θόδωρας κι η υπόλοιπη πάμπτωχη οικογένεια Τσουβαλάκη πού η μισή είναι στήν φυλακή κι η άλλη μισή στά ψυχιατρεία!
Είναι ζήτημα αξιοπρέπειας η ικανοποίηση τού ανθρώπινου αιτήματος νά αποφυλακισθούν λόγω τού βεβαρυμένου ιστορικού υγείας πού έχουν καί τά δύο αδέρφια.
Η εκδικητική καί αυταρχική στάση τού Κράτους απέναντι σέ άρρωστους φυλακισμένους όπως ο Σάββας Ξηρός,ο Αλφρέντο Μπονάνο, οι αδερφοί Τσουβαλάκη, ο Σίμος Σεϊσίδης, χρήστες τοξικών ουσιών αλλά καί άλλοι βαριά πάσχοντες κρατούμενοι μέ σοβαρές πολύχρονες ασθένειες δέν λέγεται Γιώργο Παπανδρέου σοσιαλισμός φυσικά, βαρβαρότητα, μισανθρωπιά καί μαρτύριο είναι τό όνομα τής «τάξης» καί τής «δημοκρατίας» σας!
Πάρεις ή δέν τήν πάρεις τήν ευθύνη, ο κίνδυνος γιά τήν ζωή κάθε έγκλειστου στίς φυλακές πού έχει ανάγκη από νοσηλεία, πρόνοια, κοινωνική επανένταξη καί όχι από απομόνωση καί σίδερα, ΕΣΕΝΑ βαραίνει καί κυνηγά!
 
η σιωπή μπροστά στήν αξία τής ανθρώπινης ζωής είναι συνενοχή
αλληλεγγύη καί απελευθέρωση τών αδερφών Τσουβαλάκη
Παπαδόπουλος Παναγιώτης(Κάϊν)
Αθήνα 10/9/2010
erozer2000@yahoo.gr

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1201011

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1204684

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν) : Ο δρόμος γιά τήν Βαρβαρότητα περνάει από τήν εξόντωση τών αδερφών Τσουβαλάκη

Posted in Αντιγραφή on Σεπτεμβρίου 7, 2010 by εξαδάκτυλος

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΘΟΔΩΡΑ ΤΣΟΥΒΑΛΑΚΗ

ΤΑ ΑΔΕΛΦΙΑ ΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΘΟΔΩΡΑΣ ΤΣΟΥΒΑΛΑΚΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ

Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΣΟΒΑΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΥΓΕΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ, ΕΙΝΑΙ ΖΗΤΗΜΑ ΤΙΜΗΣ, ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ

ΣΤΗΡΙΞΗ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΤΣΟΥΒΑΛΑΚΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ 20/8 ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΡΙΚΑΛΩΝ
 
«Η κοινωνία δέν κινδυνεύει από εμένα, από τά κόμματα τής εξουσίας κινδυνεύει, πού όπως βλέπετε, η κοινωνική παρακμή, η διαφθορά καί η ζούγκλα τής βίας έχουν γίνει καθεστώς καί οι κλοπές καί η κακουργηματική ιδιοτέλεια καί απάτη κατά συρροήν από τήν πολιτική καί οικονομική μαφία τής χώρας μένουν στό ποινικό απυρόβλητο, παρότι κατασπατάλησαν καί λεηλάτησαν, μέ τήν διαπλοκή καί τούς αδίστακτους «νταβατζήδες» ,όλον τόν προϋπολογισμό καί τά δημόσια Ταμεία»

Νίκος Τσουβαλάκης,22/4/09
 
Η Βαρβαρότητα μέ τό σύνθημα φωτιά καί κλοπή λεηλάτησε τήν κοινωνία καί έκανε κάρβουνο τήν χώρα. Μετά τούς κορμούς τών δένδρων ήρθε καί η σειρά τών ανθρώπων. Απ΄τό έγκλημα καί τό μεταπολιτευτικό συστηματικό καί κρατικοδίαιτο επαγγελματικό «ριφιφί» δέν υπήρξε τιμωρία, η «γνωστή-άγνωστη» Συμμορία είναι ελεύθερη καί κάνει διακοπές στήν Μπανανία πού προστατεύει τής «σεβαστής αδελφοτητάς» της τά κακουργήματα, τήν ζημιά από τήν «αθόρυβη» καί «άοπλη» ληστεία από τά ίδια τά θύματα τώρα τήν παίρνει η βολεμένη κυριαρχία καί μάλιστα μέ υπεραξία καί συναίνεση!
«Οπου κοιτάζω νά κοιτάζεις», όλη η Ελλάδα μιά ατέλειωτη Γαλέρα πού γλυστρά πάνω στό αίμα, τό δάκρυ καί τόν ιδρώτα από τόν τρόμο καί τήν αγωνία τής καθημερινότητας πού χωρίς διακοπή πέφτει ως νεκρή θάλασσα από τίς ρωγμές καί τίς ουλές στά σώματα τών επιβατών. Οποιος ζήσει, όποιος καταφέρει νά συνεχίσει στό «ταξίδι», όποιος αντέξει… αποφαίνονται γυρνώντας τήν πλάτη εξουσιαστές, τραπεζίτες καί δικαστές.
Ετσι έκαναν καί μέ τόν Νίκο καί τόν Θόδωρα. Μία διαλυμένη οικογένεια από τήν ανέχεια καί τίς συνθήκες πού βομβαρδίζουν πόλεις ολόκληρες μέ διάσπαρτους «εύκολους στόχους», Νίκους καί Θόδωρους.
Οι δύο στήν φυλακή, οι άλλοι τρείς ταλαιπωρουνται στά ψυχιατρικά «ιδρύματα». Ο Νίκος καί Θόδωρας μέ σοβαρά προβλήματα υγείας βρίσκονται μέ πολυετείς ποινές κάθειρξης (6 χρόνια ο πρώτος καί 4 χρόνια ο δεύτερος) στίς φυλακές γιά μερικές κλοπές λάπτοπ καί μπαταριών κινητών τηλεφώνων από καταστήματα τής Γλυφάδας γνωστών επιχειρήσεων ηλεκτρονικών ειδών.
Η αδιέξοδη καί απεγνωσμένη προσπάθεια νά «κρατηθείς» καί νά πάρεις «παράταση» στό πολεμικό πεδίο τής επιβίωσης αναγκαστικά καί εκβιαστικά σέ επιλέγει αρκετές φορές, δέν τήν επιλέγεις! Ανατρέπει τήν «σειρά» καί τήν «τάξη» τής ζωής μας, συνθλίβει καί ματαιώνει τά σχέδια καί τά ονειρά μας, παραμερίζει τίς όποιες αντιστάσεις μας! Εν δυνάμει πρωταγωνιστές καί θύματα αυτής τής άθλιας εξέλιξης τών καιρών είμαστε όλοι μας ανά πάσα στιγμή, αδιάφορο άν τήν ώρα πού γράφονται αυτές οι γραμμές βρισκόμαστε σέ ευνοϊκότερη(;) θέση από εκείνη τού Νίκου καί τού Θόδωρου.
Αν όμως η Βαρβαρότητα είναι έξω καί κυκλοφορεί ελεύθερη συνεχίζοντας τίς καταστροφικές της επιθέσεις στήν κοινωνία καί οι Τσουβαλάκηδες στήν φυλακή, τότε γιατί απορεί ο σάπιος κόσμος τής εξουσίας γιά τό μίσος καί τήν απέχθεια πού συγκεντρώνεται καθημερινά στό «ποτήρι» πού δέν τού μένει καί πολύς χρόνος γιά νά ξεχειλίσει από οργή γιά τήν επιλεκτική, σκληρή καί μισάνθρωπη «κρίση» τής «δικαιοσύνης» της;
Η αλληλεγγύη καί στήριξη τής απεργίας πείνας τού Νίκου Τσουβαλάκη (πού εκτός από τά αναπνευστικά προβλήματα καί τήν υπέρταση πού τόν ταλαιπωρούν, ο οργανισμός του έχει υποστεί φθορά από προηγούμενες άλλες απεργίες στίς φυλακές, μία εκ τών οποίων σέ συμπαράσταση στόν σύντροφο Θοδωρή Ηλιόπουλο, συλληφθέντα στήν διάρκεια τών γεγονότων τού Δεκέμβρη 2008) πού έχει ξεκινήσει από τίς 20/8 στίς φυλακές Τρικάλων μέ αίτημα νά βρεθεί κοντά στόν επίσης φυλακισμένο αδελφό του Θόδωρο (μέ σοβαρά κι αυτός προβλήματα υγείας καί μέ 67% αναπηρία πού προήλθε από εγκεφαλικό επεισόδιο τό 2000) στίς φυλακές Αγιάς Χανίων, είναι αυτή τήν στιγμή τό αυτονόητο, ζήτημα ζωής καί ανθρωπιάς! Οπως άλλωστε είπε κι ο Νίκος στό δικαστήριο στίς 28/9/09, «δέν κλέβω κατ΄επάγγελμα, ούτε είμαι επικίνδυνος γιά τήν δημόσια τάξη, φθάσαμε στά όρια τής ένδειας καί τής λιμοκτονίας καί είχα στό κεφάλι μου τέσσερις ανίκανους πρός εργασία καί άρρωστους αδελφούς. Ζητώ νά δείξετε πνεύμα επιείκειας καί ανθρωπιάς καί νά μάς δώσετε τήν τελευταία ευκαιρία, νά ξεφύγουμε από αυτό τόν δρόμο καί νά πάμε νά ησυχάσουμε μακριά από τήν φρίκη τών φυλακών κρεματορίων. Κάναμε μόνο τίς κλοπές πού ομολογήσαμε. Τίς άλλες μάς τίς φορτώσανε».
Οι άλλοι δέν τούς έδωσαν τήν ευκαιρία, ούτε έδειξαν επιείκεια, ούτε από τήν «λύση» τών κολαστηρίων μπορεί νά ξεφύγει η παράνοια τού νομικού τους «πολιτισμού» καί καθωσπρεπισμού!
Εμείς οφείλουμε νά κάνουμε τό αντίθετο, νά στηρίξουμε τό αίτημα τού Νίκου, νά απαιτήσουμε τήν αποφυλακισή τους γιά λόγους υγείας, νά σταθούμε μέ αλληλεγγύη στήν οικογενειά τους συμμετέχοντας όσο μπορούμε στήν αλλαγή πορείας ζωής πού δέν θά κάνει φαύλο κύκλο γιά νά επιστρέψει ξανά στά χέρια μιάς ψευτοδημοκρατίας πού ξέρει μόνο νά κλέβει ζωές, νά εκδικείται!
 
Παπαδόπουλος Παναγιώτης(Κάϊν)
μεμονωμένο άτομο από τό αναρχικό κίνημα
Αθήνα 6/9/2010
erozer2000@yahoo.gr
σχετικό άρθρο
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1201011

Sass Rogando Sasot : Reclaiming the lucidity of our hearts

Posted in Αντιγραφή on Σεπτεμβρίου 5, 2010 by εξαδάκτυλος

“Opposing grave human rights violations
on the basis of sexual orientation and gender identity”

ECOSOC Chamber, United Nations Headquarters, New York
Thursday, December 10th 2009 at 1.15 p.m. – 2.45 p.m

Let me begin by expressing my warmest gratitude to the Permanent Missions to the United Nations of Argentina, Brazil, Croatia, France, the Netherlands, Norway and Sweden, and to the coalition of non-government organizations defending the rights of lesbian, gay, bisexual, and transgender people. Thank you for making this event possible and for giving us this opportunity to contribute our voices to this ongoing conversation for change. Our esteemed participants, beautiful beings, and profound expressions of this Universe, a warm, vibrant, and dignified afternoon to each and every one of you!

Burned at stake. Strangled and hanged. Raped and shot and stabbed to death. Throats slashed. Left to bleed to death. These are just some of the ways transgender people were killed in different parts of the world, in different times in the history of humanity. These are just the tip, the violent tip, of the iceberg of our suffering. I can go on and on, reciting a litany of indignity upon indignity, but my time is not enough to name all the acts of atrocious cruelty that transgender people experience. But what is the point of counting the dead bodies of our fellow human beings, of narrating how we suffer, and of opposing violence against us, if we don’t challenge the root of our oppression?

The sincerity of our intention to address the human rights violations against transgender people rests upon the depth of our appreciation of human diversity and the breadth of our understanding of why transgender people suffer these indignities.

The root of our oppression is the belief that there is only one and only one way to be male or female. And this starts from our birth. Upon a quick look on our genitals, we are assigned into either male or female. This declaration is more than just a statement of what’s between our legs. It is a prescription of how we should and must live our lives. It is a dictation of what we should think about ourselves, the roles we should play, the clothes we should wear, the way we should move, and the people with whom we should have romantic or erotic relationships. But the existence of people whose identities, bodies, and experiences do not conform to gender norms is a proof that this belief is wrong.

Nonetheless, even though the truth of human diversity is so evident and clear to us, we choose to hang on to our current beliefs about gender, a belief that rejects reality and forces people to live a lie. This is the belief that leads to attacks on our physical and mental integrity, to different forms of discrimination against us, and to our social marginalization. This is the belief that led to Joan of Arc to be burned at stake because she was cross-dressing. This is the belief that motivated the rape and murder of Brandon Teena on December 31, 1993. This is the belief that led to the stabbing to death of Ebru Soykan, a prominent transgender human rights activist in Turkey, on March 10, 2009. This is the belief that led to the arrest of 67 Filipino workers in Saudi Arabia for cross-dressing in June this year. This is the belief that keeps the list of transgender people being harassed, killed, and violated growing year after year. And it is very unfortunate that our legal systems, religions, and cultures are being used to justify, glorify, and sanctify the violent expressions of this belief.

So we question: Is human life less precious than this belief? Is our right to life, to dignified existence, to liberty, and pursuit of happiness subservient to gender norms? This doesn’t need a complicated answer. You want to be born, to live, and die with dignity – so do we! You want the freedom to express the uniqueness of the life force within you – so do we! You want to live with authenticity – so do we!

Now is the time that we realize that diversity does not diminish our humanity; that respecting diversity does not make us less human; that understanding and accepting our differences do not make us cruel. And in fact, history has shown us that denying and rejecting human variability is the one that has lead us to inflict indignity upon indignity towards each other.

We are human beings of transgender experience. We are your children, your partners, your friends, your siblings, your students, your teachers, your workers, your citizens.

Let our lives delight in the same freedom of expression that you enjoy as you manifest to the outside world your unique and graceful selves.

Let us live together in the fertile ground of our common humanity for this is the ground where religion is not a motivation to hate but a way to appreciate the profound beauty and mysteries of life;

for this is the ground where laws are not tools to eliminate those who are different from us but are there to facilitate our harmonious relationship with each other;

for this is the ground where culture is not a channel to express the brutality of our limited perception but a means to express the nobility of our souls;

for this is the ground where the promise of the universality of human rights can be fulfilled!

And we will be in this ground if we let the sanity of our desires, the tenacity of our compassion, and above all, the lucidity of our hearts to reign in our lives.

Thank you!

http://strapmanila.blogspot.com/2009/12/reclaimin-lucidity-of-our-hearts.html