Αρχείο για Δεκέμβριος, 2010

Γιατί έτσι…

Posted in Λογοτεχνία και Ποίηση on Δεκέμβριος 29, 2010 by εξαδάκτυλος

Merry Crisis and a Happy New Fear to one and all…

Advertisements

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν) : Κι όμως τά μάτια μου είναι ανοιχτά καί φωνάζουν (αλληλεγγύη στήν δημοσιογράφο Αγγελική Χατζηδημητρίου από τήν Χίο)

Posted in Αντιγραφή, Υποχρέωση μας on Δεκέμβριος 13, 2010 by εξαδάκτυλος

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ   ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΗΣ.

ΣΤΟ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΖΩΗ ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙ Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ ΚΑΙ Η ΚΑΡΕΚΛΑ ΤΗΣ ΑΝΑΠΗΡΙΑΣ.

Η ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΠΟΤΕ ΜΟΝΗ ΤΗΣ.

4,5 χρόνια μετά, η δημοσιογράφος Αγγελική Χατζηδημητρίου αντέχει, συνεχίζει και επιμένει παρά τις τραγικές αλλαγές και ανατροπές που προκάλεσε ξαφνικά στην ζωή της και στην οικογένεια της ο παραλογισμός και η βία ενός ιδιωτικού φύλακα στο εργοστάσιο της ΔΕΗ αλλά και η ανευθυνότητα, η ολιγωρία και αμέλεια των γιατρών του «Σκυλίτσειου» νοσοκομείου της Χίου που η «επιστημονική διάγνωση» πως πρόκειται για ένα «ψυχολογικό σοκ» από το επεισόδιο, κατέληξε να είναι μετά από καθυστέρηση 15 ωρών, ένα βαρύ ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο.

Ήταν 8-4-06 όταν το ξεκίνημα ενός ρεπορτάζ για βραχυκύκλωμα και φωτιά της ΔΕΗ στην θέση Κοντάρι της Χίου εξελίχθηκε σε φωτιά στο ίδιο σώμα της Αγγελικής που για 4,5 χρόνια τώρα την έχει φυλακίσει στη σιωπή και στην τετραπληγία.

Είναι 4,5 χρόνια τώρα που η Αγγελική δείχνει με τον αγώνα της, πως τίποτα δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στον άνθρωπο που δεν παραιτείται για ζωή, δικαιοσύνη, και αξιοπρέπεια, είναι η Αγγελική μια δυνατή απόδειξη ενάντια στην παθητικότητα και στην αδράνεια, αλλά και αρκετές περιπτώσεις σαν και εκείνη που παρά την αναπηρία τους αρνούνται να καθηλωθούν στο τείχος της απογοήτευσης, της απομόνωσης και του περιθωρίου που σηκώνει γύρω τους  ένα απάνθρωπο, εξουσιαστικό και ανταγωνιστικό σύστημα.

Η δίκη που ξεκίνησε, επιτέλους, αυτή την φορά στην Χίο. Μετά από αρκετές αναβολές στο παρελθόν, δεν μπορεί παρά να έχει ως την μόνη φυσική κατάληξη και απόφαση την δικαίωση της Αγγελικής που αγωνίζεται να σταθεί όρθια απέναντι στην πληγή που της άνοιξαν εδώ και 4,5 χρόνια συμπεριφορές, στάσεις και νοοτροπίες που προέρχονται από μια τοξική πηγή που δηλητηριάζει την ανθρώπινη ύπαρξη, μια εστία μόλυνσης που παράλληλα αναπαράγει ένα ταξικό σύστημα, εχθρικό, πολεμικό, και επιθετικό για την κοινωνική συμβίωση και αλληλεγγύη.

Η Αγγελική Χατζηδημητρίου, όπως και όλα τα θύματα «εργατικών ατυχημάτων», οι απολυμένοι, οι άνεργοι, οι άστεγοι, οι μικροεπιχειρήσεις που κλείνουν, όλος ο κόσμος της μισθωτής σκλαβιάς και ωμής εκμετάλλευσης που σπρώχνεται μέσα στις ειδικές συνθήκες σφαγής και εξόντωσης από την «συνδιαχείρηση» Κράτους, τραπεζών και πολυεθνικών, να ξέρουν πως δεν είναι μόνοι τους. Πως η Αναρχική συντροφικότητα και η ηθική κανένα δεν θα αφήσει έξω από την αγκαλιά της συμπαράστασης της και της στήριξης της. Απροστάτευτους στην καταστολή στην τρομοκρατία, στην φτώχεια, στην εξαθλίωση και στην αδικία, που σπέρνει ο νόμος της Βαρβαρότητας στο όνομα της «Δημοκρατίας», του «Σοσιαλισμού», της «συναίνεσης» και της «ανάκαμψης της οικονομίας»!.

Μόνο μέσα και μαζί με τους άλλους, μαζί θα μπορέσουμε να περάσουμε σε εκείνη τη μέρα που θέλουμε και αγωνιζόμαστε να έρθει, να μην αργήσει.

Εκείνη την ημέρα, που τα βήματα και η φωνή της Αγγελικής, της κάθε Αγγελικής, από κάθε μεριά της γης, θα βρίσκονται στην αρχή αυτή της ατελείωτης πορείας.

Απαιτούμε, να αποδοθεί επιτέλους, δικαιοσύνη σε όσους έστειλαν την Αγγελική στην αναπηρική καρέκλα, σε όσους αναλογεί το όποιο ποσοστό ευθύνης για την βαριά βλάβη της υγείας της.

Απαιτούμε, και αυτό είναι παλαιότερη θέση μας για την υπόθεση, η ΔΕΗ που έχει εξοντώσει χρηματικά τους εργαζόμενους με τα ληστρικά, πανάκριβα και υπέρογκα τιμολόγια της, η ΔΕΗ που ακόμα και σε αυτές τις ώρες της οικονομικής κρίσης για τον λαό, δεν διστάζει να κατεβάσει τους διακόπτες και να κόβει το ρεύμα βυθίζοντας στο σκοτάδι χιλιάδες συμπολίτες μας, να σταματήσει να «κρύβεται» πίσω από έναν ιδιωτικό φύλακα (που φυσικά έχει τεράστια ευθύνη γιατί αν δεν έδειχνε αυτόν τον υπαλληλικό ζήλο με φανατισμό για τα συμφέροντα των αφεντικών του, η Αγγελική δεν θα βρισκόταν σήμερα στη δύσκολη αυτή κατάσταση, ούτε και αυτός κατηγορούμενος σε δίκη) και να πληρώσει όλα τα έξοδα για την νοσηλεία, θεραπεία και οριστική αποκατάσταση της υγείας της Αγγελικής.

ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΝΟΤΙΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

10-12-2010  /  erozer2000@yahoo.gr

(Σε λογαριασμό οικονομικής αλληλεγγύης που είχαμε ανοίξει για την Αγγελική συγκεντρώθηκαν 1130 ευρώ που στάλθηκαν στον σύντροφο της δημοσιογράφο Θοδωρή Πυλιώτη)

erozer2000@yahoo.gr

(επισυνάπτονται στήν αρχή όλα τά στοιχεία τού τραπεζικού λογαριασμού πού έκλεισε, αφού συγκεντρώθηκαν 1130 ευρώ ως ελάχιστη συμβολή οικονομικής βοήθειας στήν οικογένεια τής Αγγελικής)

σχετικές παλαιότερες αναφορές στήν υπόθεση

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=542818

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=614714

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=625793

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=626465

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=668231

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=559146

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1016131

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=980753

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=813400

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=687918


Dies Irae

Posted in Δικό μου, Υποχρέωση μας on Δεκέμβριος 6, 2010 by εξαδάκτυλος

Σήμερα στις 4:00, στα Προπύλαια, έχει πορεία στη μνήμη του Αλέξη.

Όσοι θέλετε να τον τιμήσετε, θυμηθείτε πως τον σκότωσε η βία ενός κτηνάνθρωπου, και τον έθαψε η βία όλων μας. Θυμηθείτε πως εξαιτίας της δικής μας βίας έχουν το θράσος σήμερα κάποιοι και μιλάνε.

Τον καπηλεύτηκαν, και τον καπηλευτήκαμε, αρκετά.

Ναι, σήμερα όλοι μας στο δρόμο. Ενωμένοι μπροστά στο φασισμό που ξαναγεννήθηκε. Παρέα με τους συντρόφους μας και κόντρα στον τρόμο που προσπαθούν να μας φορέσουν παράσημο και γιορντάνι στο λαιμό. Παράδειγμα σε όλους πως πραγματικά είμαστε αυτό που δηλώνουμε : Αναρχικοί, ερωτευμένοι με τη Ζωή και εχθροί του Θανάτου… «Ο ανθός της ελληνικής νεολαίας» που λέγαμε κάποτε, αλλά και το μέλλον του κόσμου.

Ας γυρίσουμε και να είμαστε χιλιάδες – και τότε δεν θα μπορούνε να μας σκοτώσουν.