Πρόσκληση σε σκέψη

Το παρακάτω ήρθε στο mail μου. Υπογραφή  :  «Εξεγερμένοι, όχι αγαναχτισμένοι».

Κριτική και απαντήσεις, καλοδεχούμενες…

Μας λένε ότι η κρίση οφείλεται στο ότι δεν πάει καλά η εθνική οικονομία, η αγορά, μιλώντας με όρους γενικούς και αόριστους και ότι πρέπει όλοι μαζί  να κάνουμε θυσίες. Αλήθεια, αν τώρα ως εργαζόμενοι πρέπει να κάνουμε θυσίες μαζί με τα αφεντικά, μοιραστήκαμε ποτέ τα κέρδη τους; Χρησιμοποιούν λέξεις όπως έθνος, πατρίδα, κοινωνικό σύνολο για να περάσουν στο ασυνείδητο σου την ιδέα ότι αποτελείς μέλος ενός ομοιογενούς συνόλου με κοινά συμφέροντα. Πατρίδα είσαι εσύ μαζί με το αφεντικό σου. Εσύ μαζί με τους τραπεζίτες, τους καναλάρχες, τους βιομήχανους και τους εφοπλιστές. Εσύ μαζί με τους δικαστές, τους μπάτσους, τους πολιτικούς, τους γραφειοκράτες, τους συνδικαλιστές, τους εργολάβους. Αν μέχρι σήμερα δεν σε απασχολούσε και πολύ τι κοινό έχεις με όλους αυτούς, σήμερα που όλοι αυτοί μας ρουφάνε το αίμα περισσότερο από ποτέ, καταλαβαίνεις ότι αυτή η ταύτιση είναι ένα μεγάλο και ενσυνείδητο ψέμα, μία απάτη; Σκέψου επίσης γιατί τόσα χρόνια σου πιπιλάνε το μυαλό με αυτήν την «εθνική» προπαγάνδα. Και γι’ αυτό αλλά και για τα επόμενα, σκέψου ότι κάτι δεν πάει καλά αν η δική σου γλώσσα, ακόμα περισσότερο η δική σου ιδεολογία, ταυτίζεται με αυτήν του αφεντικού σου, της τηλεόρασης, του καθεστώτος, της Εξουσίας γενικά.

Μας λένε ότι η αντίδρασή μας οφείλει να είναι ειρηνική, να μη γίνεται χρήση βίας. Αλήθεια, τι ακριβώς είναι ειρηνικό; Η πιο ήρεμη συγκέντρωση στην κεντρική πλατεία μιας πόλης, από τη στιγμή που σε κάποιο βαθμό παρακωλύει την κυκλοφορία και την κανονικότητα, δεν μπορεί να ονομαστεί ειρηνική. Ούτε και η απεργία είναι ειρηνικό μέσο. Όταν απεργείς, ασκείς ένα είδος βίας ή στο αφεντικό σου ή στο Κράτος, στα συμφέροντα των εξουσιαστών γενικά. Άρα, τι θέλουν να πουν; Αυτό που εννοούν, αλλά δεν πρόκειται ποτέ να το πουν ανοιχτά, είναι ότι δεν θέλουν η αντίδρασή μας να γίνει επικίνδυνη για τα συμφέροντα τους, για την υπάρχουσα κατάσταση πραγμάτων. Σκέψου μόνο γιατί η αριστερά και κάποιοι που ανακάλυψαν όψιμα την αντίσταση μόνο όταν κάηκε ο δικός τους κώλος, θέλουν με κάθε τρόπο να εκτονώσουν την οργή μας όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα και ελεγχόμενα.

Εφημερίδες, ραδιόφωνα, κανάλια και άλλα μέσα παραπληροφόρησης δείχνουν ή περιγράφουν με εμμονή εικόνες από τη χρήση τυφλής βίας εκ μέρους κάποιων διαδηλωτών, την κάνουν θέαμα και μας τη σερβίρουν σε μεγάλες ποσότητες, παραφουσκωμένη με πολλά ψέματα, ενώ παράλληλα αποσιωπούν ή και δυσφημούν ο,τιδήποτε συνιστά οργανωμένη μαζική αντιβία που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο βάζει σε κίνδυνο την κυρίαρχη ιδεολογία: σωματεία βάσης απέναντι στα ξεπουλημένα μεγάλα συνδικάτα, λαϊκές συνελεύσεις απέναντι στην εκπροσώπηση, συλλογικές προσπάθειες και εγχειρήματα εναντίωσης στη βαρβαρότητα που θέλουν να ζήσουμε, μικρές ή μεγαλύτερες εξεγέρσεις. Σου μιλάνε συνεχώς για σπασμένες βιτρίνες και ποτέ για τα παραπάνω. Μάλιστα πιο παλιά μιλούσαν για σπασμένες τράπεζες. Εδώ και μερικά χρόνια που ο κόσμος κατάλαβε πλέον τι ρόλο παίζουν οι τράπεζες, το σενάριο άλλαξε: εστιάζουν παραμορφωτικά πάνω στο σπασμένο μικρομάγαζο και το προβάλλουν μέρα νύχτα με τον τρόπο που αυτοί ξέρουν να κάνουν το άσπρο μαύρο. Σου μιλάνε συνεχώς για κουκουλοφόρους για «φασαρίες» και «επεισόδια» για να σε κρατήσουν μακριά από το δρόμο, από τις συνελεύσεις, από τη συλλογική αντίσταση στη βαρβαρότητα που επιβάλλουν. Για σου περάσουν στο ασυνείδητο τη δική τους εικόνα, για να σε φοβίσουν, να σε κάνουν απαθή, να σε κάνουν με κάθε τρόπο να μείνεις σπίτι σου και να αποδεχτείς μοιρολατρικά ό,τι γίνεται για σένα χωρίς εσένα. Να σκεφτείς ότι δεν μπορείς να αντιδράσεις συλλογικά και να αλλάξεις την κατάσταση. Σκέψου μόνο ποιους ωφελεί κάτι τέτοιο και τι πρόκειται να γίνει αν συνεχίσεις να τσιμπάς το δόλωμα που σου ρίχνουνε.

Στις σημερινές συνθήκες γίνεται προφανές και στον πιο αφελή ότι είναι τουλάχιστον γελοίο να μιλάμε για ειρήνη. Μας πετσοκόβουν μισθούς και επιδόματα, η δουλειά γίνεται, περισσότερο από ποτέ και με τρόπο πια αντιληπτό απ’ τον καθένα, αυτό που ήταν πάντα σε οποιοδήποτε σύστημα εκμετάλλευσης: μισθωτή σκλαβιά. Αφήνουν όλο και πιο πολλούς στην ανεργία, στην εξαθλίωση και στην ανέχεια: αλήθεια ένα κοινωνικό σύστημα που δεν μπορεί να προσφέρει τα στοιχειώδη στα μέλη του, δεν είναι αποτυχημένο; Επιχειρούν με κάθε τρόπο να τσακίσουν όποιον αντιδρά. Μας παίρνουν τα ελάχιστα δικαιώματα που είχαμε ως υπήκοοι, μας παίρνουν την ίδια μας τη ζωή. Άλλωστε πως θα μπορούσε κανείς, ακόμα και πριν από τη λεγόμενη κρίση, να μιλήσει για κοινωνική ειρήνη, όταν στην ίδια κοινωνία υπάρχουν καταπιεστές και καταπιεζόμενοι, εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι, εξουσιαστές και εξουσιαζόμενοι; Όταν κάποιοι ζουν με εξοργιστική πολυτέλεια και άλλοι δεν έχουν να περάσουν το μήνα. Όταν κάποιοι έχουν εξασφαλίσει χρήματα για να ζήσουν πλουσιοπάροχα μέχρι και τα τρισέγγονά τους και άλλοι ζουν με την ανασφάλεια του τι θα ξημερώσει αύριο. Αν αυτό που ζούμε είναι ένας κοινωνικός πόλεμος, σκέψου μόνο αν θα πάρεις μέρος. Πριν αποφασίσεις σκέψου ποιον ωφελεί η αδράνειά σου.

Πρόσεξε με πόσο ζήλο παρουσιάζουν την αστυνομία ως προστάτη του νόμου και της τάξης. Ποιους όμως ευνοεί αυτό; Στις πρόσφατες κινητοποιήσεις η κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα πέρασαν όλα αυτά τα μέτρα με την προστασία της αστυνομίας. Τα ΜΑΤ και οι ασφαλίτες φρουρούσανε το κοινοβούλιο, πάντα τα ΜΑΤ προστατεύανε τα συμφέροντα της χούντας και του «νόμου και της τάξης» της που μας πετάει στο δρόμο όποτε γουστάρει, τα ΜΑΤ υπερασπίζονται τα συμφέροντα του Κράτους και των αφεντικών (δεξιών και αριστερών), τα ΜΑΤ διαλύουν συγκεντρώσεις, τα ΜΑΤ καταστέλλουν απεργούς και διαδηλωτές ενάντια στο ξεπούλημα της χώρας. Ύστερα απ’ όσα ζήσαμε τον τελευταίο καιρό υπάρχει και η παραμικρή αμφιβολία ότι είναι τα σκυλιά των αφεντικών; Παράλληλα προσπαθούν να σε πείσουν πως όλες αυτές οι κάμερες και τα συστήματα παρακολούθησης είναι για τη δική σου ασφάλεια. Σκέψου ποιους προστατεύουν, αν πράγματι ζούμε σε συνθήκες κοινωνικού πολέμου. Σκέψου αν όλες αυτές οι απαγορεύσεις που επιχειρούν να επιβάλλουν στοχεύουν στο να σε κάνουν να εθιστείς και να συμφιλιωθείς με την ύπαρξη τους και με τον μεγάλο αδελφό πάνω από το κεφάλι σου. Σκέψου πόσο πιο ομογενοποιημένη και εύκολα χειραγωγήσιμη από την Εξουσία είναι μία τέτοια κοινωνία.

Προσπαθούν με κάθε τρόπο να σε πείσουν ότι αν αδιαφορήσεις για τα κοινά και πατήσεις επί πτωμάτων, θα καταφέρεις να ανέβεις κι εσύ στην κοινωνική ιεραρχία, θα πάρεις κι εσύ μια τζούρα εξουσίας, θα είσαι κι εσύ από πάνω. Δε σου λένε βέβαια ότι για να υπάρχουν από πάνω πρέπει να υπάρχουν και από κάτω, ότι όπου υπάρχει εξουσία υπάρχει και καταπίεση. Μια τέτοια κοινωνία είναι ζούγκλα. Αλήθεια, μία τέτοια κοινωνία ονειρεύεσαι; Για όποιον δεν τσιμπήσει αυτό το δόλωμα, του ρίχνουν κι άλλα. Ότι μπορεί να πλουτίσει αν εργάζεται σκληρά, ότι θα πιάσει την καλή με τον (στημένο) τζόγο, ότι έτσι είναι τα πράγματα, άλλαξε τον εαυτό σου και άσε τα υπόλοιπα για τους ειδικούς.  Αυτοί ξέρουν, αυτοί θα σε εκπροσωπούν, ακόμα και στις διεκδικήσεις σου. Έπρεπε να φτάσουμε στην σημερινή οικονομική κατάσταση για να καταλάβεις ότι κάτι τέτοιο είναι μια γελοιότητα; Σκέψου μόνο, τώρα που το πολιτικό και κοινωνικό σύστημα δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο και τα παραμύθια που μας πουλούσε καταρρέουν, ποιους ωφελούσε τόσα χρόνια όλη αυτή η προπαγάνδα της εξατομίκευσης και της υποταγής.

Σου λένε ότι πάντα υπήρχε εξουσία και ότι όλες οι επαναστάσεις οδήγησαν σε μία κατάσταση πραγμάτων που ίσως ήταν χειρότερη από αυτήν που ανέτρεψε, άρα μην ονειρεύεσαι επαναστάσεις, δέξου αυτό που έχεις και βελτίωσέ το ειρηνικά (δηλαδή ακίνδυνα για το Σύστημα). Δε σου λένε βέβαια πως μέσα στην ιστορία οι καταπιεσμένοι με τη βία αλλάζουν και ανατρέπουν τα συστήματα καταπίεσης και ποτέ οι καταπιεστές δεν παραδίδουν τα προνόμιά τους οικειοθελώς. Ο πιο όμορφος και ελπιδοφόρος αγώνας στην ιστορία της ανθρωπότητας, που είναι ακόμα σε εξέλιξη, είναι ο αγώνας για την κοινωνική απελευθέρωση: ενάντια σε οποιαδήποτε εξουσιαστική σχέση, χωρίς αφεντικά και μισθωτούς σκλάβους, για μία κοινωνία ελεύθερων ανθρώπων, όχι φοβισμένων υπηκόων. Αυτόν τον αγώνα φοβάται και προσπαθεί να σπιλώσει το σάπιο πολιτικό και κοινωνικό σύστημα, που σήμερα νιώθει πιο αδύναμο από ποτέ. Γι’ αυτό και παίζει το τελευταίο του χαρτί. Καθώς καταρρέει, προσπαθεί να μας πείσει ότι είναι παντοδύναμο. Ενώ καταστρέφει μέρα με τη μέρα τον πλανήτη, προσπαθεί να μας πείσει ότι η δική του «ανάπτυξη» είναι η μόνη λύση. Ας του δώσουμε το τελειωτικό χτύπημα, ας προετοιμάσουμε στο σήμερα την κοινωνία του αύριο και ας μην το αφήσουμε να μας συμπαρασύρει στη δική του βαρβαρότητα και στο δικό του αφανισμό. Για να επανακτήσουμε την αξιοπρέπειά μας. Για να νιώσουμε άνθρωποι και να ζήσουμε σαν άνθρωποι.

Advertisements

4 Σχόλια to “Πρόσκληση σε σκέψη”

  1. εξαδάκτυλος Says:

    Το «ειρηνικό» και το «βίαιο» είναι όροι που παίρνουν αρκετό νερό. Ενώ γενικά μπορεί να είμαστε κατά της βίας, ίσως ειδικά, όταν η βία στηθεί μπροστά μας, να είμαστε ικανοί να αντιμετωπίσουμε το χτύπημα με το χτύπημα. Συμφωνώ πως κάθε προσπάθεια του συστήματος να αποφύγει την έξωθεν από αυτό βία, είναι μία προσπάθεια να εκτονώσουν την οργή μας. Αυτό που δεν πιστεύω όμως, είναι πως η «οργανωμένη μαζική αντιβία» που αναφέρει το κείμενο «βάζει σε κίνδυνο την κυρίαρχη ιδεολογία».
    Το σύστημα όχι μόνο ξέρει από βία, από την διαχείρηση της και την επιβολή της σε καίρια σημεία και κατάλληλες χρονικές στιγμές, όχι μόνο έχει το μονοπώλιο της και τη γνώση «από μέσα», αλλά έχει καταφέρει με πολλούς τρόπους να καθοδηγεί και να βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά από κάθε μας κίνηση. Αυτό βέβαια δεν είναι αποτέλεσμα τόσο της εξυπνάδας του συστήματος – αν και το να το υποτιμήσουμε θα ήταν καταστροφικό – όσο του γεγονότος πως το σύστημα έχει, λόγω θέσης, μία πιό ευρεία οπτική γωνία σε σχέση με εμάς.
    Το σύστημα είναι αρκετά παλιό για να έχει πρόσβαση στην πληροφορία σε επίπεδο που εμείς δεν έχουμε, να έχει τα μέσα να επιβάλλει τον έλεγχο μίας κατάστασης και να διευθύνει μία αντεπίθεση, όπως εμείς δεν μπορούμε – και τελικά, να παρουσιάσει το άσπρο σαν μαύρο, όπως εμείς δεν το καταφέρνουμε. Σαν αποτέλεσμα, η όποια «οργανωμένη μαζική αντιβία» περιχαρακώνεται, χειραγωγείται και παρουσιάζεται όπως το σύστημα τη θέλει. Το τελικό αποτέλεσμα βέβαια είναι πως εμείς είμαστε οι χαμένοι και η κυρίαρχη ιδεολογία καλά κρατεί…

    Παραδείγματα υπάρχουν πολλά, αλλά το πιό εμφανές είναι το παράδειγμα των Εξαρχείων. Χρόνια ολόκληρα, στρατιές συντρόφων πολεμούν να «κρατήσουν» την περιοχή, να πετάξουν έξω την αστυνομία, να μην αφήσουν να χαθεί…τι;…
    Φετιχιστικά πολεμάμε να διατηρήσουμε ένα θρύλο, να διαιωνίσουμε ένα όνομα, να κρατήσουμε ένα οδόφραγμα. Και βέβαια, το σύστημα μας αφήνει να περιχαρακωθούμε μόνοι μας σε ένα φρούριο, που ενώ όποτε θέλει το πατάει, προτιμά να μας αφήσουν να ψοφήσουμε μέσα σε αυτό. Από την άλλη μεριά, αφού είμαστε μαντρωμένοι μόνοι μας εκεί, εύκολα μας μαζεύουν, εύκολα μας βρίσκουν, εύκολα μας τσακίζουν. Και εύκολα μας εκπαιδεύουν να κάνουμε ότι ακριβώς θέλουν, εύκολα το παρουσιάζουν όπως τους αρέσει, και εύκολα εμείς είμαστε οι χαμένοι, περιθωριοποιημένοι και κάθε φορά οι κακοί της ιστορίας. Δεν θα συνεχίσω να φέρνω παραδείγματα – νομίζω το παραπάνω είναι αρκετό.

    Ειρήνη δεν υπάρχει, αυτό είναι προφανές, όπως λέει και ο συντάκτης του κειμένου. Αλλά το να κάνουμε τον πόλεμο όπως ακριβώς περιμένει ο αντίπαλος είναι αυτοκτονικό. Και να περάσω στη βία με σκοπό να αυτοκτονήσω, γιατί αυτό περίμενει το σύστημα από εμένα, δεν θα το κάνω. Σαν άνθρωπος που μισεί τη βία, μου είναι δύσκολο να την ενστερνιστώ – διαισθάνομαι ωστόσο με τρόμο πως δεν θα καταφέρω να την απαρνηθώ μέχρι τέλους.
    Η πρόταση μου : Πρέπει να σταματήσουμε να ανακαλύπτουμε τον τροχό κάθε λίγα χρόνια. Πρέπει να σταματήσουμε να μην έχουμε έργα αλλα να περιμένουμε πως θα πείσουμε. Πρέπει να σταματήσουμε να κάνουμε αυτό που περιμένουν από εμάς πως θα κάνουμε. Πρέπει να βρούμε άλλους τρόπους αγώνα, αντίστασης, πρόταξης. Έτσι, όταν και αν θα φτάσουμε και στη βία, θα είναι η αναγκαία, τελευταία, αμυντική βία των τελικών μαχών. Δεν θα αποφύγουμε την βία, αλλά δεν θα τους την χαρίσουμε εύκολα. Ο αγώνας για την κοινωνική απελευθέρωση, η κοινωνία των ελεύθερων ανθρώπων, το να νιώσουμε άνθρωποι και να ζήσουμε σαν άνθρωποι δεν θα έρθει μέσα από τις κρεμάλες – Με κίνδυνο να είμαι γραφικός και επαναλαμβανόμενος θα ξαναγράψω τη ρήση του Ε.Μαλατέστα : «Άν γιά να κερδίσουμε την επανάσταση πρέπει να στηθούν κρεμάλες στις πλατείες, θα προτιμούσα να χάσουμε»…

    • Εξεγερμένοι, όχι μόνο αγανακτισμένοι Says:

      Τελικά, το κακό που έχει κάνει η τυφλή, μονοκόμματη και εν τέλει περιχαρακωμένη βία, όπως αυτή του καλού παραδείγματος του 6δάκτυλου, είναι πολλαπλό… Όταν μιλάει κανείς πια για οργανωμένη μαζική αντιβία, διατρέχει τον κίνδυνο να ταυτιστεί το περιεχόμενο του λόγου του με τη συγκεκριμένη μορφή «βεντέτας» του παραδείγματος, αδιέξοδης, ατελέσφορης και ευνοϊκής στην τελική για την Εξουσία, η οποία γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο την προκαλεί την ελέγχει, τη χρησιμοποιεί τόσο για να διαχειριστεί συγκεκριμένες καταστάσεις και συγκυρίες, όσο και για να δημιουργήσει το πλαστό δίπολο τυφλή βία-υπάρχον status quo, και να το προτάξει ως δίλημμα στην κοινωνία.
      Μιλώντας για αντιβία εννοούμε δημιουργική αντίσταση στον ολοκληρωτισμό με παράλληλα πλάσιμο προτάσεων για το Καινούργιο. Σήμερα που κυριολεκτικά μας παίρνουν τη ζωή(*), κάτι τέτοιο αγγίζει τα όρια του «καθήκοντος». Με κανέναν τρόπο δεν εννοείται η κουραστική αυτοαναφορικότητα στη θεαματική βία του παραδείγματος, ακριβώς το αντίθετο. Χρησιμοποιήθηκε ο όρος οργανωμένη για να αντιταχθεί στον όρο τυφλή. Επίσης, για να υποδηλώσει ότι μέσα από την αυτο-οργάνωση μπορεί να καταδειχθεί η ανωριμότητα της θεοποίησης και φετιχοποίησης του λεγόμενου αυτοσχεδιασμού και αυθορμητισμού και της ενσυνείδητης κακοποίησης και (κατα)χρησης αυτών των όρων με στόχο τη δημιουργία συνειρμών ταύτισης τους με τις πρακτικές που με ήπιο τρόπο περιγράφονται στο καλό παράδειγμα. Χρησιμοποιήθηκε ο όρος μαζική για να υποδηλώσει την πρόταξη του συλλογικού στο ατομικό. Στο κάτω κάτω οι αυτιστικές μειοψηφίες που θα κάνουν ό,τι γουστάρουν αγνοώντας τον περίγυρό τους, ουσιαστικά δεν στοχεύουν ούτε στο να ζυμωθεί η όποια πρότασή τους, αλλά να την επιβάλλουν, ακόμα καλύτερα να την προβάλλουν, χρησιμοποιώντας το πεδίο των (όποιων) κινητοποιήσεων ως προμαχώνα τους.
      Κανένας λογικός άνθρωπος που σέβεται τη ζωή δεν είναι υπέρ της βίας, ούτε σε αξιακό, ούτε σε άλλο επίπεδο. Η αντιβία σήμερα, με την ευρεία της έννοια, είναι ένα αναγκαίο μέσο, όχι σκοπός. Αλλιώς η βαρβαρότητα θα μας φάει ζωντανούς. Ας μην ταυτίσουμε όμως την πολυεπίπεδη αντίστασή μας στον ολοκληρωτισμό και τη διαχρονική του επίθεση(που σήμερα αποκτά πιο ορατά χαρακτηριστικά), μόνο με την τυφλή και εύκολα χειραγωγούμενη βία, ούτε και με τη φυσική «αμυντική βία των τελικών μαχών», ούτε βέβαια και με τις κρεμάλες του τελευταίου παραδείγματος. Είναι η εγγενής και φυσιο-λογική αντίδραση και άμυνα του ανθρώπου σε ό,τι περιορίζει και καταστέλλει τις φυσικές του ορμές, την αρχέγονη και έμφυτη δύναμη της ελευθερίας. Ας σκεφτούμε ποιον βολεύει να της αφαιρεθούν αυτά τα χαρακτηριστικά και να περιοριστεί η νοηματοδότησή της στα πλαίσια του θεαματικού.
      Συμφωνούμε με τα υπόλοιπα και με το πνεύμα του σχολίου του 6δάκτυλου. Τα παραπάνω σχόλια έχουν περισσότερο διευκρινιστικό χαρακτήρα.
      (*) Δε μας «κλέβουν» κάτι, γιατί απλούστατα ποτέ δεν μας το είχαν (παρα)δώσει. Μισθωτοί σκλάβοι είμαστε στον καπιταλισμό. Κάποιοι είχαν την αυταπάτη ότι σταδιακά και ειρηνικά θα φτάναμε να «κατακτήσουμε» ολοένα και περισσότερα «δικαιώματα» και θα φτάναμε σε αυτόν το βαθμό ευμάρειας, σε αυτό το «σημείο ισορροπίας» στο οποίο η ταξική πάλη θα έχανε την αναγκαιότητά της. Τώρα, αυτά τα δικαιώματα και οι κατακτήσεις, καταρρέουν μαζί με το ιδεολόγημά τους. Υπό αυτήν την έννοια, η λεγόμενη κρίση συνεισέφερε σε κάτι «θετικό»…

  2. Να μέσα στην θολούρα των ημερών κι ένα κειμένο (αλλά και σχολιασμοί) που μπορούν να συντηρήσουν την Ελπίδα
    Πάνω που είχα αρχίσει να απελπίζομαι…

  3. […] texto en griego. 23/07/2011, 18:59 Publicado en Otros, Temas […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: