Αρχείο για Σεπτεμβρίου, 2011

Διότι δεν συνεμορφώθει προς τας υποδείξεις

Posted in Άνθρωποι, Δικό μου on Σεπτεμβρίου 26, 2011 by εξαδάκτυλος

Γιά καιρό έλεγα πως πρέπει να περάσω και να πάρω το βιβλίο του. Και την ιστορία την είχα διαβάσει και την ταινία την είχα δεί, αλλά πάντα πίστευα πώς η προσωπική επαφή σου λέει περισσότερα. Τί περίμενα να μου πεί η επαφή αυτή δεν ήξερα. Τί μπορεί να συνδέσει δύο άσχετους μεταξύ τους ανθρώπους;

Πέρασα από το Μοναστηράκι, μία, δύο φορές – μιά δεν μου περίσσευαν λεφτά, μία δεν ήταν εκείνος εκεί. Ξανάφυγα από την Ελλάδα.
Ξαναγύρισα. Κάποια στιγμή συνομώτησαν οι στιγμές, τον είδα, είχα και λεφτά στην τσέπη.

Τον πλησίασα.

– Καλημέρα.

– Καλημέρα σου, παλικάρι μου.

– Θα μου δώσεις κι εμένα το βιβλίο;

– Αμέ! Το όνομα σου;

Του είπα το όνομα μου. Μου έγραψε την γνωστή του αφιέρωση. Μετά με κοίταξε καθώς μου την διάβαζε. Μου έσφιξε το χέρι.

– Να κεράσω τσιγάρο;

Δεν με άκουσε και τον ξαναρώτησα.

– Όχι, σ’ ευχαριστώ, δέν θέλω άλλο.

– Καλή σου μέρα.

– Στο καλό να πας.

Γιατί του μίλησα στον ενικό; Στους μεγαλύτερους μου, από παιδάκι κιόλας, με έμαθαν να μιλάω στον πληθυντικό – και μου είναι κάτι πολύ δύσκολο να το αποφύγω. Νομίζω πως ήθελα να τον κάνω να νιώσει «δικός» μου. Να του δείξω πώς, εγώ τουλάχιστον, δεν τον έβλεπα σαν κάτι το διαφορετικό και αξιοπερίεργο. Πως δεν ήταν ξένος.

Είχα σκεφτεί τότε να τον κεράσω ένα καφέ, να τον ρωτήσω αν έχει κάποια ανάγκη… Αλλά πώς ζητάς από έναν άνθρωπο που του πήραν τα πάντα, αν χρειάζεται κάτι; Πώς ρωτάς έναν αξιοπρεπή άνθρωπο αν έχει την ανάγκη σου, χωρίς να τον προσβάλλεις;

Αυτό εξέπεμπε ο Νίκος. Αξιοπρέπεια. Αυτό δεν κατάφεραν να του πάρουν, ούτε με την φυλακή, ούτε με την στερημένη ζωή, ούτε κάν με τον άσχημο θάνατο. Και μην έχοντας τα κότσια να ακούσω την απάντηση του, κράτησα το στόμα μου κλειστό.

Αυτό ήταν όλο. Απομακρύνθηκα.

Τον ξαναείδα μερικές φορές ακόμα, απο μακριά, ξανά στο Μοναστηράκι. Μέχρι που διάβασα πως πέθανε.

Στο καλό Νίκο. Η κοινωνία συνέχισε να σε τιμωρεί και ας είχες ξεπληρώσει το χρέος σου σ’ αυτήν. Δεν έχει μάθει ακόμα να συγχωρεί – μόνο να τεντώνει το δάχτυλο, να δείχνει τον ένοχο και να απαιτεί παραδειγματικές τιμωρίες. Την μέρα που η κοινωνία θα μάθει πως εκτός από την ηρωοποίηση και την δαιμονοποίηση υπάρχει και η κατανόηση, θα είσαι μαζί μας.

Καλό σου ταξίδι.

Κι όταν σφίγγει το αίμα της και δεν κρατάει άλλο
που ξεπουλάν τη φάρα της
χορεύει στα τραπέζια ξυπόλυτη ζεμπέκικο
κρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια της ένα καλά ακονισμένο τσεκούρι.
Η μοναξιά,
η μοναξιά μας λέω.
Για τη δική μας λέω,
είναι τσεκούρι στα χέρια μας,
που πάνω από τα κεφάλια σας γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει…………

– Kατερίνα Γώγου

Advertisements

Καλό ταξίδι…

Posted in Άνθρωποι, Δικό μου on Σεπτεμβρίου 1, 2011 by εξαδάκτυλος

Έφυγε ο παππούς μου.

Δεν μπόρεσα να πάω στην κηδεία του, μιάς και μένω πολύ μακριά. Μα και κοντά να έμενα, μαζεύτηκε τόσος κόσμος που μέχρι τελευταία τον απαξίωνε, που δεν θα είχε χώρο γιά να πλησιάσω κοντά εγώ. Διάβασα στις εφημερίδες πως στην κηδεία μαζεύτηκαν και διάφοροι που τους απαξιώνω εγώ… ας είναι…

Έφυγε ο παππούς μου.

Τον τελευταίο καιρό είχανε ψυχρανθεί οι σχέσεις μας. Με ξένισε, με πίκρανε, με εξαγρίωσε με κάποια λόγια και πράξεις του. Έχω ακούσει συχνά να λένε πώς «τα στερνά τιμάν τα πρώτα», και στα στερνά του ο παππούς μου έκανε λάθη με το τσουβάλι.

Αλλά ήταν ο παππούς μου…

Ίσως και να ‘ταν πιό αίμα από το αίμα μου, γιατί η συγγένεια μας ήταν κατ’ επιλογήν, αντίθετα με τους συγγενείς που απλά σου τυχαίνουν. Ίσως και να με επηρέασε πιό βαθιά αυτός, με την φυσαρμονικά του, παρά οι δικοί μου με τις νουθεσίες τους. Ίσως και να χρειαζόταν να κάνει αυτός τα λάθη, γιά να μην τα κάνω εγώ που τα είδα.

Έχασα τον παππού μου.

Και τα λάθη που έπραξε, οι πίκρες που μου έφερε, οι αστοχίες που έκανε, δεν αλλάζουν το γεγονός πως τόσα πράγματα μας συνέδεαν, τόσα πιστεύω μας ήτανε κοινά, τόσα όνειρα τα κάναμε μαζί. Για να επαναλάβω κάτι που έγραψα γι’ αυτόν πέρσυ,

Είναι ακόμη ο παππούς μου – αυτό δεν αλλάζει. Ήταν παππούς μου στις περήφανες στιγμές και είναι παππούς μου στις οδυνηρές. Δεν με ακούει πια όταν του μιλάω και κάνει ξεροκέφαλα το δικό του. Αλλά δεν τον ακούω και εγώ και τραβάω το δρόμο που διάλεξα. Τον ίδιο δρόμο που περπάτησε κι αυτός και από τον οποίο ξεστράτισε στα τελευταία του. Μακάρι εγώ που σήμερα μπορώ και κοιτάω μπροστά, να μπορώ να κοιτάω μπροστά και αύριο, άμα θα φτάσω στην ηλικία του. Μακάρι εγώ που οργίζομαι με τις βλακείες του, να μήν κάνω τις ίδιες μεθαύριο. Το παράδειγμα του μου είναι, (και μας είναι), χρήσιμο, όσο και αν οι σημερινές του πράξεις και τα λόγια του μας είναι άχρηστα.

……………………………………………………

Καλό ταξίδι Λεωνίδα. Καλό ταξίδι παππού.

Και αν πικράναμε ο ένας τον άλλο, εσύ με τα όποια λάθη σου, εγώ με την όποια ξεροκεφαλιά μου, ας είναι… δεν πάψαμε να αγαπάμε ο ένας τον άλλο – εσύ μου μίλησες στο οδόφραγμα τότε και εγώ δακρύζω γιά ‘σένα σήμερα.