Καλό ταξίδι…

Έφυγε ο παππούς μου.

Δεν μπόρεσα να πάω στην κηδεία του, μιάς και μένω πολύ μακριά. Μα και κοντά να έμενα, μαζεύτηκε τόσος κόσμος που μέχρι τελευταία τον απαξίωνε, που δεν θα είχε χώρο γιά να πλησιάσω κοντά εγώ. Διάβασα στις εφημερίδες πως στην κηδεία μαζεύτηκαν και διάφοροι που τους απαξιώνω εγώ… ας είναι…

Έφυγε ο παππούς μου.

Τον τελευταίο καιρό είχανε ψυχρανθεί οι σχέσεις μας. Με ξένισε, με πίκρανε, με εξαγρίωσε με κάποια λόγια και πράξεις του. Έχω ακούσει συχνά να λένε πώς «τα στερνά τιμάν τα πρώτα», και στα στερνά του ο παππούς μου έκανε λάθη με το τσουβάλι.

Αλλά ήταν ο παππούς μου…

Ίσως και να ‘ταν πιό αίμα από το αίμα μου, γιατί η συγγένεια μας ήταν κατ’ επιλογήν, αντίθετα με τους συγγενείς που απλά σου τυχαίνουν. Ίσως και να με επηρέασε πιό βαθιά αυτός, με την φυσαρμονικά του, παρά οι δικοί μου με τις νουθεσίες τους. Ίσως και να χρειαζόταν να κάνει αυτός τα λάθη, γιά να μην τα κάνω εγώ που τα είδα.

Έχασα τον παππού μου.

Και τα λάθη που έπραξε, οι πίκρες που μου έφερε, οι αστοχίες που έκανε, δεν αλλάζουν το γεγονός πως τόσα πράγματα μας συνέδεαν, τόσα πιστεύω μας ήτανε κοινά, τόσα όνειρα τα κάναμε μαζί. Για να επαναλάβω κάτι που έγραψα γι’ αυτόν πέρσυ,

Είναι ακόμη ο παππούς μου – αυτό δεν αλλάζει. Ήταν παππούς μου στις περήφανες στιγμές και είναι παππούς μου στις οδυνηρές. Δεν με ακούει πια όταν του μιλάω και κάνει ξεροκέφαλα το δικό του. Αλλά δεν τον ακούω και εγώ και τραβάω το δρόμο που διάλεξα. Τον ίδιο δρόμο που περπάτησε κι αυτός και από τον οποίο ξεστράτισε στα τελευταία του. Μακάρι εγώ που σήμερα μπορώ και κοιτάω μπροστά, να μπορώ να κοιτάω μπροστά και αύριο, άμα θα φτάσω στην ηλικία του. Μακάρι εγώ που οργίζομαι με τις βλακείες του, να μήν κάνω τις ίδιες μεθαύριο. Το παράδειγμα του μου είναι, (και μας είναι), χρήσιμο, όσο και αν οι σημερινές του πράξεις και τα λόγια του μας είναι άχρηστα.

……………………………………………………

Καλό ταξίδι Λεωνίδα. Καλό ταξίδι παππού.

Και αν πικράναμε ο ένας τον άλλο, εσύ με τα όποια λάθη σου, εγώ με την όποια ξεροκεφαλιά μου, ας είναι… δεν πάψαμε να αγαπάμε ο ένας τον άλλο – εσύ μου μίλησες στο οδόφραγμα τότε και εγώ δακρύζω γιά ‘σένα σήμερα.

Advertisements

2 Σχόλια to “Καλό ταξίδι…”

  1. Πολύ ωραίο. Δεν έχω να πω κάτι άλλο… ή μάλλον… έχω.
    Ακόμα και αν «παραστράτησε» ο παππούς Λεωνίδας στα στερνά, δεν πειράζει, ήταν δικαίωμά του και βέβαια υποχρέωσή μας να τον κρίνουμε. Έτσι κι αλλιώς δεν ανήκουμε στο Κ.Κ.Ε. για να μην συγχωρούμε τα κατά τη γνώμη μας λάθη των ανθρώπων. Ξέρεις γιατί προφανώς: γιατί δεν είμαστε ΑΛΑΘΗΤΟΙ.

  2. Προφανώς φίλε μου. Ακόμα και με τα όσα λάθη του, ο Λεωνίδας πάντα υπήρξε ευγενής, ανθρώπινος και έντιμος. Λαθεμένος ναι – απάνθρωπος και μισαλλόδοξος ποτέ.
    Και καθ’ ότι εμείς δεν επιζητάμε να είμαστε οι ταγοί και οι καθοδηγητές, μπορούμε να συγχωρέσουμε τα λάθη του και να μάθουμε από αυτά. Οι κατέχοντες την Αλήθεια, και οι γνωρίζοντες την Ορθή Σκέψη, ας του κρατήσουν μούτρα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: