Διότι δεν συνεμορφώθει προς τας υποδείξεις

Γιά καιρό έλεγα πως πρέπει να περάσω και να πάρω το βιβλίο του. Και την ιστορία την είχα διαβάσει και την ταινία την είχα δεί, αλλά πάντα πίστευα πώς η προσωπική επαφή σου λέει περισσότερα. Τί περίμενα να μου πεί η επαφή αυτή δεν ήξερα. Τί μπορεί να συνδέσει δύο άσχετους μεταξύ τους ανθρώπους;

Πέρασα από το Μοναστηράκι, μία, δύο φορές – μιά δεν μου περίσσευαν λεφτά, μία δεν ήταν εκείνος εκεί. Ξανάφυγα από την Ελλάδα.
Ξαναγύρισα. Κάποια στιγμή συνομώτησαν οι στιγμές, τον είδα, είχα και λεφτά στην τσέπη.

Τον πλησίασα.

– Καλημέρα.

– Καλημέρα σου, παλικάρι μου.

– Θα μου δώσεις κι εμένα το βιβλίο;

– Αμέ! Το όνομα σου;

Του είπα το όνομα μου. Μου έγραψε την γνωστή του αφιέρωση. Μετά με κοίταξε καθώς μου την διάβαζε. Μου έσφιξε το χέρι.

– Να κεράσω τσιγάρο;

Δεν με άκουσε και τον ξαναρώτησα.

– Όχι, σ’ ευχαριστώ, δέν θέλω άλλο.

– Καλή σου μέρα.

– Στο καλό να πας.

Γιατί του μίλησα στον ενικό; Στους μεγαλύτερους μου, από παιδάκι κιόλας, με έμαθαν να μιλάω στον πληθυντικό – και μου είναι κάτι πολύ δύσκολο να το αποφύγω. Νομίζω πως ήθελα να τον κάνω να νιώσει «δικός» μου. Να του δείξω πώς, εγώ τουλάχιστον, δεν τον έβλεπα σαν κάτι το διαφορετικό και αξιοπερίεργο. Πως δεν ήταν ξένος.

Είχα σκεφτεί τότε να τον κεράσω ένα καφέ, να τον ρωτήσω αν έχει κάποια ανάγκη… Αλλά πώς ζητάς από έναν άνθρωπο που του πήραν τα πάντα, αν χρειάζεται κάτι; Πώς ρωτάς έναν αξιοπρεπή άνθρωπο αν έχει την ανάγκη σου, χωρίς να τον προσβάλλεις;

Αυτό εξέπεμπε ο Νίκος. Αξιοπρέπεια. Αυτό δεν κατάφεραν να του πάρουν, ούτε με την φυλακή, ούτε με την στερημένη ζωή, ούτε κάν με τον άσχημο θάνατο. Και μην έχοντας τα κότσια να ακούσω την απάντηση του, κράτησα το στόμα μου κλειστό.

Αυτό ήταν όλο. Απομακρύνθηκα.

Τον ξαναείδα μερικές φορές ακόμα, απο μακριά, ξανά στο Μοναστηράκι. Μέχρι που διάβασα πως πέθανε.

Στο καλό Νίκο. Η κοινωνία συνέχισε να σε τιμωρεί και ας είχες ξεπληρώσει το χρέος σου σ’ αυτήν. Δεν έχει μάθει ακόμα να συγχωρεί – μόνο να τεντώνει το δάχτυλο, να δείχνει τον ένοχο και να απαιτεί παραδειγματικές τιμωρίες. Την μέρα που η κοινωνία θα μάθει πως εκτός από την ηρωοποίηση και την δαιμονοποίηση υπάρχει και η κατανόηση, θα είσαι μαζί μας.

Καλό σου ταξίδι.

Κι όταν σφίγγει το αίμα της και δεν κρατάει άλλο
που ξεπουλάν τη φάρα της
χορεύει στα τραπέζια ξυπόλυτη ζεμπέκικο
κρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια της ένα καλά ακονισμένο τσεκούρι.
Η μοναξιά,
η μοναξιά μας λέω.
Για τη δική μας λέω,
είναι τσεκούρι στα χέρια μας,
που πάνω από τα κεφάλια σας γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει…………

– Kατερίνα Γώγου

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: