Ημέρα της γυναίκας

8 Μαρτίου. Και φέτος, όπως και πέρσυ, και πρόπερσυ, και πάντα, τίποτα δεν άλλαξε… καινούρια θύματα, καινούρια θηρία, πόνος, αδικία και ο χορός καλά κρατεί… Η γιορτή πάντως, στη θέση της!

Χρόνια πολλά Γυναίκα… όπως βλέπεις δεν σε ξεχάσαμε ούτε φέτος…

~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.

 Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν) : Αγγελική, Κωνσταντίνα, Κατερίνα είναι το όνομά της – ναι, δεν το έχω ξεχάσει

6 χρόνια σχεδόν από την βίαιη εισαγωγή της δημοσιογράφου απο την Χίο, Αγγελικής Χατζηδημητρίου, στό δωμάτιο της σιωπής

δύο γυναίκες πολιτικές κρατούμενες χωρίς στοιχεία στα κελια της «δημοκρατίας»,
Kωνσταντίνα Καρακατσάνη 19 χρονών, 11 χρόνια κάθειρξη απο την «αδέκαστη» και «τυφλή», (για την ακρίβεια θεόστραβη γιατι βλέπει ότι θέλει η ίδια να βλέπει), κρατική «δικαιοσύνη»
Στέλλα Αντωνίου με σοβαρή πάθηση στο ένα της μάτι έχουν απορριφθεί όλες οι αιτήσεις αποφυλάκισης για σοβαρούς λόγους υγείας

Από τά Βαλκάνια καί τά λευκά κελιά τής Τουρκίας, μέχρι τό Σουδάν, τόν Νίγηρα, την Γουατεμάλα, τα Πετράλωνα, τον Κορυδαλλό και την Χίο, η γυναίκα 8 του Μάρτη ή 8 του Απρίλη έχει αρκετούς λόγους να μην “γιορτάζει”

στην 37χρονη απο την Βουλγαρία που ο “πολιτισμός” ανακάλυψε το 2007, στο χωριό Αδενδρο της Θεσσαλονίκης, να έχει κακοποιηθεί γιά 5 ολόκληρους μήνες, απο αγέλη ανθρωποειδών

στην δημοσιογράφο Αγγελική Χατζηδημητρίου πού “έκλεισε” 3 χρόνια αγωνίας και σιωπής στο σκοτεινό δωμάτιο

σε σένα γυναίκα, πού ξέρω τι έχεις περάσει και θα κάνω το λίγο έστω που μπορώ “από τα πάντα” γιά να μπεί τέλος στόν Βιασμό σου…

(Αδυνατώ να “συλλάβω” δευτερόλεπτο πλέον από την ταχύτητα της εικόνας που διανύει η γαλέρα της βαρβαρότητας τον χρόνο, σαν σφαίρες που σκάνε όταν μπαίνουν στο σώμα σε πηγαίνουν από τις 8 του Μάρτη πού “επέτρεψαν” σε εσένα γυναίκα να “ξεκουραστείς” και νά “γιορτάσεις” απο τις 365 μέρες βιασμού και τράφικινγκ τον χρόνο, σήμερα στις 8 του Απρίλη.
Γιατί 8 του Απρίλη τελικά είναι το ονομά σου και ο δρόμος που σε έριξαν να πάρεις…
Κι αν δεν μπορέσω να περπατήσω δίπλα σου με το κομμένο πόδι της Αμαλίας Καλυβίνου, να σε κοιτάξω με το άδειο μάτι γεμάτο φώς της Κωνσταντίνας Κούνεβα, να στάξω μέσα στο παγωμένο μου αίμα μια στάλα ποταμίσιο νερό απο την φλέβα της Κατερίνας Γκουλιώνη, δεν θα κάνω ποτέ την αρχή να αδειάσω από μέσα μου το σεξιστικό αντρικό γουρούνι που ζεί σε βάρος σου…
3 χρόνια πέρασαν από το ξεκίνημα αυτής της “σφαίρας” στο κορμί της δημοσιογράφου Αγγελικής Χατζηδημητρίου από την Χίο και η σιωπή της γίνεται ο ήχος του μεγαλύτερου αγώνα που δίνει μια γυναίκα για να ξεφύγει από το σκοτεινό δωμάτιο που έχει φυλακισμένο το “φυτό” για να ξαναγίνει Ανοιξη που ανθίζει τις ξέρες όλου του Κόσμου”)

Ετσι όπως τό λουλούδι βρίσκει τήν έξοδο μέσα από τήν χαραμάδα τού τσιμέντου, έτσι καί εσύ ανθίζεις καί λάμπεις μέσα στήν ασχήμια καί τήν βαρβαρότητα.
Στέκομαι μπροστά στά σφαγμένα σου πόδια από τήν “ανδρική μεταχείριση” καί εξομολογούμαι.
Υπάρχω, ζώ, ελπίζω, συνεχίζω καί αυτό τό οφείλω σέ εσένα. Ταξιδεύω χιλιόμετρα μέσα στήν μήτρα σου σάν μαθητής σου προσπαθώντας νά πάρω κάτι από τήν συντροφικοτητά σου, τήν ευθύνη σου, τήν αξιοπρεπειά σου, τήν άδολη ηθική καί στάση σου.
Καί απορώ γυναίκα μέ τήν δύναμη πού βρίσκεις σέ αυτήν τήν μοναχική πορεία μέ απαγωγές, βιασμούς, εκμετάλλευση νά μπορείς ακόμη νά μέ ερωτεύεσαι, νά ξυπνάς δίπλα μου τήν αυγή, νά μέ αγαπάς, νά πιστεύεις σέ εμένα, νά μέ κερνάς από τό κρασί τών χαραγμένων από τήν βία χειλιών σου, νά μήν μέ προδίδεις, νά είσαι η “βάση” μου όπως λές…
Γυναίκα, όπως λέμε φωτιά πού διαλύει τά σκοτάδια καί εξακολουθεί νά ανάβει μέσα στήν καταιγίδα.
Σομαλία, Γουατεμάλα, Σουδάν, Τσάντ, Νίγηρας, Ζάμπια, Μαλάουϊ, Β.Ουγκάντα, Μοζαμβίκη, Αιθιοπία, Κένυα, Αγκόλα, Κονγκό, Κολομβία, Τσετσενία, Μπουρούντι, Λιβερία, Ορλεάνη, Νοτιοανατολική Ασία, Ιράν, Αφγανιστάν, Παλαιστίνη, Ιράκ, αλλά καί Φυλής καί πλατεία Βάθης και Ομόνοια και Μεταξουργείο…
Δέν μπορώ νά πάρω τά μάτια μου από πάνω σου καί τήν αγκαλιά μου από τό γδαρμένο κορμί σου.
Ξέρω πώς αυτό δέν είναι αρκετό, αλλά εσύ μού λές, ”μού φτάνει”…
Γυναίκα, μπορεί νά μήν γεράσουμε μαζί, αλλά σέ ευχαριστώ πού μέ τίμησες, πού δέν έφυγες ποτέ από δίπλα μου, πού μέ ανέχτηκες μέσα στά δύσκολα χρόνια σου, παρ΄ότι εγώ δέν σού έδωσα πίσω παρά μιά μέρα τόν χρόνο γιά νά “γιορτάσεις” τά θυματά σου…
Γυναίκα τού Κόσμου, δέν κατεβάζω τά μάτια μου από επάνω σου καί ξεχωρίζω τήν αλήθεια σου παρά τά όσα εγκλήματα σού έχουν κάνει…….

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν)
μεμονωμένο άτομο από τό αναρχικό/αντιεξουσιαστικό κίνημα
erozer2000@yahoo.gr

“Εκεί στα σύνορα ΗΠΑ και Μεξικού, η πόλη Χουάρες έχει γίνει τό νεκροταφείο πάνω από 500 δολοφονημένες γυναίκες τα τελευταία 10 χρόνια.
Οι άδειες πόλεις των χαμένων και κακοποιημένων γυναικών βάζουν φωτιά στα ανάκτορα της σιωπής μας, στους “τακτοποιημένους” και “δεδομένους” ερωτές μας!
Κοντά τους εκατομμύρια γυναίκες πού έχουν χτυπηθεί από καρκίνο, aids και ανίατες παθήσεις, γυναίκες ντυμένες από ρούχα με καυστικό οξύ δίνουν μόνες τους καθημερινό αγώνα να μείνουν έξω απο τις πόλεις που στρατολογεί ο θάνατος, η ανεργία, η απόλυτη φτώχεια, η μετανάστευση, το δουλεμπόριο.
Υπάρχουν γυναίκες πού δεν βάφονται μέσα σε “ρόζ σύννεφα”, γυναίκες πού φεύγουν μέσα σε θηλιές, λιθοβολισμούς και απομόνωση φυλακών, ΓΙΑΤΙ Η ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΤΗΝΟΥΣ ΜΙΣΗΣΕ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΟΥΣ…”

Πηγή : http://exandas.ert.gr

Advertisements

2 Σχόλια to “Ημέρα της γυναίκας”

  1. Στη Σμύρνη Λέλα,
    Ηρώ στη Σαλονίκη,
    στο Βόλο Κατινίτσα έναν καιρό…
    Τώρα στα Βούρλα με φωνάζουν Νίκη…
    Ο τόπος μου ποιός ήταν; Ποιοί οι δικοί μου;
    Αν ξέρω, ανάθεμά με!
    Σπίτι, πατρίδα μου έχω τα μπορντέλα…
    ‘Ως κι οι αθώοι χρόνοι οι παιδικοί μου
    θολές σβησμένες ζωγραφιές
    κι είναι αδειανό σεντούκι η θύμησή μου!
    Το σήμερα χειρότερο απ’ το χτες
    και τ’ αύριο απ’ το σήμερα θε νάναι…
    Φιλιά από στόματα άγνωστα, βρισιές
    κι οι πολισμάνοι να με τραβολογάνε…
    Γλέντια, καβγάδες ώς να φέξει,
    αρρώστιες, αμφιθέατρο του Συγγρού
    κι ενέσεις 606.
    Πνιγμένου καραβιού σάπιο σανίδι
    όλη η ζωή μου του χαμού…
    Μ’ από την κόλασή μου στο φωνάζω:
    εικόνα σου είμαι, Κοινωνία, και σου μοιάζω.

    Γαλάτεια Καζαντζάκη – Αμαρτωλό

  2. […] δικό μου – γιά την ημέρα της γυναίκας. Είναι συνήθως το ίδιο κείμενο και συνήθως γράφω αγριεμένος και  αποκαρδιωμένος […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: