Αρχείο για Νοέμβριος, 2012

Διά ταύτα

Posted in Ars Poetica, Δικό μου on Νοέμβριος 25, 2012 by εξαδάκτυλος

(Εις μνήμιν του Πολυτεχνείου, κι αυτό…)

Περνάει η ώρα, φεύγει η μέρα και τελειώνει η χρονιά.
Κυλήσαν ύπουλα τα χρόνια και έφυγαν τριάντα εννιά.
Είμασταν απασχολημένοι. Ίσως κοιτάγαμε αλλού
και είχαμε τα δικά μας βάρη – πού χρόνος γιά του διπλανού…

Δώσαμε εμείς την ευκαιρία; Να την αρπάξανε αυτοί;
Μην έτυχε η συγκυρία; Μη δεν φανήκαμε αρκετοί;
Αυτό είναι μάλλον – τόσο λίγοι και τόσο σίγουροι μαζί…
Έτσι ήρθανε τα πάνω, κάτω. Να πολεμάμε απ’ την αρχή.

«Ψωμί, παιδεία, ελευθερία». Δεν μας δωθήκανε ποτέ.
Τσάμπα πεθάναν όλοι εκείνοι. Χαθήκανε τόσες ζωές,
ώστε ο ήλιος να γυρίσει. Και δεν εγύρισε ποτέ…
Γιά τον γενναίο, νέο κόσμο, μας μείναν μόνο οι ευχές.

«Ψωμί, παιδεία, ελευθερία». Δεν τ’ απαιτήσαμε κι εμείς.
Ζήσαμε μες την σιγουριά μας πως δεν τ’αγγίζει πιά κανείς.
Πως είναι «κατωχυρωμένα». Πώς είμαστε οι νικητές
και δεν υπήρχε πιά ανάγκη, αφού νικήθηκε το χτές.

Μάλλον αυτό είναι… η σιγουριά μας ήταν γλυκό ναρκωτικό.
Μόνοι μας στήσαμε κρεμάλες γιά το δικό μας το λαιμό.
Ξαναζεσταίνονται οι φούρνοι. Όπλα γυαλίζουνε πιο ‘κεί.
Στήνονται δάση από αγχόνες – μα εμείς τους πλέξαμε σκοινί.

Σαράντα χρόνια – μιά ζωή – περάσανε. Θυμάσαι;
Τίποτα δεν αλλάξαμε. Πώς στέργεις και κοιμάσαι;
Και πώς αντέχεις να φοράς στεφάνι με αγκάθια;
Ντράπου όλα τα όνειρα που γίναν κατακάθια.

Ξέρεις χειρότερο ποιό είναι; Πως γίναμε κι εμείς θεριά,
και πως θα αλληλοσκοτωθούμε γιά των ολίγων τον παρά.
Γιά «την πατρίδα και θρησκεία», ή «γιά το δίκιο τού λαού»,
κι οι εδώ κι οι κείθε πεθαμένοι, παιδιά θα είναι καποιανού.

«Και τι να κάνουμε;» ίσως πείς… «Αυτοί στήνουν αγχόνες!
Το Κτήνος πάλι ξύπνησε και φτιάχνει λεγεώνες!
Κρέας παιδιών ορέγεται και μόνο εμείς στη μέση.
Έτσι θα το αφήσουμε; Να κάνει ό,τι τ’ αρέσει;»

Τον κόσμο δεν αλλάξαμε, αυτό είναι φανερό.
Και ούτε το προσπαθήσαμε – κι είναι τρομερό
πως μόνη λύση είναι πιά η μέθοδος του Κτήνους.
Πώς γίναμε ένα και τ’ αυτό – ίδιοι εμείς μ’ εκείνους.

Μεγάλα λόγια είπαμε – πολλά και τιμημένα.
Στο «δια ταύτα» φτάσαμε. Τα όνειρα χαμένα.
Και οι δρόμοι που μας έμειναν, είναι απλά μοιραίοι.
Ας προσπαθήσουμε εμείς να ‘μαστε οι τελευταίοι

που λύσεις στο αίμα βρίσκουμε και φτάνουμε στον πάτο.
Ποτέ κανείς μετά από μάς μήν φτάσει παρακάτω.
Και απέ να μας ξεχάσουνε. Γιατί μόνο στα λόγια
ζωές μείναμε ολόκληρες – και γίναν μοιρολόγια.

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν) : Η ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΟΥ – ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ «ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΑΝΤΟΥ !»

Posted in Αντιγραφή on Νοέμβριος 23, 2012 by εξαδάκτυλος

πρός τόν

γενικό διευθυντή τού Atlantis 105.2,  εκδότη-δημοσιογράφο ΜΙΧΑΛΗ ΧΑΝΔΑΚΑ

Η ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΟΥ –  ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ «ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΑΝΤΟΥ !»

——————————————————————————————————

Μια απαραίτητη πολιτική απάντηση στό άρθρο τού εκδότη-δημοσιογράφου Μιχάλη Χάνδακα, γενικού διευθυντή τού ραδιοσταθμού Atlantis105.2.

Ο Μιχάλης Χάνδακας είναι και εκδότης τής τοπικής εφημερίδας τού Πειραιά «Εν Πειραιεί» καί στό παρελθόν είχε πολιτευθεί στίς τάξεις τού ΛΑΟΣ. Στό άρθρο του «Φασίστες υπάρχουν παντού!», η επιλεκτική και μονομερής του κριτική στόν φασισμό άλλους… χτυπά καί άλλους (εκεί στήν «Μαύρη Αυγή»)…. αγκαλιάζει!

Οι νεολαίοι καί ακροατές τού σταθμού άς βγάλουν τα συμπερασματά τους καί άς πάρουν θέση γιά τά «ρόκ» μηνύματα τού γενικού διευθυντή τής μουσικής επιχείρησης με τά ψεύτικα Αλφάδια στόν Κύκλο…

——————————————————————————————————

«ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΑΝΤΟΥ!»

 Φασίστες υπάρχουν παντού! Το τελευταίο διάστημα παρατηρείται το εξής οξύμωρο φαινόμενο που παίρνει μορφή επιδημίας μετά την είσοδο της Χρυσής Αυγής στη Βουλή. Καταγγέλλουν τον φασισμό, αυτοί που όπως αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων, είναι οι μεγαλύτεροι φασίστες. Στελέχη των λεγόμενων δημοκρατικών και προοδευτικών κομματικών φορέων του τόπου, εμφανίζονται στα τηλεοπτικά παράθυρα ως υπέρμαχοι της ελευθερίας της έκφρασης και της δημοκρατίας, καταγγέλλοντας τον κίνδυνο εκφασισμού της κοινωνίας από τους Χρυσαυγίτες την ώρα που εκείνοι δεν χάνουν ευκαιρία να δείχνουν τη φασίζουσα νοοτροπία τους. Στο Ναύπλιο, δεν επέτρεψαν οι «δημοκρατικές» τοπικές αρχές στα στελέχη της Χρυσής Αυγής να καταθέσουν στεφάνι στην προτομή του Ιωάννη Καποδίστρια κατά τις εκδηλώσεις για τα 181 χρόνια από τη δολοφονία του. Δεν επέτρεψαν, δηλαδή, οι φασίστες στους… «φασίστες» του κόμματος του Ελληνικού Κοινοβουλίου, δημοκρατικά εκλεγμένου από 400.000 Ελληνες πολίτες, να αποτίσουν φόρο τιμής στον πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδας! Κι όμως, αυτοί που αποφάσισαν και διέταξαν φασιστικά τον αποκλεισμό των Χρυσαυγιτών είναι οι λεγόμενοι Δημοκράτες! Φασίστες και ψευτοδημοκράτες υπάρχουν παντού! Και στη ΝΔ, και στο ΠΑΣΟΚ, και στα κόμματα της Αριστεράς. Φασίστες είναι και αυτοί που σου κόβουν απάνθρωπα τη σύνταξη, τον μισθό, χωρίς να σε ρωτήσουν και χωρίς να νοιάζονται για τη δική σου επιβίωση. Φασίστες είναι κι αυτοί που σου επιβάλλουν να πληρώσεις το άδικο χαράτσι της ΔΕΗ ενώ είσαι άνεργος, χαμηλοσυνταξούχος ενώ δεν έχεις να το πληρώσεις, και σου λένε «κόψε τον λαιμό σου». Φασίστες είναι κι αυτοί που σου κόβουν το επίδομα που δικαιούσαι. Φασισμός είναι να σε τρομοκρατούν καθημερινά οι παπαγάλοι δημοσιογράφοι των ΜΜΕ της διαπλοκής, που μας κρύβουν την είδηση, ταΐζοντας την κοινή γνώμη με ψέματα, παραπλάνηση και παραπληροφόρηση. Φασίστας, λοιπόν, είναι αυτός που λέει: «έξω οι λαθρομετανάστες;» ή αυτός που έχει και το μαχαίρι και το πεπόνι και σε χτυπάει με το καμουτσίκι για να υπομείνεις τα δεινά που σου επιβάλλει; Θυμάμαι, το 2007, που ως υποψήφιος και εκπρόσωπος του ΛΑΟΣ κατέθεσα στεφάνι την 25η Μαρτίου στο ηρώο της Οσίας Ξένης στη Νίκαια. Μια ομάδα από ξενόφερτους ψευτοαριστερούς άρχισε να φωνάζει «έξω οι φασίστες από την Κοκκινιά». Αυτοί που είχαν έρθει με πούλμαν από όλη την Αττική εκτέλεσαν τη φασιστική τους αποστολή εναντίον ανθρώπων που μεγάλωσαν στη Νίκαια. Οι φασίστες, λοιπόν, σε τούτο δω τον τόπο είναι πολύ περισσότεροι από όσοι νομίζουμε. Κι αποτελούν, δυστυχώς, τη συντριπτική πλειοψηφία στα ψευτοδημοκρατικά, ψευτοπροοδευτικά ελληνικά κόμματα.

Μιχάλης Χάνδακας, HTTP://WWW.ATLANTISFM.GR

——————————————————————————————————

 Η ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΞΙΩΣΗ ΤΟΥ

ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΜΙΧΑΛΗ ΧΑΝΔΑΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ!

(για τήν ακρίβεια βλέπει μόνο αυτό πού αυτός θέλει να δεί και να παρουσιάσει ως φασισμό……)

17/11/2012

Μιχάλη Χάνδακα, οι Φασίστες ναί, έχεις δίκιο, υπάρχουν παντού, ΑΛΛΑ ΠΑΝΤΟΥ ΟΜΩΣ ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΚΡΙΒΗΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣ!

Αλλά καί στό χαώδες συνοθύλευμα τού ΛΑΟΣ ο Φασισμός (τουλάχιστον αρχικά) ήταν στήν βασική ιδεολογική σύνθεση τής οργάνωσης καί μάλιστα άνοιξε με τόν λαϊκισμό και τόν φανατισμό τού αρχηγού σου Καρατζαφέρη τόν μετέπειτα δρόμο στήν ναζιστική οργάνωση Μαύρη Αυγή (τήν οποία κάποτε ο ίδιος ο αρχηγός σου ο Καρατζαφέρης ονόμαζε «εθνική πατριωτική οργάνωση» έχοντας τήν αυταπάτη πώς ανταγωνιστικά είναι «εύκολος αντίπαλος» και πώς θα βγεί νικητής «κλέβοντας» ψήφους από τόν κοινά ιδεολογικά χώρο ΛΑΟΣ -ΜΑΥΡΗΣ ΑΥΓΗΣ….) !

Όμως, η «Μαύρη Αυγή» στίς πρόσφατες εκλογές πήρε «εκδίκηση», αποδυνάμωσε και έστειλε τόν «μετριοπαθή» πλέον αστό πολιτικό Καρατζαφέρη στό περιθώριο (εκτός από το χαμηλό ποσοστό πού παρέμεινε στό ΛΑΟΣ, ένα μέρος τής εκλογικής του συνοδείας ακολούθησε τήν συστημική ακροδεξιά Βορίδη, Πλεύρη καί Γεωργιάδη πρός τήν ΝΔ τού Σαμαρά καί ένα άλλο στράφηκε στήν προπαγάνδα τής «Μαύρης Αυγής» ως πιο αξιόπιστου και δυναμικού εκπρόσωπου-υπερασπιστή τής «ελληνικής ψυχής»…)!

Στήν περίπτωση τής «Μαύρης Αυγής»(καί ποτέ «Χρυσής»…) πού στό κειμενό σου τής «κλείνεις τό μάτι», δέν ισχύει τό ότι είναι μια πολιτική οργάνωση ή κόμμα όπου «υπάρχουν κι εκεί φασίστες», αλλά εκεί εκφράζεται και εκπροσωπείται ιδεολογικά ο Φασισμός ως κίνημα και ιδέα! Δέν υπήρξε ποτέ η «Μαύρη Αυγή» δημοκρατικό, κεντρώο, αριστερό ή σοσιαλιστικό μόρφωμα πού «χάλασε» και «διαβρώθηκε» στήν διαδρομή του ή κατα καιρούς από ακραίους εθνικοσοσιαλιστές καί… φασίστες! Ετσι ήταν απ τήν αρχή καί αυτή είναι η συνεχειά της σήμερα, χωρίς «παρεξηγήσεις» και «παρερμηνείες»!

Αν ο σταλινισμός αποτελεί τήν ιστορική δυσφήμηση τού κομμουνισμού, άν ο σεχταρισμός και ο μηδενισμός αποτελούν τήν δυσφήμηση και κακοποίηση στούς αγώνες και παρουσία τού Αναρχισμού, στόν υπερΕθνικισμό τού Μιχαλολιάκου για «αίμα και τιμή» δέν παρεμβαίνει καμμία δυσφήμηση, διαστρέβλωση και συκοφάντηση γιατί αυτός είναι ο Φασισμός και το προσωπό του χωρίς προσωπεία, αυτή είναι η καθορισμένη πορεία του χωρίς γεγονότα, πρόσωπα ή στοιχεία πού τόν «παραμορφώνουν» λές και ήταν ποτέ τό «καλό παιδί» τής Ιστορίας. Γιατί Φασίστες καί όχι «φασίστες» (τά εισαγωγικά αλήθεια τί τά βάζεις,»αγνούς πατριώτες» τούς θεωρείς πού ξαφνικά αγάπησαν τό «κλέος τής δημοκρατίας» ?….) είναι αυτοί πού μαχαιρώνουν και ξυλοκοπούν μετανάστες, σπάνε τά μαγαζιά τους, ναζιστικά τάγματα εφόδου πού τρομοκρατούν και τραμπουκίζουν τίς νύχτες ότι δέν είναι «λευκό», ότι δέν έχει «γαλάζιο αίμα»….

Μιχάλη Χάνδακα δέν υπάρχουν «λαθραίοι άνθρωποι» αλλά λαθραίες απάνθρωπες ιδέες (πού έρχονται ως «νέοι σωτήρες» στίς συνειδήσεις τής τυφλής οργής…) πού ποτίζουν με τό φυλετικό-θρησκευτικό μίσος τήν ήδη τσακισμένη και διαιρεμένη από τούς «εκλεγμένους εκπροσώπους της», εξαθλιωμένη κοινωνία.

Η γενίκευση τού «όλοι είναι ίδιοι καί όλοι είναι μαζί υπεύθυνοι για αυτό πού κάνει ένας ή κάποιοι, κάπου, κάποτε» είναι αυθαίρετη και αντικοινωνική αντίληψη πού παραπέμπτει στό ναζιστικό δόγμα περί «συλλογικής ευθύνης». Και απ΄αυτήν δέν θα γλυτώσει κανείς (ούτε κι εσύ) όταν ο Φασισμός (καί όχι «φασισμός») νομιμοποιήσει τό τέρας του μέσω τής σιωπηρής αποδοχής μας, μέσα μας κι αναμεσά μας…..

Ο Φασισμός είναι εργαλείο τής Καπιταλιστικής-Κρατικής κτηνωδίας πού στηρίζεται στήν εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, στίς σχέσεις εξουσίας πού μετατρέπουν τήν κοινωνία σέ εργοστάσιο βαρβαρότητας και αλληλοεξόντωσης! Καί μόνο όταν η Κτηνωδία αυτή οριστικά Πεθάνει, τότε θα έλθει και τό Τέλος τού Φασισμού ως κύριο υλικό τής ολοκληρωτικής και αυταρχικής ιδεολογίας της!

Οσο αφορά όμως τήν μικρή μας καθημερινότητα έχουμε μιά αποστολή κι ένα θεσμό πού ενώνει (ακόμη…) όλους μας!

Η κάλυψη στήν φασιστική βία και στόν ρατσισμό (από απόγνωση ή από «εθνική υστερία») θα σημάνει τόν Θάνατο τής κοινωνίας και τής αλληλεγγύης μέσα στόν φόβο και στήν εχθρότητα για κάθε τι «ξένο» και «διαφορετικό», τό τέλος τών ανθρώπινων σχέσεων πίσω από τίς ατέλειωτες παγωμένες νύχτες τών Κρυστάλλων πού δέν θα αφήσουν ποτέ ξανά τόν ΄Ηλιο να ξανασηκωθεί (πέρα από εκείνη τήν σφαίρα από πάνω πού θα μας σημαδεύει σε κάθε μας βήμα, από τά «καθαρά χέρια» εκείνων πού στήνουν τόν Τρόμο στούς δρόμους για τήν «ανατολή» τής Μαύρης Αυγής…)!

υγ/ ο Καποδίστριας αλήθεια και η Δημοκρατία τί σχέση έχει με «τιμές» και «στεφάνια» από τήν φασιστική πανούκλα?

φιλικά,

Παναγιώτης Παπαδόπουλος(Κάϊν) μεμονωμένο άτομο απ τό αναρχικό κίνημα
——————————————————————————————————

…………

Οφείλω πάντως να παρουσιάσω καί τήν άλλη όψη, είναι η διαφορετική και αντίθετη θέση από εκείνη τού γενικού διευθυντή τού σταθμού Atlantis fm πού δημοσιεύεται στό φόρουμ τής ιστοσελίδας «Πνύκα», ένα αντιφασιστικό κείμενο από τήν Δήμητρα Γιαμανή, μέλους τού σταθμού….

Ελπίζω η συνέλευση τής «Πνύκας» στόν σταθμό πού έχει τό Αλφα στόν Κύκλο ως «σήμα» (καί όσα Αλφάδια καί να βάλεις, Αναρχικός με τά «σήματα» δέν γίνεσαι…), νά δίνει βήμα και σέ αντιφασιστικές φωνές εκτός σταθμού…

——————————————————————————————————

«Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΥΠΟ ΤΗΝ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ»

Στον 21ο αιώνα και συγκεκριμένα σε μια δύσκολη περίοδο για όλο τον κόσμο, στη λεγόμενη εποχή της οικονομικής κρίσης, βρίσκουν πρόσφορο έδαφος ακραίες ιδεολογίες, οι οποίες εκφράζονται και πολιτικά. Η αγανάκτηση πολλές φορές ξεπερνά τη λογική. Αυτό συμβαίνει και σήμερα, αφού η ατιμωρησία των διεφθαρμένων κυριαρχεί μαζί με την έλλειψη αστυνόμευσης με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν καθημερινά χιλιάδες πολίτες και έτσι να στρέφονται, παράλογα, σε ακραίες ιδέες μη ξέροντας απο που να πιαστούν. Οργανώσεις τέτοιου χαρακτήρα έχουν ως κύριο στόχο την «εκκαθάριση» του έθνους απο τους αλλοδαπούς, οι οποίοι «κλέβουν» τις δουλειές και απειλούν την ελληνικότητα μας. «Οραματίζονται» μια «διαφορετική» κοινωνία, οι οποία έχει κρατήσει κάποια στοιχεία του Αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού (φυσικά παραποιημένα), η οποία όμως (κοινωνία) θα συνοδεύεται απο μια συγκεντρωτική, επικίνδυνη και αυθαίρετη εξουσία, την οποία θα ασκεί μια μικρή αλαζονική εθνικιστική ομάδα ατόμων. Οι παράδοξες-παράλογες, αντι-ανθρωπιστικές αυτές θέσεις δεν μένουν μόνο στη θεωρία αλλά εφαρμόζονται καθημερινά στους δρόμους της Αθήνας, χωρίς κανέναν απολύτως ενδοιασμό, σύμφωνα με μαρτυρίες. Και δεν διστάζουν να προκαλούν με ναζιστικούς χαιρετισμούς και εξωφρενικές δικαιολογίες. Κατά καιρούς τέτοιες οργανώσεις έχουν κατηγορηθεί για παράνομη δράση εις βάρος αλλοδαπών αλλά και ομοεθνών (κυρίως αριστερών και αναρχικών αντιλήψεων). Μήπως ήρθε η ώρα επιτέλους να τεθούν όρια και να επιβληθούν τιμωρίες; Η πολιτεία (αστυνομία+δικαιοσύνη) πρέπει να σταματήσει να δείχνει αδιάφορη και ελαστική. Όμως το πιο σημαντικό είναι να μην ποδοπατάμε ο ένας τον άλλον. Ας είμαστε ρεαλιστές, δεν απειλείται η «εθνική μας ύπαρξη» αλλά η ίδια η ανθρώπινη υπόσταση, απο τις θυσίες, τις οποίες μας υποχρεώνουν να κάνουμε για την πλουτοκρατία, οι οποίες όμως αποσκοπούν στη εξαθλίωση μας και στη απώλεια κάθε είδους δικαιώματος. Η ειρήνη και η αλληλεγγύη μπορούν να προσφέρουν πολλά περισσότερα απο το μίσος και την καχυποψία. Ας έχουμε όλοι στο μυαλό μας, και τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα, ότι όλοι έχουμε δικαίωμα στην «διαφορετικότητα» και την «ελευθερία» αλλά πολύ περισσότερο όλοι έχουμε την υποχρέωση να σεβόμαστε την «διαφορετικότητα» και την προσωπική ελευθερία του άλλου.

 Γιαμανή Δήμητρα

 

Καλό ταξίδι σύντροφε

Posted in Άνθρωποι, Λογοτεχνία και Ποίηση on Νοέμβριος 20, 2012 by εξαδάκτυλος

Ε, έπρεπε να περάσω πολλά και να διαβάσω πολύ, γιά να καταλάβω πόσο μοναδικός και πόσο μοναχικός είναι ο δρόμος του επαναστάτη. Διάβασα κάπου πως σ’ ολόκληρο τον κόσμο, μέσα στα τόσα εκατομμύρια, δεν υπάρχουν δυό αγόρια ή δυό κορίτσια όμοια με δυό σταγόνες νερό. Το ίδιο συμβαίνει και με τους επαναστάτες. Ο καθένας κουβαλάει στη συμμετοχή τα δικά του όνειρα, τις δικές του αγάπες, το δικό του εαυτό, το δικό του «μπορώ». Αλλοίμονο άν ήταν αλλιώς. Θα είμασταν μηχανάκια ή αμοιβάδες.
Και την ιστορία την πουτάνα έτσι τη γράφουνε, και οι αστοί και οι κομμουνιστές: οριζόντια, ισόπεδη. Μιλάνε για λαούς, μιλάνε για μάζες, κανένας απ αυτούς δεν μπόρεσε ποτέ να νοιώσει την ένταση, το πάθος, την κορύφωση και την πτώση κόσμων ολόκληρων, σ’ ένα μοναχά εικοσιτετράωρο απ’ τη ζωή του επαναστάτη. Ξέρουν γράμματα, διαβάζουν, γράφουν, και δεν καταλαβαίνουν ποτέ πως ο κάθε άνθρωπος είναι ένας κόσμος ολόκληρος, είναι μια ολόκληρη ιστορία.
Δεν ξέρω, αλλά νομίζω πως όταν ο άνθρωπος ξαναποκτήσει την ανθρωπιά του, όταν ξαναρχίσει να δημιουργεί ανθρώπινο πολιτισμό, να γράφει πια την ιστορία κάθετα, όχι για λαούς και για μάζες, αλλά για τον Παύλο, για τη Ρηνιώ, για την Ελένη, για το μάστρο-Στέφανο, τότε μοναχά οι άνθρωποι θα ξέρουν τι κοστίζει η ιστορία, τι κοστίζει η συμμετοχή, τι θα πει η φράση «εκατό χιλιάδες νεκροί» ή «βασανίζεται ένας άνθρωπος σε κάποια Ασφάλεια». Τότε οι άνθρωποι θα ξέρουν τι θα πει φυλακή, τι σημαίνουν τα πολιτικά λάθη.

Χρόνης Μίσσιος

Big time copy!

Posted in Αντιγραφή, Ενημέρωση on Νοέμβριος 18, 2012 by εξαδάκτυλος

Συνήθως αντιγράφω άρθρα που με συγκινούν ή που πιστεύω πως πρέπει να τα διαβάσουν και άλλοι. Δεν χρησιμοποιώ το blog μου σαν aggregator, αλλά κάποια πράγματα είναι πολύ σημαντικά γιά να μήν αναπαραχθούν – ειδικά όταν κάποιοι έχουν κέρδος από το να μήν αναπαραχθούν. Ένα τέτοιο άρθρο, είναι και το παρακάτω.

Ο Don Bardino θέλει αυτό το άρθρο να εξαφανιστεί. Αν και όσα γράφει σε αυτό μπορεί να τα βρεί κανείς διάσπαρτα στο διαδίκτυο, στο Jungle-Report βρίσκονται συμμαζεμένα σε ένα άρθρο. Αν και υπάρχουν και σε άλλα blog, εφημερίδες, περιοδικά, το Jungle-Report έχει μεγάλη επισκεψιμότητα και έχει επιδείξει μέχρι τώρα ακεραιότητα και σοβαρότητα. O Don Bardino δεν έχει ασχοληθεί με παρόμοια άρθρα αλλού. Γιά ποιόν λόγο προσβλήθηκε τώρα;

Σαν άρθρο, όταν γράφτηκε δεν το αντέγραψα – όπως είπα δεν χρησιμοποιώ το blog σαν aggregator – και άλλωστε αποτελούσε εργασία και έρευνα κάποιου άλλου, ήδη δημοσιευμένη και πολυδιαβασμένη. Αλλά μιά και ο Don Bardino θέλει να σβήσει ειδικά αυτό το άρθρο, ζητώντας λεφτά γιά αποζημίωση και αποφεύγοντας να το αντιμετωπίσει (μέχρι στιγμής) με επιχειρήματα αντί γιά απειλές, τότε ίσως πρέπει να το ποστάρω κι εγώ, όπως και άλλοι. Πολλοί.

__________________________________________

Κυβερνώντας από τα παρασκήνια. Η δολοφονία ενός ενοχλητικού κοινοτάρχη.

τάδε έφη SXY Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012 , 12:58 μ.μ.
«Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια,
αλλά δεν μπορείς να εμποδίσεις την Άνοιξη να ρθει»
Πάμπλο Νερούντα

To απόγεμα της Μεγάλης Δευτέρας του 1986 έξω από το χωριό Πόμπια, στα νότια του νομού Ηρακλείου, το αυτοκίνητο που κινείται αργά στον άδειο και επικίνδυνο επαρχιακό δρόμο αναγκάζεται να σταματήσει όταν σε μία στροφή κάποιοι έχουν πετάξει κλαδιά και πέτρες που κλείνουν τον δρόμο.
Ο οδηγός γνωρίζει καλά την περιοχή, είναι ο πρόεδρος της κοινότητας Πηγαδάκια.
Ανυποψίαστος βγαίνει από το αυτοκίνητο για να δει τι συμβαίνει, όταν δέχεται τον πρώτο πυροβολισμό.
Τραυματισμένος προσπαθεί να καλυφθεί πίσω από το αυτοκίνητο, αλλά ο δολοφόνος πλησιάζει και τον εκτελεί μπροστά στα έντρομα μάτια της οικογένειάς του.

Η δολοφονία του κοινοτάρχη Γιάννη Κουτσάκη, άγνωστη δυστυχώς στους περισσότερους, έβαλε τίτλους τέλους σε μια μακροχρόνια αντιπαράθεση, και είναι χαρακτηριστική για το πως λειτουργεί το παρακράτος στην χώρα μας.
Αλλά ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή.

Το μοναστήρι της Οδηγήτριας κατέχει μεγάλες εκτάσεις, τις οποίες νοικιάζει ή παραχωρεί σε βοσκούς της περιοχής.
Το 1961 ο Νίκος Βαρδινογιάννης, αξιωματικός τότε του πολεμικού ναυτικού, βρίσκεται ξαφνικά ιδιοκτήτης 4.400στρεμμάτων στην συγκεκριμένη περιοχή, μόνο που δεν τα αγοράζει από τον νόμιμο ιδιοκτήτη (την μονή δηλαδή) αλλά από τους βοσκούς ενοικιαστές για ένα κομμάτι ψωμί.
Παρά τις διαμαρτυρίες που έφτασαν τότε μέχρι και το κοινοβούλιο, το σκάνδαλο κουκουλώνεται μια που η οικογένεια διαθέτει ισχυρή πολιτική κάλυψη.

Η κομπίνα ολοκληρώνεται με την μυστηριώδη…«εξαφάνιση» των τίτλων ιδιοκτησίας που είχε στην κατοχή της η μονή, έτσι ώστε να μην μπορεί να στοιχειοθετηθεί η απάτη σε βάρος του δημοσίου.

Λίγο αργότερα, η οικογένεια Βαρδινογιάννη δημιουργεί την εταιρία ΣΕΚΑ και αγοράζει με αποικιοκρατικές διαδικασίες από το Ελληνικό δημόσιο το νησάκι «Άγιος Παύλος» στην είσοδο του όρμου των Καλών Λιμένων, έναντι 78.000 δραχμών.

Στην συνέχεια, με υποθήκη το νησί που αγόρασαν, παίρνουν δάνειο 36 εκατομμυρίων δρχ. (!) από Αμερικανική τράπεζα, και σε συνεργασία με την Mobil δημιουργούν στην περιοχή εγκαταστάσεις υγρών καυσίμων και ανεφοδιασμού πλοίων (βλέπε αμερικανικός 6ος στόλος).

Μοναδικό αγκάθι στα μεγαλεπήβολα σχέδια της οικογένειας ήταν ο μικρός οικισμός των Καλών Λιμένων και οι λιγοστοί ψαράδες κάτοικοί του.

Οι κάτοικοι του οικισμού βρέθηκαν ξαφνικά περικυκλωμένοι από τις εγκαταστάσεις της εταιρίας.
Πολλοί εγκαταλείπουν την περιοχή και μεταναστεύουν, ενώ οι εναπομείναντες έχουν να αντιμετωπίσουν έναν συνεχή και ψυχοφθόρο πόλεμο νεύρων από την εταιρία και τους τραμπούκους της.
Βροχή οι ξυλοδαρμοί και οι μηνύσεις για ανύπαρκτες πολεοδομικές παρατυπίες ακόμα και όταν κάποιος προσπαθούσε να επιδιορθώσει την τουαλέτα του, ενώ την ίδια στιγμή η εταιρία έχτισε παράνομα διάφορα κτίρια, ένα ξενοδοχείο, και μια βίλλα για την οικογένεια Βαρδινογιάννη.

Η εκλογή του Γιάννη Κουτσάκη το 1978 δίνει ελπίδα στους κατοίκους.
Το πρώτο του μέλημα είναι να ανοίξει επιτέλους ο δρόμος από τα Πηγαδάκια στους Καλούς Λιμένες.
Ο δρόμος είχε χαραχθεί το 1962, οι απαλλοτριώσεις είχαν τελειώσει το 1966, αλλά η εταιρία παρόλο που είχε πληρωθεί, δεν άφηνε τα συνεργεία της νομαρχίας να προχωρήσουν.

Το 1981 μετά την νίκη του ΠΑΣΟΚ ο Κουτσάκης πιστεύει πως θα μπορέσει επιτέλους να ξεπεράσει τα εμπόδια και την τρομοκρατία της ΣΕΚΑ, τελειώνει τον δρόμο και ξεκινά να φτιάχνει δίκτυο ηλεκτρισμού και ύδρευσης στην περιοχή, δίνοντας καθημερινά μάχη με τους μπράβους της ΣΕΚΑ που τα βράδια καταστρέφουν ότι φτιάχνουν τα κρατικά συνεργεία την ημέρα.
Τα έργα του κοινοτάρχη έχουν ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα κύμα επιστροφής των εκδιωγμένων κατοίκων, σε μια προσπάθεια να ξαναφτιάξουν τα σπίτια τους.
Η ΣΕΚΑ τους κάνει την ζωή δύσκολη, με ένα καταιγισμό μηνύσεων προσπαθώντας έτσι να κατεδαφίσει τα σπίτια των κατοίκων ως αυθαίρετα!

Οι Βαρδινογιάννηδες ασκούν αφόρητη πίεση στον νομάρχη να γκρεμίσει τα σπίτια των ανθρώπων, όμως όλα πέφτουν πάνω στην άρνηση του κοινοτάρχη ο οποίος απαντά ότι πρώτα θα γκρεμιστούν τα αυθαίρετα της εταιρίας, οι βίλες των Βαρδινογιάννηδων κλπ.
Τον χειμώνα του 1985 γίνεται απόπειρα δολοφονίας του κοινοτάρχη όταν ένα άγνωστο αυτοκίνητο προσπαθεί να ρίξει το αυτοκίνητο του Κουτσάκη σε γκρεμό, ενώ σε μια συνάντηση του με τους εκπροσώπους της εταιρίας, οι μπράβοι ξυλοκοπούν τον ανυπόταχτο κοινοτάρχη.
Ο Κουτσάκης σχεδιάζει να επισκεφτεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο στην Κωνσταντινούπολη σε μια προσπάθεια να εντοπίσει τα εξαφανισμένα συμβόλαια της μονής Οδηγήτριας και να ξεσκεπάσει την απάτη των Βαρδινογιάννηδων, μόνο που τον πρόλαβαν οι πληρωμένοι δολοφόνοι.
Ενδιαφέρον έχει και ο διάλογος μεταξύ Βαρδή Βαρδινογιάννη και Δημήτρη Κουφοντίνα, (http://jungle-reloads.blogspot.com/2012/05/blog-post.html), στη δίκη της 17 Νοέμβρη.

Οι συγγενείς του δολοφονημένου κοινοτάρχη περιμένουν εδώ και δεκαετίες να πέσει φως στην υπόθεση, ενώ οι απειλές συνεχίστηκαν και μετά τον θάνατο του Κουτσάκη.

Το κόλπο με την αρπαγή κρατικής περιουσίας με την βοήθεια μοναστηριών ήταν τόσο πετυχημένο που ο όμιλος Βαρδινογιάννη το επανέλαβε και στην Χαλκιδική.

Η περίπτωση της Σιθωνίας

Πρόκειται για τη μονή Ξενοφώντος και μια έκταση 57.000 στρεμμάτων στην Σιθωνία.
Το 1965 η μονή υποβάλλει αίτηση αναγνώρισης ιδιοκτησίας στο Ελληνικό δημόσιο, η οποία και φυσικά απορρίπτεται.
Επί χούντας όμως η μονή κάνει και δεύτερη προσπάθεια και με την βοήθεια … του θεού και της χούντας, ως εκ θαύματος δικαιώνεται.
Αμέσως μεταβιβάζει την έκταση για ένα συμβολικό ποσό -μαντέψτε που- στην …ΣΕΚΑ!

Με την μεταπολίτευση, και μετά από τις έντονες αντιδράσεις τοπικών φορέων και κατοίκων, το 1974 η πολιτεία ακυρώνει την χουντική απόφαση και ανακηρύσσει την έκταση δημόσια.
Από τότε η μονή σε συνεργασία με την ΣΕΚΑ έχουν ξεκινήσει ένα δικαστικό αγώνα κατά του δημοσίου με τα γνωστά κόλπα, ψευδομάρτυρες, απειλές, δωροδοκίες, κλπ.

Οι απάτες με τις εκκλησιαστικές περιουσίες δεν έχουν σταματήσει να επαναλαμβάνονται μέχρι και τις μέρες μας, με διάφορες εκδοχές, όπως πχ με το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου, τη μονή Τοπλού, και άλλες.

Έτσι λοιπόν δύο απόστρατοι του ναυτικού βρέθηκαν ξαφνικά με τεράστιες περιουσίες με την βοήθεια των Αμερικανών που τόσο τους εξυπηρέτησαν στο εμπάργκο της Ροδεσίας. Ας θυμηθούμε και αυτό το ..κατόρθωμα.


«Ioanna V»: το πειρατικό του ομίλου Βαρδινογιάννη

Τα χρόνια της πειρατείας

Η οικογένεια Βαρδινογιάννη …διαπρέπει στο σπάσιμο του αποκλεισμού του ρατσιστικού καθεστώτος της Ροδεσίας από τον ΟΗΕ που έγινε παγκόσμια γνωστός ως «Beira Patrol», προμηθεύοντας πετρέλαιο την κυβέρνηση του Ιαν Σμίθ με την υποστήριξη της CIA.

Οι Αμερικανοί θέλοντας να πάρουν κάτω από την σφαίρα επιρροής τους τις πρώην αποικίες της Μεγάλης Βρετανίας αλλά αποφεύγοντας να συγκρουστούν μετωπικά με τους Βρετανούς συμμάχους, βοηθούν τους Βαρδινογιάννηδες να δράσουν ως πειρατές χωρίς αυτοί να χρειαστεί να λερώσουν τα χέρια τους.
Η συγκεκριμένη υπόθεση είναι μία από τις μαύρες σελίδες της ελληνικής ναυτιλίας: περιφρόνηση ψηφισμάτων του ΟΗΕ, αλλαγή σημαίας από λιμάνι σε λιμάνι, αλλαγή ονόματος του καραβιού μεσοπέλαγα, κλπ.

Πηγή: http://kora.matrix.msu.edu/files/50/304/32-130-9D0-84-al.sff.document.nusa19660407.pdf

Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή.
Το 1972, επί χούντας δηλαδή, ιδρύουν την Μότορ Όιλ.
Το 1979 με υπουργό συντονισμού τον …Μητσοτάκη τους δίνεται πεσκέσι ο Παναθηναϊκός.
Και αυτό το κόλπο ήταν τόσο πετυχημένο που το μιμήθηκε κάθε σωστός απατεώνας (Κοσκωτάς κλπ) που θέλησε να κάνει καριέρα στο ελληνικό Ελ Ντοράντο.

Κατά τραγική σύμπτωση, πάλι επί πρωθυπουργίας Μητσοτάκη, αποκτούν την τράπεζα Πειραιώς, καταπίνουν την Μακεδονίας-Θράκης, ενώ ας μην ξεχνάμε πως μερικές μόνο μέρες μετά τον σχηματισμό της Οικουμενικής Kυβέρνησης του Ξενοφώντα Ζολώτα, το 1989, ξεκινά το MEGA Channel …

Το «τηλεοπτικό πλυντήριο» (http://jungle-report.blogspot.com/2012/05/mega.html) όχι μόνο βοηθά στις μπίζνες της οικογένειας προσφέροντας δωρεάν διαφήμιση με το γνωστό κόλπο των ..αγαθοεργιών της φιλεύσπλαχνης οικογένειας ως υποκατάστατο της ανύπαρκτης δικαιοσύνης, αλλά και ελέγχοντας έτσι έμμεσα το πολιτικό σύστημα δίνοντας τηλεοπτικό χρόνο σε άτομα της αρεσκείας τους.

Και έτσι φτάσαμε σήμερα στα γελοία ψευτοδιλήμματα «ευρώ ή μνημόνιο» και τα καταστροφολογικά σενάρια του παρακράτους και των παπαγάλων τους, που ευτυχώς αρχίζουν να ξεθωριάζουν στα μάτια της κοινής γνώμης.

Ο μόνος τρόπος πια για να κρατηθούν στην εξουσία είναι πουλώντας φόβο.

«Δεν θα έχουμε φάρμακα, πετρέλαιο, τρόφιμα, οδοντόβουρτσες, αν βγει η αριστερά» φωνάζουν χωρίς να ντρέπονται, αυτοί που κατέστρεψαν τον τόπο επί τόσες δεκαετίες.
Σε μία χώρα που έχει τόσο ανάγκη από ριζικές αλλαγές, προσπαθούν απελπισμένα να περάσουν το μήνυμα ότι «δεν είναι τώρα εποχή για αλλαγές, ας κάτσουμε στα αυγά μας»

Σταθεροί στις ..αξίες τους ως γνήσια τέκνα ενός συστήματος Φρανκεστάιν, προσπαθούν να πείσουν την κοινή γνώμη ότι τίποτα δεν πρέπει να γίνεται για πρώτη φορά.
Τελευταίες σπασμωδικές κινήσεις μιας κομματοκρατίας που απέτυχε σε όλα πουλώντας ταυτόχρονα πατριωτική ηθική, ενώ ακόμα και τώρα που όλα έχουν καταρρεύσει γύρω τους, αδυνατούν να ψελλίσουν έστω και δυο κουβέντες ουσιαστικής αυτοκριτικής.

«Οι μεγαλύτερες καταστροφές δεν προήλθαν από την ανυπακοή, αλλά από την υπακοή», είχε πει κάποτε ο Χάουαρντ Ζίν, ενώ ο ίδιος υπερασπιζόμενος πριν αρκετά χρόνια μια ομάδα οικολόγων που είχε εισβάλει σε ένα πυρηνικό εργοστάσιο, είχε πει απευθυνόμενος προς τους δικαστές:

«Χωρίς την πολιτική ανυπακοή, εσείς σήμερα δεν θα ήσαστε εδώ»

Όταν θυμόμαστε το Πολυτεχνείο…

Posted in Αντιγραφή on Νοέμβριος 18, 2012 by εξαδάκτυλος

…καλό θα είναι να θυμόμαστε και πόσοι λίγοι τα βάλανε με τη χούντα στην πραγματικότητα – όχι γιά κανένα άλλο λόγο, αλλά γιά να κατανοήσουμε πόσο μεγάλο ήταν το κουράγιο αυτών που πραγματικά αντιστάθηκαν…

______________________________

Ένας κόμπος κάθεται στο λαιμό μου κάθε φορά που περνώ έξω από το Πολυτεχνείο. Το μπουντρούμι της Ασφάλειας στην οδό Μπουμπουλίνας βρίσκεται πίσω από το Πολυτεχνείο. Κι όσοι πέρασαν από εκεί, δεν νομίζω πως θα ήταν δυνατό να έχουν διάθεση να συνεορτάσουν με τους πανηγυριώτες της 17ης Νοέμβρη. Εκεί μπροστά μας ξεφόρτωσαν για να μας παν στη σήμανση, λίγο πιο κάτω, στα Χαυτεία. Από την Ασφάλεια μέχρι το Πολυτεχνείο, η απόσταση είναι δυο βήματα. Κι ωστόσο μας φόρτωσαν στην κλούβα για να μας ξεφορτώσουν λίγο παρακάτω. Ίσως δεν ήθελαν να βλέπουν οι περαστικοί πως από την Ασφάλεια βγαίνουν πολιτικοί κρατούμενοι δεμένοι με χειροπέδες, σαν εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου.

Ευτυχώς, να λες, που ήμουν δεμένος με τον Περικλή Κοροβέση — πάντα με τον Περικλή θα με δένουν από δω και πέρα σε κάθε μετακίνηση. Ίσως γιατί στην πρεμιέρα ήμασταν πολύ καλοί σαν ζευγάρι κωμικών. Ασουλούπωτοι και οι δύο, άνθρωποι με χιούμορ και οι δύο, προσφέραμε θέαμα υψηλής ποιότητας στο εθνικό θέατρο του παραλόγου. Μας μεταφέρουν την άλλη μέρα από την οδό Μπουμπουλίνας στην οδό Ρεθύμνης, εκεί κοντά, προς τη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Σε ένα νεοκλασικό της συμφοράς, ήταν οι κοιτώνες των αστυφυλάκων που υπηρετούσαν στην Ασφάλεια.

Ήταν σκοτάδι πίσσα εκεί μέσα. Από πουθενά δεν έμπαινε φως και πουθενά δεν άναβε φως. Καμιά εικοσαριά ανθρώπους, μας αδειάζουν στον καινούργιο μας τάφο. Δεν έχω ιδέα, κανείς δεν θα ήταν δυνατό να έχει ιδέα, πόσες μέρες μείναμε εκεί. Ούτε ρολόι, ούτε φως, ούτε ώρες ύπνου, ούτε ώρες ξύπνιου. Προσπαθούσαμε να μετρήσουμε το χρόνο με το κατούρημα. Δύο κατουρήματα, μια μέρα. Το φαΐ, οι μανάδες συνέχιζαν να το πηγαίνουν στην Μπουμπουλίνας. Στη Ρεθύμνης ήμασταν ινκόγκνιτο. Κανείς δεν ήξερε πως υπάρχει κρατητήριο, παρεκκλήσιο το λέγαμε, στην οδό Ρεθύμνης. Όλοι γνώριζαν τον μητροπολιτικό ναό της οδού Μπουμπουλίνας, κι εκεί πήγαιναν τις προσφορές τους. Και οι διάκονοι του εθνικού συμφέροντος, όπως λέμε στην Ελλάδα το ιδιωτικό συμφέρον, μετέφεραν τον άρτον ημών τον επιούσιον ιεροκρυφίως στο παρεκκλήσιον, όπου και κοινωνούσαμε των αχράντων μυστηρίων των σωτήρων του έθνους. Ανοίγαμε τα τάπερ στα τυφλά, κι ό,τι άρπαζαν τα δάχτυλα, τούτο το πανάρχαιο πιρούνι που είναι δυνατό να λειτουργήσει και σαν μαχαίρι. Κεφτέδες, φώναζε ο ένας τυφλοπόντικας. Κοτόπουλο έλεγε από δίπλα ο άλλος τυφλοπόντικας. Ήταν το παιχνίδι μας. Κι ο Περικλής Κοροβέσης να λέει ανέκδοτα και να μη σώνει ποτέ.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον Γιώργο, έναν καλοκάγαθο αστυφύλακα μιας κάποιας ηλικίας που έπαιρνε σύνταξη σε λίγο. Απʼ αυτόν μαθαίναμε στο κρατητήριο, όπου οι εφημερίδες απαγορεύονταν αυστηρά, τα σημαντικά διεθνή γεγονότα. Αυτός ήταν που μας πληροφόρησε για το θάνατο του Γκεβάρα, για τον οποίο, άλλωστε, με δυσκολία έκρυβε το θαυμασμό του. Φυσικά, όλα αυτά μας ταʼλεγε εμπιστευτικά, σχεδόν συνωμοτικά.   Ωστόσο, δεν έκανε ποτέ κουβέντα για τη χούντα και τα σχετικά με τον πάνω κόσμο, των ζώντων Ελλήνων. Αυτών που ακόμα δεν ήξεραν τίποτα για τη μεγάλη ευκαιρία που θα τους προσέφερε το Πολυτεχνείο αργότερα, ώστε να νοιώσουν κι αυτοί λιγάκι αντιφασίστες, χαμένοι μέσα στη μεγάλη μάζα των δημοκρατών που πολιορκούσαν το Πολυτεχνείο.  Το μεγάλο πλήθος παρέχει ασφάλεια. Όσους κι αν συλλάβουν, όσους κι αν σκοτώσουν, ξέρεις πως οι πιθανότητες να σου συμβεί κακό είναι περίπου ίσες με τις πιθανότητες να κερδίσεις τον πρώτο λαχνό του λαχείου. Ρισκάρεις λοιπόν, σχεδόν εκ του ασφαλούς κι έτσι ανέξοδα αποχτάς το δικαίωμα να παριστάνεις τον αντιστασιακό. Πού ήταν όλοι αυτοί οι καλοί άνθρωποι όταν τους είχαμε ανάγκη; Μα, περίμεναν να ξεθυμάνει η χολέρα που λέγεται χούντα για να βγουν από το καβούκι, αυτοί οι καλοί νοικοκυραίοι.
Ο λαός της Αθήνας έβλεπε την χούντα να καταρρέει από τα ίδια της τα ανομήματα και μπήκε στον εύκολο αγώνα, έτσι για την τιμή των όπλων, που λέμε, και ίσα-ίσα για να λέμε πως την χούντα την έριξε ο λαός, τη στιγμή που και οι κότες ξέρουν εκείνο που καμώνονται πως δεν ξέρουν τα μουλάρια, ότι δηλαδή η χούντα έπεσε γιατί σάπισε. Γιατί, λοιπόν, σκοτώνονται να μαζέψουν τα σάπια φρούτα που κάθε χρόνο πέφτουν κάτω από το δέντρο του Πολυτεχνείου οι όψιμοι αντιστασιακοί; Και, βέβαια, δεν αναφέρομαι εδώ στους έτσι κι αλλιώς ζωηρούς έφηβους που, με κάθε ευκαιρία, το παίζουν επαναστάτες… ή περίπου.
Βρισκόμουν από την πρώτη μέρα της δικτατορίας στον προθάλαμο της κόλασης και ήδη είχα αρχίσει να εξοικειώνομαι σιγά-σιγά με την ιδέα ενός θανάτου διά τυφεκισμού. Εκείνους τους πρώτους μήνες της αναγέννησης του φοίνικα από τις παλιές του στάχτες, που ξέμειναν από άλλους καιρούς, κανείς δεν ήξερε πως θα εξελιχτούν τα πράγματα.   Οι αντιστασιακοί σε ένα χρόνο, όταν θα γίνει φανερό πως η χούντα είναι της πλάκας, θα πληθύνουν πολύ. Εύκολα αντιστέκεται κανείς όταν ξέρει πως τουλάχιστον η ζωή του δεν κινδυνεύει. Όμως, εμείς είχαμε αρχίσει την αντίσταση κατά της χούντας από την πρώτη κιόλας μέρα, χωρίς να νοιαστούμε και πολύ για τις συνέπειες της στράτευσής μας. Δεν ήμασταν μέλη της «Δημοκρατικής Άμυνας» που πάρα πολύ όψιμα αποφάσισαν να αντισταθούν κι αυτοί στη χούντα, κυρίως δια συνεδριάσεων.
Ήμασταν νέοι κομμουνιστές, που μπορεί να μην είχαμε ακόμα ιδιαίτερα αναπτυγμένη την πολιτική μας συνείδηση, πάντως συνείδηση του κινδύνου είχαμε. Το γεγονός πως τα ιδανικά μας αργότερα θα στραπατσαριστούν κι εδώ στην Ελλάδα, όπως παντού, απʼτους χυδαίους γραφειοκράτες, δεν μειώνει την αξία της στράτευσής μας σε έναν αγώνα που όχι μόνο δεν γινόταν για τα προσωπικά μας συμφέροντα, αλλά τα έβλαπτε στα σίγουρα. Είχα μπει στο αγώνα κατά της χούντας από την πρώτη κιόλας μέρα της δικτατορίας. Αλλά στα μετά την πτώση της χούντας χρόνια δεν πήγα να γραφτώ στο σύλλογο των αντιστασιακών, για να μπορέσω να εξαργυρώσω σε κάποιο δημόσιο ταμείο τη μικρή, την ελάχιστη προσφορά μου στον αγώνα κατά της νέας παραλλαγής του παλιού φασισμού. Ούτε δέχτηκα να γραφτώ στην ΕΣΗΕΑ, το επαγγελματικό μου σωματείο, ως αντιστασιακός. Ούτε πήγα να εξαγοράσω τα εφτά χρόνια της δικτατορίας για να μου αναγνωριστούν ως συντάξιμα. Κι όταν κάποτε απόχτησα τα από το καταστατικό της ΕΣΗΕΑ προβλεπόμενα τυπικά προσόντα και πήγα να γραφτώ στο επαγγελματικό μου σωματείο, με απέρριψαν ως στερούμενο… ουσιαστικών προσόντων. Πέντε χρόνια απέρριπταν συνεχώς την αίτησή μου. Φαίνεται πως ούτε μέσα σε αυτά τα πέντε χρόνια κατάφερα να αποκτήσω ουσιαστικά προσόντα ως δημοσιογράφος. Και ξέρετε ποιοι αντέδρασαν περισσότερο στην εγγραφή μου; Αυτοί που γράφτηκαν ως αντιστασιακοί! Για μένα, η πιο σημαντική πράξη ήταν το ότι μπόρεσα και αντιστάθηκα στον πειρασμό να εξαργυρώσω καθʼοιονδήποτε τρόπο τη στράτευσή μου στον αγώνα κατά της χούντας. Κι ακόμα, το ότι πέτυχα την εγγραφή μου στην ΕΣΗΕΑ με δικαστική απόφαση. Ήμουν ο πρώτος δημοσιογράφος που εγγραφόταν στο επαγγελματικό του σωματείο με δικαστική απόφαση. Και η νομολογία που δημιουργήθηκε άνοιξε το δρόμο για πολλούς συναδέλφους. Δεν έχει σημασία που έχασα εφτά συντάξιμα χρόνια. Κέρδισα την αξιοπρέπειά μου. Άλλωστε από αξιοπρέπεια μάλλον παρά για λόγους ιδεολογικούς στρατεύτηκα στον αγώνα κατά της χούντας. Πάντα έλεγα πως, ναι μεν είμαι κομμουνιστής, αλλά ποτέ δεν ισχυρίστηκα πως από κομμουνιστής σκέτα είμαι επιπροσθέτως και καλός κομμουνιστής. Άλλωστε ένας ρεβιζιονιστής από πεποίθηση, όπως εγώ, ποτέ δεν θα μπορούσε να γίνει καλός κομμουνιστής. Εν πάση περιπτώσει, ήμουν και παραμένω ένας ελεύθερος σκοπευτής, που πάει με αυτούς που τον έχουν ανάγκη, και όχι με εκείνους που τους έχει ανάγκη για να τη βολέψει. Στρατεύτηκα με το κομμουνιστικό ΠΑΜ όχι γιατί με επιστράτευσε το κόμμα, αλλά γιατί έτσι έκρινα σκόπιμο.
Όπως και να΄ναι, το καλοκαίρι του 1968 είμαι ελεύθερος, ύστερα από δέκα μήνες φυλακή. Εντάξει, ήμουν ελεύθερος, αλλά τι να την κάνω την ελευθερία χωρίς δουλειά, χωρίς τους φίλους που είχαν σκορπίσει εδώ και κει στην Ευρώπη, στα νησιά και στις φυλακές; Το πρώτο που σκέφτηκα ύστερα από μια εβδομάδα ελεύθερου βίου ήταν να κάνω κάτι κατεπειγόντως ώστε να ξαναμπώ φυλακή, ή έστω εξορία. Το σκέφτηκα μεν σοβαρά, όμως ήταν αδύνατο να έχω επαφή με κάποια αντιστασιακή οργάνωση. Αφενός γιατί οι αντιστασιακές οργανώσεις είχαν ήδη μετακομίσει στο εξωτερικό για να κάνουν από κει τουριστική αντίσταση εκ του ασφαλούς, και αφετέρου διότι ήμουν ήδη σεσημασμένος, και οι συνωμοτικοί κανόνες λεν να μην πλησιάζεις τους σεσημασμένους.
Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε σοβαρή αντίσταση κατά της χούντας. Η αντίσταση ήταν λίγο ως πολύ πλατωνική, εκτός απʼτην ηρωική μεν αλλά δυστυχώς αποτυχημένη απόπειρα του Αλέξανδρου Παναγούλη να σκοτώσει το δικτάτορα. Όλες οι προσπάθειες για οργάνωση ένοπλης αντίστασης έμειναν σχέδια, ενώ οι βομβιστικές ενέργειες κάποιων ζωηρών και ριψοκίνδυνων γίνονταν ερήμην των μεγαλυτέρων σε αριθμό αντιστασιακών οργανώσεων, του ΠΑΜ και του ΠΑΚ. Ούτε το πεπειραμένο ΚΚΕ ενέκρινε την βίαιη εξέγερση, τώρα που και τα αστικά κόμματα θα την επιθυμούσαν πολύ. Τελικά το πράγμα περιορίστηκε σε μία τουριστικού τύπου αντίσταση απʼτο εξωτερικό, όπου πρωταγωνιστούσε, όπως και στο κυρίως ειπείν θέατρο, η πληθωρική Μελίνα Μερκούρη, που το έπαιζε Πασιονάρια.
Ακούστε τώρα και τον Γιώργο Σεφέρη στο περίφημο κείμενο του κατά της χούντας, γραμμένο το Μάρτιο του 1969. Του χρειάστηκαν δυο χρόνια για να αποφασίσει να μιλήσει, λίγο πριν πεθάνει: «Είναι μια κατάσταση (η χούντα) που όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές με πόνο και μόχθο πάνε κι αυτές να καταποντιστούν μέσα στο έλος, μέσα στα τελματωμένα νερά. Τώρα ξαναγυρίζω στη σιωπή μου..”
Γιατί κύριε; Είναι στάση πνευματικού ανθρώπου αυτή; ”Είμαι ένας άνθρωπος χωρίς κανένα πολιτικό δεσμό και μπορώ να πω χωρίς φόβο και πάθος: Βλέπω μπροστά μου το γκρεμό που μας οδηγεί η καταπίεση. Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει. Είναι εθνική επιταγή…”
Σύμφωνοι, σεβαστέ μου, μεγάλε ποιητή. Όμως και οι δικτάτορες για εθνική επιταγή μιλούν. Ποιες από τις δυο εθνικές επιταγές είναι η σωστή; Σας βεβαιώ καμία. Η δικτατορία δεν είναι λύση. Όμως ούτε η μεγαλόστομη αοριστολογία ενός σπουδαίου ποιητή που συνήθισε να κρύβεται πίσω απ’ την αμφισημία της ποίησης είναι λύση. Πάντως ο Σεφέρης μίλησε. Ο Ελύτης δεν μίλησε! Πάρα πολλοί δεν μίλησαν…
Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί η εξέγερση του Πολυτεχνείου ονομάστηκε έπος. Τούτη η αυθόρμητη παθητική αντίσταση στη χούντα έχει μάλλον έναν λυρικό παρά έναν επικό χαρακτήρα. Και η επέλαση των τανκς κατά των νεαρών αόπλων έχει περισσότερη σχέση με γκραν γκινιόλ μέσα στη νύχτα παρά με έπος. Το «έπος» δημιούργησε εντελώς κατά λάθος μια «ηρωίδα», τη Μαρία Δαμανάκη, της οποίας ο ηρωισμός συνίσταται στην εκφώνηση -από το ραδιόφωνο των φοιτητών- των συνθημάτων και των ανακοινώσεων της συντονιστικής επιτροπής.
Πάντως πολλοί είχαν την ευκαιρία να βάλουν υποψηφιότητα για πολιτικοί εκεί μέσα στο Πολυτεχνείο. Για τον Μίμη Ανδρουλάκη, τον Κώστα Λαλιώτη και τον Στέφανο Τζουμάκα, ηγετικά στελέχη της εξέγερσης, ο δρόμος προς τη Βουλή, την πολιτική σκηνή, το πολιτικό παρασκήνιο και την εν γένει ελληνική πολιτική αθλιότητα, ξεκινάει από κει.

Δεν πήγα ποτέ στο Πολυτεχνείο, ούτε μέσα ούτε έξω, ούτε τότε ούτε αργότερα. Δεν πήρα ποτέ μέρος στις προσκοπικές τελετές και τις ηλίθιες πορείες κατά την ημέρα της «επετείου του Πολυτεχνείου», τούτο το μεγάλο συλλογικό άλλοθι για την ηθική ανεπάρκεια ενός ολόκληρου λαού. Πρόκειται για ένα πολύ βολικό άλλοθι, που το οικειοποιήθηκαν όσοι νοιώθουν την ανάγκη να ξεπλύνουν την ντροπή για την απέραντη δειλία τους επί έξι ολόκληρα χρόνια.

Βασίλης Ραφαηλίδης – Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού κράτους 1830-1974

Οι νεκροί του Πολυτεχνείου

Posted in Δικό μου, Ενημέρωση, Ιστορικά on Νοέμβριος 17, 2012 by εξαδάκτυλος

το 1974 :

(και σύμφωνα με μια πρώτη ανακοίνωση της χούντας)

το 1980 :

 

το 1985 :

Εγώ μιά γύρα έκανα στα περιοδικά και τις εφημερίδες και βρήκα νεκρούς μπόλικους. Οι χρυσοί αυγοί Μεσσηνίας, δεν μπόρεσαν να βρούν τίποτα.

Γεγονός είναι βέβαια πως λόγω νοητικού περιορισμού, δεν μπορούν καν να βρούν τον κώλο τους με τα δύο χέρια άμα σβήσουν τα φώτα – οπότε ένα search στο google αποτελεί άθλο.

Εγώ βρήκα αρκετούς νεκρούς, μπετόβλακες, τριμάλακες χρυσαυγοί. Σας χαρίζω την αμοιβή – κρατήστε την γιά φαρμακευτική αγωγή…

Τα πσέματτα του Πωλλυταιχνοίου ληπών…

Posted in Humor, Ιστορικά, Λογοτεχνία και Ποίηση on Νοέμβριος 16, 2012 by εξαδάκτυλος

…καλά που βρέθηκαν οι χρυσοί αυγοί να μας ενημερώσουν γι’ αυτά, και γιά το πόσο σωστή ήταν η χούντα.

Εγώ πάλι έχω τις επιφυλάξεις μου…

Μαθήματα δικτατορίας άνευ διδασκάλου

Παίρνετε μια ντουζίνα τανκς, ένα μυστρί και μία πλάκα
κι αφού ξορκίσετε τον Μαρξ θεμελιώνετε ατάκα.
Διαλέγετε ένα πτηνό ει δυνατόν με 2 κεφάλια
το στήνετε στον Υμηττό με τα φτερά του σα βεντάλια.

Ελλάς ελλήνων Χριστιανών
άνευ βουλής και εκλογών
έτσι τα έθνη μόνο ζουν
ταρατατζούμ ταρατατζούμ ταρατατζούμ

Βάζετε για πρωθυπουργό της Σαντορίνης τον ωραίο
και δε πειράζει για μετά τ’ αδίκημα είναι στιγμιαίο.
Συγκέντρωσις είναι εφικτή το μάξιμουμ ενός ατόμου
κι έτσι αποφεύγεται η ειρκτή και η εξάρθρωσις του ώμου.

Ελλάς ελλήνων Χριστιανών
άνευ βουλής και εκλογών κύριοι
έτσι τα έθνη μόνο ζουν
ταρατατζούμ ταρατατζούμ ταρατατζούμ

Συλλήψεις είναι αποδεκτές Τρίτη, Τετάρτη και Σαββάτο
αλλά μπορείτε κι από χθες για να τους έχετε από κάτω.
Πρόσφορη μέρα για όλα αυτά μία απ΄ τις τόσες του Απρίλη
αρχίζετε πρωί πρωί και τελειώνετε το δείλι.

Ελλάς ελλήνων Χριστιανών
άνευ βουλής και εκλογών
έτσι τα έθνη μόνο ζουν
ταρατατζούμ ταρατατζούμ ταρατατζούμ

Στίχοι: Γιώργος Κακουλίδης
Μουσική: Γιώργος Κριμιζάκης
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Μαρίνος