Αρχείο για Απρίλιος, 2018

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν) : ΜΟΥΣΤΑΚΛΗΣ, ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ, ΜΑΝΔΗΛΑΡΑΣ ΑΠΑΝΤΕΣ ΠΑΡΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΚΟΜΑ, ΦΑΣΙΣΤΑ «ΑΓΙΕ» ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΑΜΒΡΟΣΙΕ

Posted in Αντιγραφή, Μνήμη on Απρίλιος 30, 2018 by εξαδάκτυλος
ΣΤΟΝ ΜΑΗ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ…..

ΜΟΥΣΤΑΚΛΗΣ, ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ, ΜΑΝΔΗΛΑΡΑΣ ΑΠΑΝΤΕΣ ΠΑΡΟΝΤΕΣ και ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΚΟΜΑ, ΦΑΣΙΣΤΑ «ΑΓΙΕ» ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΑΜΒΡΟΣΙΕ

 «…Με ξαπλώσανε στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου και ο σοφέρ βαράει φάλαγγα.Ο Μπάμπαλης στρίβει τα χέρια,ο Μάλλιος τα δάχτυλα,ο Λάμπρου επιστατεί,δίνει εντολές και ξεθυμαίνει πότε πότε χτυπώντας ο ίδιος προσωπικά…»,
    Από το βιβλίο της ηθοποιού Κίττυς Αρσένη-«Μπουμπουλίνας 18/ κρατητήρια Γενικής Ασφάλειας»-μαρτυρία για τα βασανιστήρια της Χούντας (Εκδόσεις «Θεμέλιο» 1975)
  
 Αμβρόσιε,Ρασοφόρε κήρυκα του «ΜΙΣΕΙΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ» και επειδή «συ είπας….»  πώς προτιμάς να σε αποκαλούν ναζιστή, χουντικό,φασίστα,ακροδεξιό και άλλα τέτοια «υπέροχα» φιλοπολεμικά επίθετα που αποτελούν «τίτλο τιμής»  για τον Κοινωνικό Απανθρωπισμό-Υπανθρωπισμό,
λοιπόν άκου «άγιε πατριώτη»  που έκλαψες τον δολοφόνο του Μιχάλη Μυρογιάννη και των άλλων εκτελεσμένων του Νοέμβρη του 73 ,τον  στρατηγό φασίστα Νικόλα Ντερτιλή και ευλόγησες τα  Χρυσαυγίτικα  Σκουπίδια αποκαλώντας τους….«γλυκειά ελπίδα» για την χώρα…..
Φασίστα «άγιε πατέρα» Aθανάσιε Λενή αντισυνταγματάρχη της άλλοτε Χουντικής Ελληνικής Χωροφυλακής ,έκλεισαν 32 χρόνια όταν στις 28/4/1986 ο αγωνιστής της Δημοκρατίας Σπύρος Μουστακλής μας «άφησε», δεν κατάφερε τελικά να νικήσει τον θάνατο όπου  τον έστειλε η λατρεμένη σου Χούντα  που ήταν άρρωστη από την ίδια ασθένεια που σκάβει σαπίζοντας  και εσένα. Την παράνοια ,την έπαρση, την «σωτηρία της πατρίδας απο τον εσωτερικό εχθρό», την Τρομοκρατία του Εμφυλιοπολεμικού και Αντικομμουνιστικού δόγματος.
Φασίστα της «Ιερής Εξέτασης» Αμβρόσιε ,ο Σπύρος Μουστακλής άντεξε 48 μερόνυχτα  τα βασανιστήρια των συναγωνιστών σου αρχιβασανιστών (Θεοφιλογιαννάκος,Χατζηζήσης,Μάλλιος,Μπάμπαλης και όλη εκείνη τότε η υπέροχη  «αγία οικογένεια» της φάλαγγας και της κρεμάλας ) αλλά δεν πρόλαβε να χαρεί ούτε μια μέρα ελευθερίας και ανακούφισης αφού τα συντριπτικά χτυπήματα της «θεοσεβούμενης» σχιζοφρενούς συμμορίας του Παπαδόπουλου και του Παττακού του προκάλεσαν ημιπληγία και αναπηρία στο μισό του κορμί. 
Πέρασαν 42 χρόνια από τότε που οι παρακρατικοί σου φίλοι ομοϊδεάτες  δολοφόνησαν με ένα  σκηνοθετημένο τροχαίο τον αγωνιστή Αλέκο Παναγούλη την Πρωτομαγιά του 76 ξημερώματα στην οδό Βουλιαγμένης. Πέρασαν 51 χρόνια από τον Μάη του 1967 όπου το δολοφονημένο κορμί του αγωνιστή της Δημοκρατίας δικηγόρου Νικηφόρου Μανδηλαρά βρέθηκε στην ακτή Αγίου Γεωργίου Γενναδίου στην Ρόδο. Πέρασαν 74 χρόνια από τότε που οι ταγματασφαλήτες και οι ναζιστές τύραννοι εκτέλεσαν την Πρωτομαγιά του 1944, 200 κομμουνιστές αντιφασίστες στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής.
Πέρασαν μέρες, χρόνια και θηριωδίες….Πέρασαν? ΄Όχι,είναι σαν να μην πέρασε από τότε ούτε μια μέρα!Γιατί η νεοναζιστική σκιά και τα τάγματα εφόδου (με ή χωρίς ράσα, με ή χωρίς στολή…) είναι ακόμη εδώ! Ο Φύσσας και ο Λουκμάν,οι πρόσφυγες στην Μυτιλήνη,στην Χίο και στον  Ασπρόπυργο,οι Αιγύπτιοι ψαράδες και τα μέλη του ΠΑΜΕ στο Πέραμα,οι αδέσμευτοι κοινωνικοί χώροι  «Αντίπνοια», « Φαβέλα», «Libertatia», το θέατρο «Χυτήριο» και «Εμπρός», το άγαλμα «Φύλαξ» του Κωστή Γεωργίου έχουν επάνω τους την σφραγίδα και τα σημάδια της «ομοούσιας, αδιαίρετης  και περιούσιας αμόλυντης λευκής σου φυλής»  Μητροπολίτη της ντροπής του λαού των Καλαβρύτων και της Αιγιαλείας!
Αμβρόσιε αμετανόητε ναζιστή,εθνικιστή,χουντικέ,φασίστα ,πατριδοκάπηλε και ψευτοπατριώτη,νοσταλγέ των Ες /Ες και της Βέρμαχτ, ναι εμείς οι «άθεοι»,οι «συμμορίτες» και οι «κατσαπλιάδες» ,τα «αναρχοκομμούνια» και οι «άπλυτοι» έχουμε πολλούς λόγους για τους όποιους αισθανόμαστε υπερήφανοι γιατί υπήρξαν ΑΝΘΡΩΠΟΙ σε αυτήν την χώρα και όχι  ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ και ΠΕΡΙΘΩΡΙΑΚΟΙ ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΕΣ  και ΧΟΥΛΙΓΚΑΝ  που ορκιζόντουσαν στο «ιερατείο» του  Χιτλερικού σταυρού,ΑΝΘΡΩΠΟΙ  ΜΕΓΑΛΟΨΥΧΟΙ που προσπάθησαν (με τα λάθη και τα σωστά τους….) να πάνε τον τόπο «λίγο ψηλότερα» χωρίς διχασμούς, έναν τόπο ενωτικό και δημοκρατικό με  καλύτερες μέρες για ΟΛΟΥΣ.
Η δική σας ΣΚΟΤΕΙΝΗ πλευρά δεν έχει  τίποτα να  «παινέψει» τον σιχαμένο της εαυτό και την αρπακτική άθλιά της ύπαρξη  πέρα από την παγκόσμια συμβολή της σε  ποταμούς αίματος,στρατιωτικές περιπόλους,εκτελεστικά αποσπάσματα,νύχτες Κρυστάλλων,καμένες βιβλιοθήκες,κρεμασμένους στους δρόμους,θαλάμους αερίων,μίσος,στρατόπεδα συγκέντρωσης,ολοκαυτώματα,χαριστικές βολές στο κεφάλι,θάνατο και εκδίκηση, εποχές που μόνιμα γυρνούσαν τον τόπο πίσω «στον Διάολο» που υπηρετείς με συνέπεια!.
Τα Καλάβρυτα,το Δίστομο,ο Χορτιάτης,η Κοκκινιά,η Κάνδανος,το στρατόπεδο Χαϊδαρίου,η οδός Μέρλιν,οι φυλακές Αβέρωφ,η Ηλέκτρα Αποστόλου,η ΄Ηβη Αθανασιάδου,η Λέλα Καραγιάννη παραμένουν τα καμένα σπίτια μας και τα αξέχαστα εκτελεσμένα αδέρφια μας που πετάξατε με λύσσα στους δρόμους!
 Ο Λαμπράκης, ο Πέτρουλας, ο Μουστακλής, ο Παναγούλης, ο Μανδηλαράς, ο Κώστας Γεωργάκης, η Μαρία Καλαβρού, ο Βασίλης Πεσλής, ο Παναγιώτης Ελλής, ο Μιχάλης Μυρογιάννης, ο Γιώργος Τσαρουχάς, ο Διομήδης Κομνηνός, ο Κορυδαλλός και η Αίγινα, τα ξερονήσια της εξορίας, είναι το όπλο της ζωντανής μας μνήμης και αντίστασης  που θα τσακίσει την αυταπάτη σας  πώς η Ναζί πρέζα της παρακμής και της βαρβαρότητας  «θα επιστρέψει και η γη θα τρέμει»!
 
 Φασίστα Αμβρόσιε, νομίζεις πώς είσαι «ζωντανός» αλλά έχεις προ πολλού ΠΕΘΑΝΕΙ και μαζί σου όλοι όσοι ακολουθούν την «Αγία Γραφή του Μίσους» και εξασκούνται στην ρητορεία της «απόλυτης αλήθειας» και στην επικράτηση της κοινωνικής αφασίας και ιστορικής αμνησίας!Απόδειξη είναι ότι δεν καταλαβαίνεις τις «σφαίρες» που σού έρχονται   από τον ξύλινο σταυρό κάθε φορά που ανοίγεις το στόμα σου για να στάξεις ότι δηλητήριο σου έχει απομείνει! Είναι εκεί πάνω Ζωντανός,σε βλέπει και σε Φτύνει!
«Η Γή μας που γέννησε την ελευθερία, θα εκμηδενίσει την τυραννία»
Κώστας Γεωργάκης, Αθάνατος (φοιτητής της Γεωλογίας, αυτοπυρπολήθηκε στις 19/9/1970 στην πλατεία Ματεότι της Γένοβας  για να διαμαρτυρηθεί για την δικτατορία στην Ελλάδα)
(Αθάνατος ο Μάης του Σπύρου,του Αλέκου,του Νικηφόρου,των εκτελεσμένων της Καισαριανής)
Παπαδόπουλος Παναγιώτης(Κάϊν)
Για την Επιστροφή της Χαμένης Ανθρωπιάς και του Τέλους της Εποχής της Κτηνωδίας
Μεμονωμένο άτομο από το Αναρχικό και Ελευθεριακό Κίνημα
Advertisements

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν) : Ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΗΣ «ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ» ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ ΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΔΙΨΑΣ ΒΑΣΙΛΗ ΔΗΜΑΚΗ

Posted in Αντιγραφή, Υποχρέωση μας on Απρίλιος 14, 2018 by εξαδάκτυλος

Η Κοινωνία των Φυλακών είναι μια μικρογραφία της όλης Κοινωνίας. ΄Ετσι και στις φυλακές υπάρχουν αμετανόητα αποβράσματα και φασιστοειδή ( σαν αυτούς που χτύπησαν και μαχαίρωσαν μέσα στο κελί του τον πολιτικό κρατούμενο Νίκο Μαζιώτη, παρ΄ότι διαφωνώ με την επιλογή του ένοπλου «αγώνα»…),σωματέμποροι,εκτελεστές συμβολαίων θανάτου,έμποροι ναρκωτικών,βιαστές και αδίστακοι ληστές και φονιάδες που στο όνομα της «μεγάλης ζωής» και του ατομικού συμφέροντος απαξιώνουν και έχουν κάνει κουρέλι την αξία της ανθρώπινης ζωής. Υπάρχουν όμως και κρατούμενοι οι οποίοι ανέλαβαν τις ευθύνες τους,πληρώνουν χρόνια το τίμημα των επιλογών τους ,αλλά παράλληλα αγωνίζονται να ΑΠΟΔΡΑΣΟΥΝ από τον αδιέξοδο και απελπισμένο κόσμο της παραβατικότητας και της ποινικής «ταυτότητας». Δεν είναι πολλοί οι κρατούμενοι σαν τον Βασίλη Δημάκη που κάνει απεργία πείνας και δίψας και η ζωή του τούτες τις ώρες κρέμεται από μια κλωστή. Είναι ένα ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ κρατουμένου στους υπόλοιπους κρατουμένους ΠΑΡΑΚΙΝΗΣΗΣ (ΝΕΑΣ ΕΚΚΙΝΗΣΗΣ) να μορφωθούν,να πάρουν εφόδια γνώσης και εκπαίδευσης, να εργασθούν, να αλλάξουν προσωπικότητα, να σπάσουν τις αλυσίδες που τους κρατούν μελλοθάνατους ανάμεσα στο περιθώριο και στον εγκλεισμό των φυλακών.
Από τα 35 του,από το 1998 ,τα βήματά του τελείωναν μέσα στα κελιά και τα προαύλια των φυλακών. Ένα έγκλημα τιμής ,ληστείες σε περίπτερα και επιχειρήσεις, πράξεις που κανείς δεν μπορεί να αποδεχθεί και να συμφωνήσει. Ο Βασίλης Δημάκης όμως δεν εγκαταλείφθηκε στην «μοίρα» του και στον μικρόκοσμο όπου κυριαρχεί η εξουσία και η βλάβη από άνθρωπο σε άνθρωπο, μια πραγματικότητα βάρβαρη,βίαιη,αντικοινωνική και άσχημη. Προσπαθεί χρόνια να επανενταχθεί και να επιστρέψει…
Από τότε που η Εισαγγελία Πατρών του επέτρεψε να σπουδάζει σε νυχτερινό λύκειο και να δίνει εξετάσεις όπου έφθασε 2ος σε κατάταξη ανάμεσα στους μαθητές των νυχτερινών λυκείων όλης της Ελλάδος.
Ο Β.Δημάκης δεν σταμάτησε εκεί το βήμα του….Συνέχισε να περπατά κοιτώντας μπροστά και όχι πλέον πίσω ,κατάφερε το «αδύνατο»…Να περάσει την πόρτα της Ανώτατης Εκπαίδευσης περνώντας με άριστα στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Και αντί να επαινεθεί (όχι στα λόγια) συνολικά όλη του αυτή η στροφή και προσωπική προσπάθεια και εξέλιξη, κάγκελα κατέβηκαν ξανά αποκλεισμού και απόρριψη της εκπαιδευτικής άδειας για την θεωρητική παρακολούθηση των μαθημάτων με την επιτήρηση του «ηλεκτρονικού βραχιολιού»!
Αυτός είναι ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ κ.Κοντονή. Ενας ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ που κυβερνά την δικαιοσύνη σε μια χώρα όπου η ζωή εξακολουθεί να είναι σκληρή,άνιση και άδικη.
Είναι μεγάλο λάθος κ.Κοντονή να παραχωρείται η νομική διαδικασία και οι κρίσιμες αποφάσεις αποκλειστικά στα χέρια μιας Ελίτ δικαστών που έχουν εμμονές και ιδεοληψίες, που αδυνατούν να συγχωρήσουν και να κατανοήσουν,να δώσουν ευκαιρίες σε κρατουμένους που είναι ικανοί να προσφέρουν στην λειτουργική εικόνα μιάς καλύτερης κοινωνίας!
Γιατί αν δεν είχαν εμμονές και ιδεοληψίες κάποιοι από τα «εντεταλμένα όργανα του νομικού πολιτισμού» δεν θα σκορπούσαν τις ποινές σαν σφαίρες πάνω στην νιότη των «ατομικών τρομοκρατών» Ρωμανού,Ντάλιου,Μιχαηλίδη και Πολίτη(και δεν συμφωνώ με την «πολιτική» τους δράση….),δεν θα ήταν αυτή την στιγμή στις φυλακές με 13 χρόνια καταδικαστική απόφαση οι δύο ΑΘΩΟΙ Περικλής και Ηριάννα,δεν θα ήταν στα κάτεργα ο 100% «νεκροζώντανος» πολιτικός κρατούμενος, με σχεδόν ολιστική βλάβη της υγείας του Σάββας Ξηρός.
Δυστυχώς κ.Κοντονή η αλήθεια είναι διαφορετική .
Η Εκδικητικότητα και ο Ρεβανσισμός κυριαρχεί σε ένα μέρος(αποφεύγω να γενικεύσω…) της «Δικαιοσύνης» για αυτό η συμφόρηση των φυλακών γίνεται ολοένα πιο ασφυκτική, γι αυτό εξακολουθούν οι σκληρές και απάνθρωπες ποινές, γι αυτό αποθαρρύνεται ο κρατούμενος να ακολουθήσει το φωτεινό παράδειγμα του Βασίλη Δημάκη.
Αν αφήσουμε την Δικαιοσύνη στα «αρμόδια όργανα» και σε «ρόλους ειδικών» και η Δικαιοσύνη θα συνεχίσει να είναι Σκιά του εαυτού της και η Δημοκρατία δεν θα βελτιώνεται και δεν θα διευρύνεται για την ωφελιμότητα και την πρόοδο της συλλογικής αναγέννησης!
΄Οποιος θέλει την δικαιοσύνη «ανεξάρτητη» και «αυτόνομη» που θα λειτουργεί σαν Ιερή Εξέταση ,όποιος βολεύεται και εξαιρεί το Υπουργείο του ως άλλος Πόντιος Πιλάτος ,ας είναι τουλάχιστον ειλικρινής μιλώντας ξεκάθαρα για Τιμωρία και όχι για Σωφρονισμό και «αλλαγή πολιτικής» στις Φυλακές!
Και όποιος φωνάζει για «Ηθική και Τάξη»,όποιος καταδικάζει «την βία από όπου κι αν προέρχεται» οφείλει πρώτος εντιμότατοι δικαστές και υπουργείο Δικαιοσύνης να δίνει το παράδειγμα της Μη Βίας και της ακύρωσης του δρόμου που διαιωνίζει επικίνδυνα τον νόμο του αίματος, του Κοινωνικού Κανιβαλισμού και της «Νόμιμης» Ανομίας!
Αν θέλετε να φροντίσετε πράγματι για την ΖΩΗ του Βασίλη Δημάκη φροντίστε κ.Κοντονή οι άνθρωποι να μην χρειάζεται να φθάνουν στο έσχατο σημείο της απεργίας πείνας και δίψας για να δώσουμε προσοχή στην φωνή τους για τα αυτονόητα!
Εκτός και αν η φράση του Μπρέχτ που αναφέρει πολύ σωστά ο Δημάκης σε γράμμα του από τις φυλακές ,είναι η μακάβρια και κυνική αλήθεια της σημερινής Εποχής των Τεράτων και των Σκουπιδιών…
«Αυτοί που μας κλέψανε τα βιβλία από το χέρι, μας κατηγορούσαν πώς μείναμε αδιάβαστοι»!!!

ΝΑ ΔΟΘΕΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΑΔΕΙΑ ΑΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΔΗΜΑΚΗ

Παπαδόπουλος Παναγιώτης(Κάϊν)
Για την Επιστροφή της Χαμένης Ανθρωπιάς και του Τέλους της Εποχής της Κτηνωδίας
Μεμονωμένο άτομο από το Αναρχικό / Ελευθεριακό Κίνημα Erozer2000@yahoo.gr

http://www.polhist.panteion.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1053%3Apsifisma-gia-ton-kratoymeno-apergo-peinas-v-dimaki&catid=79&lang=el&Itemid=749

http://www.einap.gr/index.php/association/association-announcements/7102-dimakis-apergeia-peinas

https://www.oengegr.com/single-post/2018/04/12/%CE%94%CE%B5%CE%BB%CF%84%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%84%CF%8D%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B1%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B3%CF%8C-%CF%80%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B4%CE%AF%CF%88%CE%B1%CF%82-%CE%92%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B7-%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%AC%CE%BA%CE%B7

Κείμενο της Φιλοθέης Βαρσάμη, γιά τον κρατούμενο και απεργό πείνας Βασίλη Δημάκη

Posted in Αντιγραφή, Υποχρέωση μας on Απρίλιος 12, 2018 by εξαδάκτυλος

Ο Βασίλης Δημάκης ειναι ενας έγκλειστος στις φυλακές Κορυδαλλού κρατούμενος που απο τα μέσα Μαρτίου εχει κατέβει σε απεργία πείνας και εδώ και έξι ημέρες και σε απεργία δίψας, διεκδικώντας το δικαίωμά του να φοιτήσει σαν ανθρωπος στη σχολή του (πολιτικό της νομικής). Πιο συγκεκριμένα:

Όταν ο Δημακης ηταν ανήλικος διέπραξε κάποιο έγκλημα τιμής σχετικό με την αδελφή του. Μπήκε φυλακή ως *νηπιαγωγάκι* του εγκλήματος και βγήκε τελειόφοιτο ξεφτέρι, γιατι αυτη ειναι η επιμόρφωση που σου προσφέρει το ελληνικό σωφρονιστικό σύστημα: μαθητεία δίπλα στους καλύτερους, δικτύωση, κόλπα για προχωρημένους και γενικα όλα τα τα εφόδια που χρειάζεσαι για να προχωρήσεις με καλές προϋποθέσεις τη ζωή σου στην παρανομία. Εξ ου και ο Βασίλης αποφοιτώντας απο την κλειστή λέσχη ανωτάτων σπουδών πάνω στο έγκλημα (Αυλώνα και Αλικαρνασσού), σταδιοδρόμησε ως ληστής. Συνελήφθη ξανά και έκτοτε εκτίει την ποινή του, έχοντας ζήσει ελάχιστους μήνες της ενήλικης ζωής του ελεύθερος. Πήρε άδειες, παραβίασε τους όρους, ξαναπήρε άδειες, ξαναπαραβίασε τους όρους. Γιατι η λογική της κατηφόρας ειναι ο πάτος και κανένας δεν υπάρχει να σταματήσει τον ενηλικιωθέντα εντός του ελληνικού *σωφρονιστικού* συστήματος βασίλη από την ξέφρενη πορεία του προς τα εκεί.

Καποια στιγμή πριν τα 40, τότε που ο μέσος άνθρωπος κοιτάει την πεθερά του, την κοιλιά του, το στενό τριάρι του και αναρωτιέται μήπως πήρε τη ζωή του λάθος και άλλαξε ζωή, ο Βασίλης κοίταζε το κελί του, την ποινή του, την προοπτική του και, όπως ο μέσος άνθρωπος σκέφτεται βρε μπας και να χωρίσω, αυτός σκεφτόταν βρε μπας και να αυτοκτονήσω. Δεν αυτοκτόνησε. Ούτε ροκάνισε όμως αλλο τη ζωή του. Λοξοδρόμησε απο τη μέση πορεία του μέσου φυλακόβιου. Εκεί πού έξυνε τον πάτο, την ειδε αλλιώς. Ειπε να κερδίσει το χαμένο χρονο και να σπουδάσει. Χειρόφρενο και όπισθεν. Λύκειο. Στα 37.

Αρχικά διαβάζει μόνος του στα Γρεβενά. Ζητάει να δωσει εξετάσεις σε εσπερινό λύκειο, γινεται μεταγωγή στην Πάτρα ένα μήνα πριν τις εξετάσεις. Περνάει με 17.4. Συνεχίζει στην Πάτρα. Αποφοιτά με άριστα. [παράβαση: Θυμάμαι να διαβάζω για πανελλήνιες. Ο πατέρας μου χτυπά την πόρτα του δωματίου μου. Μου φέρνει πορτοκαλάδα για τις βιταμίνες. Η μάνα μου χτυπά την πόρτα του δωματίου μου. Μου λεει ότι το φαγητό είναι έτοιμο και ζεστό και όποτε θελω να πάω να φάω. Η αδελφή μου παίρνει τηλέφωνο από Αμερική. Το σηκώνω εγω και με ρωτά έντρομη μήπως με διέκοψε απο το διάβασμα. Στο δωμάτιό μου πέρα από το καλοριφέρ του σπιτιού μου είχαν και ένα ηλεκτρικό καλοριφέρ γιατί ήμουν και κρυουλιάρα. Αποφοίτησα με 19.6 και πέρασα στη Νομική. Ο Βασίλης, πάλι, διάβαζε στο κελί του. Με άλλους 4 συγκρατούμενους που δεν τους ξέρω τους ανθρώπους, αλλα δε νομίζω οτι έβγαζαν το σκασμό και του πήγαιναν πορτοκαλαδίτσες για βιταμινούλες. Με επιστολές του προς τους αρμόδιους για την αδυναμία πρόσβασης των κρατούμενων στις βιβλιοθήκες, για την έλλειψη θέρμανσης στις βιβλιοθηκες, για την έλλειψη υποδομών· αποφοίτησε με 19.9 και πέρασε δεύτερος απο όλα τα ΓΕΛ πανελληνίως στο Πολιτικό της Νομικής]. Στο Α εξάμηνο της σχολής του σκίζει.

Εντωμεταξύ, κατι τέτοιες επιτυχίες ξέρετε πώς τις χρειάζεται το πολιτικό μας σύστημα. Βούτυρο στο ψωμάκι του: κοίτα τι ωραια που φροντίζει το κράτος τους υιούς της απωλείας και ωπωπω μια σωφρονιστική πολιτικη που έχουμε και μπράβο μας και θερμά μας συγχαρητήρια. Και να τα ρεπορτάζ για τον Βασίλη και να οι έπαινοι από τον υπουργό δικαιοσύνης. Και να η μεταφορά του Βασίλη στις φυλακές κορυδαλλού ωστε να καταστεί δυνατή η φοίτησή του στο πανεπιστήμιό του. Και εκει ξεκινάνε τα ανάποδα·

Ζητάει άδεια ωστε να φοιτά στη σχολή του με βραχιολάκι εντοπισμού. Του την αρνούνται. Και σιγά τη σχολή που θελει να παρακολουθείς μαθήματα, του λένε. Τότε γιατι τον πήγαν στον Κορυδαλλό; Παρε τη μεταγωγή για να εισαι κοντά στη σχολή, αλλα την εκπαιδευτική άδεια για να πας στη σχολή, μη την πάρεις. Και δε θα την πάρεις γιατι κατά το απώτατο παρελθόν σου δώσαμε άδειες και τις παραβίασες. Και γιατι στη φυλακή έχεις υποπέσει σε πειθαρχικά παραπτώματα. Σωστό ως ένα σημείο· πλην ομως τώρα έχει ψηφιστεί ο νόμος για το βραχιολάκι, κατι που παλιότερα δεν ίσχυε. Και, όπως προκύπτει, τα εντός φυλακής *παραπτώματα* δεν ηταν άλλα παρα η σθεναρή υποστήριξη των δικαιωμάτων του και των δικαιωμάτων των συγκρατουμένων του. Γιατί ο Βασίλης σπουδάζει· ανοίγει το μυαλό του, μεγαλώνει. Δε θέλει τις βρωμερές χάρες εντός των κυκλωμάτων που προβλέπει ο άγραφος κώδικας της φυλακής· θελει σεβασμό στα δικαιώματα που ο επίσημος γραπτός νόμος της πολιτείας, προβλέπει για την περίπτωσή του. Εξ ου και όταν τα *πειθαρχικά* του πέρασαν από δικανική κρίση, δεν θεωρήθηκαν παραπτώματα, αλλα ενάσκηση δικαιωμάτων. Και διαγράφηκαν. Παρα ταύτα, άδεια δεν του δίνεται απο τα αρμόδια συμβούλια.

Φαίνεται, όμως, ότι ο Βασίλης έχει βρει ένα νόημα επιτέλους, στη ζωή του και παλεύει για αυτό. Εχει πλεον προοπτική. Και δε σκοπεύει να τη χαρίσει σε κανένα βολεμένο του συστήματος που με τον τροπο του αντιδρά σε κάτι Βασίληδες που του χαλάνε την ηρεμία και ανακατεύονται ενοχλητικά στα ποδάρια του. Ξεκινάει απεργία πείνας απαιτώντας να μη στερηθεί το δικαίωμα να σπουδάσει σαν ανθρωπος. Δεν ιδρώνουν και πολλά αυτιά, γιατί η απεργία πείνας τα τελευταία χρόνια στην ελλάδα (με κατι μιχελογιαννάκηδες να «απεργούν» μασουλώντας κουλούρια στο σύνταγμα) εχει καταλήξει, απο μέσο παθητικής αντίστασης, σε σύντομο ανέκδοτο. Αλλα ο Βασιλης δεν αστειεύεται· ξεκινάει και απεργία δίψας. Οι συγκρατούμενοί του είναι μαζί του και με διάφορες δράσεις εκδηλώνουν την υποστήριξή τους. Οι συμφοιτητές του ειναι μαζί του και τον περιμένουν με πανό αναρτημένα στο κτίριο της σχολής του. Οι δάσκαλοί του (δευτεροβαθμιοι και πανεπιστημιακοί) ειναι μαζί του και καταθέτουν ενόρκως υπέρ του και υπέρ του δικαιώματός του να σωφρονιστεί στα αληθεια, μέσω των σπουδών του. Αλλα οι αρμόδιοι, ειναι ακόμα απέναντι. Όσοι τον επαινούσαν και τον παρουσίαζαν ως πρότυπο κρατούμενου και εύρυθμης λειτουργίας του σωφρονιστικού συστήματος, είτε νιπτουν τα χέρια τους ως αναρμόδιοι να παρέμβουν, είτε του αρνούνται το δικαίωμα να σπουδάσει κανονικά. Προτείνουν αντίμετρα που στην πράξη δεν εφαρμόζονται και δεν λειτουργούν και στην ουσία του λένε: εμεις θα καμωνόμαστε ότι σπουδάζεις και έγκειται στο πόσο θα κόψεις το λαιμό σου, χωρίς υποδομές και βοήθεια, να τα καταφέρεις. Αν παρ’ ελπίδα δεν τα παρατήσεις, θα σε επαινέσουμε. Θα γίνεις και άρθρο στην Καθημερινή. Και ο Κοντονής θα σου ξαναδώσει έπαινο, no worries.

Είμαι απόλυτα σίγουρη ότι πολλοί διαβάζοντας την ιστορία του Βασίλη θεωρείτε μάλλον σωστό να του δοθεί μια ειλικρινής ευκαιρία αναδόμησης της ζωής του μέσω της μόρφωσης. Ακόμα περισσότεροι, όμως, έχετε σκαλώσει στο θέμα του προτέρου ανεντίμου βίου του: τι θα γινει αν ο Βασίλης μάς κοροϊδεύει όλους, πάρει τις άδειες, κόψει τα βραχιόλια και γινει μπουχός; Να τι θα γινει: θα ειναι εντός του πολύ μικρού στατιστικού δείγματος των κρατούμενων που παραβιάζουν τις άδειές τους. Θα ειναι εντός του πολύ μεγάλου στατιστικού δείγματος των κρατουμένων που, μετά την παραβίαση της άδειάς τους, ξανασυλλαμβάνονται. Θα ειναι για λιγο καιρό μία ακόμα μονάδα εντός του μεγάλου δείγματος παραβατικού πληθυσμού της χώρας· η εγκληματικότητα δε θα αυξηθεί εξαιτίας του, (ούτε και θα μειωθεί, φυσικά, αν ο Βασίλης πάρει το πτυχίο του). Θα ειναι σίγουρα ακόμα πιο δύσκολη η ζωή του οταν επιστρέψει στις φυλακές γιατι οι συγκρατούμενοί του θα του χρεώσουν την προσωρινή δυσκοιλιότητα στη χορήγηση αδειών και γιατι οι αρμόδιοι για τις άδειές του κλπ θα του πιστώνουν με τρομερή δυσκολία ως κατ’ εξαίρεση ευεργετήματα, τα δικαιώματα που προβλέπει για την περίπτωσή του ο νόμος. Αυτα θα γίνουν. Δε θα χαρούμε καθόλου, αλλα και δε θα τρέξει το αίμα ποτάμι στους δρόμους, ούτε θα πεθανουν όλα τα αρσενικά πρωτότοκα παιδια μας.

Αν όμως ο Βασίλης πάρει τις άδειές του, σπουδάσει, ανοίξει το μυαλό του και βγει απο τη φυλακή άνθρωπος αλλαγμενος, ανθρωπος που πέρασε από το πιο σκληρό οξύ και έβγαλε στην επιφάνεια το πιο καλό μέταλλο, αν ο Βασίλης καταφέρει να ανατρέψει τα προγνωστικά κάθε νοικοκυραίου που τον κοιτάει απο έντρομα έως δύσπιστα και κάθε βαρέως ποινικού που τον κοιτάει από δύσπιστα έως συμβατικά, τότε ο Βασίλης θα εχει πετύχει μια σοβαρή νίκη: θα ειναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα και κανόνας δε θα ειναι το «σωφρονισμός και κουραφέλκυθρα*»· κανόνας θα ελπίζουμε οτι μπορει να γινει ξανά το παλιωμένο τσιτάτο που εχουμε βαρεθεί να ακούμε και να μη βλέπουμε, για τη φυλακή που κλείνει όπου ανοίγει ένα σχολειο. Θα υπάρχει ελπίδα και για άλλους Βασίληδες· θα υπάρχει τουλάχιστον διλημμα, ως τι Βασιλης θες να *αποδράσεις* ή να αποδράσεις απο τις ελληνικές φυλακές: ως Παλαιοκώστας ή ως Δημάκης.

Ο Δημάκης μπορει να μας απογοητεύσει. Γιατι ειναι άνθρωπος. Η πείνα και η δίψα (έχει χάσει το 18% του βάρους του) και αποφασιστικότητα και η μαχητικότητα που δείχνει, όμως, δίνουν τη σοβαρή εντύπωση ότι την εννοεί τη στροφή στη ζωή του. Στον αγώνα του για τα δικαιώματά του, στον ακτιβισμό του, στη λύσσα του να ανοίξει το μυαλό του και να προλάβει τα χαμένα τρένα του, ειμαι μαζί του. Επιλέγω να πιστέψω στον Βασίλη και στα δικαιώματά του· επιλέγω να πιστέψω ότι στη συγκεκριμένη μάχη πρέπει να κερδίσει αυτός και όχι τα βολεμένα δίκτυα που με προσωπικό του κίνδυνο καταγγέλλει. Σε μια φάση που ελάχιστα ειναι τα πράγματα για τα οποία αξίζει να αγωνίζεται κανείς, η μάχη του Βασίλη με τα εμπόδια και την τρέλα του ελληνικού (αντι)σωφρονιστικού συστήματος, με τα παρακυκλώματα των φυλακών (και δεν εννοώ αυτά των φυλακόβιων), με τη γραφειοκρατία, με την αποσπασματικά ενημερωμένη δικαιοσύνη, με τον στερεοτυπικό φόβο του *ελεύθερου* έναντι του εγκλείστου, με τη γενική, αντιδραστική ανησυχία του μέσου νοικοκύρη και, κυρίως, η μάχη του με τον δικό του κακό εαυτό, με ενδιαφέρει προσωπικά. Η σταδιακή εξοικείωση με την καταπάτηση των δικαιωμάτων των άλλων ποτέ δεν καταλήγει καλά για κανένα, για αυτό πάντα έχουν νόημα οι συμβολικές σταυροφορίες που καποιος γενναίος ξεκινά εναντίον του συστήματος που λειτουργεί κατα (αφανή) παράβαση των αρχών που το διέπουν.

Αυτή τη στιγμή η ζωή και η υγεία του Βασίλη Δημάκη ειναι σε κίνδυνο. Εχει έξι μέρες να πιει νερό και δεν εχει δεχτει τροφή απο τα μέσα μαρτίου. Διαβάζω εδώ μέσα χιουμοριστικά και μη ποσταρίσματα για τα κιλά που πήραμε στις γιορτές, για τις δίαιτες για ιατρικούς, αισθητικούς ή και τα δύο λόγους. Εκτιμώ βαθύτατα τις προσπάθειες ελέγχου του βάρους είτε για να κατέβει η χοληστερίνη, είτε επειδή πλησιάζει η ωρα της κρίσεως σε παραλίες και ακτές. Εκτιμώ και όσους δεν τους καίγεται καρφί, τους σε όποιους αρέσουμε και για τους άλλους δε θα μπορέσουμε. Σε οποια κατηγορία και να βρίσκεστε, (νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες, που λεει και η εκκλησία), είτε στερείστε το φαγητο χάριν της καλής υγείας, είτε ακόμα χωνεύετε αμνοερίφια-αυγά-τσουρέκια, αφιερώστε, αν θέλετε, μισό λεπτό πριν ανεβείτε στη ζυγαριά, ή αφού κατέβετε από αυτή, για να σκεφτείτε πόσο πολύ τον πίστεψε τον αγώνα του για μόρφωση αυτός ο παραστρατημένος ανθρωπος με τη σιδερένια θέληση, ώστε για χάρη του «ενήστεψε τη δίκοπη ζωή». Και μετα εμεις, τα παιδια των πανελληνίων με πορτοκαλάδες, φροντιστήρια, στοργικό μπαμπά, γλυκιά μαμά, καλοριφέρ και λοιπές ανέσεις, οι ελεύθεροι πολίτες της πασχαλιάς στο χωριό, στην άδεια αθήνα, στο νησί, στο εξωτερικό ή στη δουλειά, ας «σκεφτούμε μονο για λίγο πόσο του στοίχισε».

[Καλή *ανάσταση* Βασίλη Δημάκη.
Και με τη νίκη!]