Archive for the Άνθρωποι Category

Έφυγε κι ο Τάκης…

Posted in Άνθρωποι, Αντιγραφή on Απρίλιος 30, 2019 by εξαδάκτυλος
Τάκης Μόσχος: H τελευταία του εμφάνιση στο θεατρικό σανίδι | in.gr

Πέθανε σε ηλικία 68 ετών ο ηθοποιός Τάκης Μόσχος μετά από εγκεφαλικά επεισόδια που τον είχαν βυθίσει σε κώμα τους τελευταίους μήνες.

Η τελευταία θεατρική εμφάνιση του ήταν στην παράσταση του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης «Ρωμαίος και Ιουλιέττα» το 2018, στην οποία ο Μόσχος υποδυόταν τον Πατέρα Λαυρέντιο.

Το μελοδραματικό  αριστούργημα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», η πιο σπαρακτική ιστορία αγάπης στο παγκόσμιο δραματολόγιο ζωντάνεψε στη σκηνή του ΔΗΠΕ θέατρο Κοζάνης, σε σκηνοθεσία Λευτέρη Γιοβανίδη.

Ο «Αργύρης» της ταινίας «Γλυκιά Συμμορία» (1983) του Ν. Νικολαϊδη, ο «Ναπολέων Λαπαθιώτης» της ταινίας «Μετέωρο και Σκιά» (1985) του Τάκη Σπετσιώτη τα τελευταία χρόνια ζούσε στη Σκόπελο, μια ήσυχη ζωή όπως έλεγε, σκηνοθετώντας μια ερασιτεχνική ομάδα του νησιού. Είχε επιλέξει να ζει μακριά από την Αθήνα και τον εθισμό του στα ναρκωτικά τον οποίο εξάλλου είχε ο ίδιος δημοσιοποιήσει.

Ο Τάκης Μόσχος γεννήθηκε στη Χαλκίδα, σπούδασε Νομική στη Θεσσαλονίκη, συνέχισε μεταπτυχιακές σπουδές Κοινωνιολογίας και Καλών Τεχνών στη Γερμανία.

Ο γοητευτικός ηθοποιός επιστρέφοντας στην Αθήνα εργάστηκε για μικρό χρονικό διάστημα σαν μοντέλο και στη συνέχεια πέρασε στη μεγάλη οθόνη στον «Αγγελο» (1982) του Γ. Κατακουζηνού, την πρώτη ελληνική ταινία που μίλησε για την ομοφυλοφιλία στην Ελλάδα.

Ενας από τους τελευταίους ρόλους του Τ. Μόσχου στο κινηματογράφο ήταν στη ταινία «Οι Αισθηματίες» (2014) του Ν. Τριανταφυλλίδη.

 

Advertisements

Προβολή ταινίας & πάρτι για την οικονομική ενίσχυση του συνεργάτη, φίλου και ηθοποιού Τάκη Μόσχου

Posted in Άνθρωποι, Αντιγραφή on Απρίλιος 21, 2019 by εξαδάκτυλος
Δευτέρα 22 Απριλίου στις 20:00
Εισιτήριο: 5 ευρώ
Η πρωτοβουλία φίλων και συνεργατών για την οικονομική ενίσχυση του ηθοποιού Τάκη Μόσχου παρουσιάζει τη Μεγάλη Δευτέρα 22 Απριλίου στις 20:00 στον κινηματογράφο Τριανόν την ταινία «BIOS + ΠΟΛΙΤΕΙΑ»του Νίκου Περάκη. Μετά την προβολή, θα ακολουθήσει πάρτι στο φουαγιέ του Τριανόν. Όλα τα έσοδα της εκδήλωσης θα κατατεθούν στο λογαριασμό του Τάκη Μόσχου για την αποθεραπεία του.
Η πρωτοβουλία ευχαριστεί θερμά τον Νίκο Περάκη για την παραχώρηση της ταινίας και τον κινηματογράφο Τριανόν για τη δωρεάν διάθεση του χώρου, των υπηρεσιών και την οργάνωση της προβολής.
BIOS + ΠΟΛΙΤΕΙΑ (1987, 100’)
Σύνοψη
Ένας ιδιοφυής ηλεκτρονικός, ο Μιχάλης Καραμάνος, είναι υπάλληλος του Τηλεπικοινωνιακού Οργανισμού Ελλάδος και φαίνεται πως είναι ο μόνος που μοιάζει να μην έχει ενσωματωθεί πλήρως στο παμφάγο σύστημα. Όντας μέλος της επαναστατικής οργάνωσης Συνταγματικός Αγώνας, που μάχεται ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης, συνδέει τον κομπιούτερ του διοικητού του ΤΟΕ μ’ έναν εκρηκτικό μηχανισμό, απειλώντας έτσι να καταστρέψει τις τηλεπικοινωνίες της χώρας, αν δεν του επιτρέψουν να εκπέμψει από την τηλεόραση το επαναστατικό του μήνυμα και μάλιστα κατά τη διάρκεια μετάδοσης ενός σημαντικού ποδοσφαιρικού αγώνα. Οι Αρχές, θεωρώντας πως τον χτύπησε κάποια τρέλα, προσπαθούν να τον συνεφέρουν χρησιμοποιώντας τους παλιούς του φίλους από τον στρατό, τους οποίους μαζεύουν έναν-έναν ως μεσολαβητές. Κωμωδία καταστάσεων με άρτια και μεστή ανάπτυξη, πολύ σασπένς αλλά και εύστοχη κριτική της κοινωνικο-πολιτικής επικαιρότητας.
Βραβεία-Διακρίσεις
28ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – Βραβείο Μοντάζ
Κρατικά Βραβεία Ποιότητας ΥΠΠΟ – Βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου
Συντελεστές
Σενάριο-Σκηνοθεσία: Νίκος Περάκης Δ/ντής Φωτογραφίας: Γιώργος Πανουσόπουλος Μοντάζ: Γιάννης Τσιτσόπουλος Ηχολήπτης: Νίκος Αχλάδης Σκηνογράφος: Αφροδίτη Κοτζιά Μουσική σύνθεση: Νίκος Μαμαγκάκης Παραγωγή: ΣΤΕΦΙ ΙΙ, HOME VIDEO HELLAS (HVH) , ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΙΝHΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ (ΕΚΚ), ΣΠΕΝΤΖΟΣ ΦΙΛΜ Δ/ντής παραγωγής: Δημήτρης Τουρλής Παραγωγός: Νίκος Περάκης Πρωταγωνιστούν: Γιώργος Κιμούλης, Δημήτρης Καλλιβωκάς, Γιώργος Κοτανίδης, Παύλος Κοντογιαννίδης, Βάνα Μπάρμπα, Τάκης Μόσχος, Δημήτρης Πουλικάκος, Άλκης Παναγιωτίδης, Τίμος Περλέγκας, Άννα Μακράκη κ.α.

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν) – ΔΩΣΤΕ ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΗΘΟΠΟΙΟ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΟΣΧΟ-ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΗΝ «ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ» ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΟΛΑΓΝΕΙΑΣ

Posted in Άνθρωποι, Αντιγραφή on Απρίλιος 5, 2019 by εξαδάκτυλος

Δημόσια έκκληση για τον ηθοποιό Τάκη Μόσχο

ΔΩΣΤΕ ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ  ΣΤΟΝ ΗΘΟΠΟΙΟ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΟΣΧΟ-ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΗΝ «ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ»  ΤΗΣ  ΘΑΝΑΤΟΛΑΓΝΕΙΑΣ

“Είδα τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου διαλυμένα από την τρέλα,
υστερικά γυμνά και λιμασμένα,
να σέρνονται μέσα στους νέγρικους δρόμους την αυγή γυρεύοντας
μιαν αναγκαία δόση”   -Allen Ginsberg

 Δύσκολοι καιροί για τον ΑΝΘΡΩΠΟ!!! Ο κλοιός της κακοψυχίας ,του καθημερινού κανιβαλισμού, της αδιαφορίας και του ατομικισμού σφίγγει γύρω από τα σώματα και τις ψυχές των ευαίσθητων ανθρώπων, που ψάχνουν στα μποφόρ του Κυνισμού  ένα κλαδί  σωτηρίας να σταθεί όπως-όπως  το ξεριζωμένο δέντρο της ζωής τους.

Δύσκολοι καιροί για τα «Κουρέλια» που τραγουδάνε ακόμα(έστω και μέσα από το ραγισμένο τους στόμα…), για όσους προσπαθούν να σταθούν στα πόδια τους μετά  το ματωμένο «φινάλε» της «Γλυκειάς Συμμορίας», για εκείνους που αρνούνται να παραδώσουν  το όνομά τους στους «τίτλους τέλους» και  να χαρισθούν στον θάνατο!!!

Για εκείνους που φθάσανε πολλές φορές  πολύ κοντά  στις ράγες των τραίνων, κοιτάζοντας κάτω το κενό στον δρόμο από τις άκρες των ορόφων, κάτω από το κρεμασμένο σχοινί στο παγωμένο δωμάτιο, στο κουτί με το γεωργικό φάρμακο ή  τα αντικαταθλιπτικά.

Κι όμως οι ίδιοι την τελευταία  στιγμή βρήκαν την δύναμη (από τις πολλές αγνώριστες και απόκρυφες που  «κοιμούνται»  μέσα μας….) και  τρέξανε  ξανά στο ξέφωτο της ζωής, έξω και πέρα από το κελί του  «Μετέωρου  και της Σκιάς» που τους είχε καταδικάσει και προγράψει  το «πεπρωμένο»!

Μία  από αυτές τις περήφανες ανυπότακτες ψυχές  είναι και ο ηθοποιός Παναγιώτης Μόσχος, ένας προικισμένος ηθοποιός του αντισυμβατικού κινηματογράφου της δεκαετίας του ΄80, μιάς εποχής που ανάβλυσε συνολικά και πολύμορφα από τις πολλές της πηγές ανέμους ανησυχίας ,αμφιβολίας και επίμονης αναζήτησης  για το Φώς της Ζωής,  ενάντια  στο «αντίθετο ρεύμα»  μιας προγραμματισμένης και αποκτηνωτικής  «κανονικότητας» όπου η Ανθρωπιά συνεχώς  βρίσκεται  εκτοπισμένη κάτω από Καθεστώς Εξαίρεσης!

Ο Παναγιώτης Μόσχος εδώ και μήνες  έχει σοβαρά προβλήματα  υγείας  και αυτή την στιγμή νοσηλεύεται στην Εντατική, σε κρίσιμη κατάσταση ( κώμα) μετά από συνεχή εγκεφαλικά επεισόδια.

΄Εχει ανάγκη το αίμα από  όλους και όλες μας, η αλληλεγγύη μας οφείλει να δείξει ξανά τον δρόμο, αυτή τη φορά στο πρόσωπό του.

«Δημοσιογράφοι της κλειδαρότρυπας»  της ζωής των άλλων, που ξεχνάτε πώς  και τα «πρεζάκια» είναι δικά σας και δικά μας παιδιά!!!! ακούστε το καλά!!!

Είναι βάρβαρο, μισάνθρωπο, πανάσχημο, προκλητικό για την ανθρώπινη υπόσταση, προσβλητικό και ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΟ (και δεν το έχετε κάνει μόνο σε αυτή την περίπτωση) τις στιγμές  που δίνει αγώνα ζωής να κρατηθεί στη ζωή ο Παναγιώτης Μόσχος, εσείς να επικεντρώνεστε και να γυρίζετε το «σήριαλ» με τις   άλλοτε επιλογές του και μέσα από τα «life style» αγοραία  δημοσιεύματα που στην συγγραφή τους είσαστε «πρωταθλητές», άλλη μια φορά φοράτε το κουστούμι και τα γάντια του νεκροθάφτη, περιμένοντας την τελετουργία του  «μοιραίου τέλους» γιατί καθόλου μα καθόλου δεν σας νοιάζει η επιβίωσή του!

Γιατί «πουλάει το δράμα» ,γιατί πάσχετε από λαγνεία για τα «δάκρυα» πάνω από το ασάλευτο κορμί, γιατί μισείτε τα δάκρυα χαράς της  Νίκης πάνω στην μαύρη αρρώστεια  και στην Εξουσία του Θανάτου!!!!

Την στιγμή που ο ίδιος έχει δηλώσει πως «από την στιγμή που ξεκίνησε στο σινεμά  ξεκίνησε και τα ναρκωτικά» ,περιττεύει κάθε ανούσια αναφορά στην παλιά του ζωή που της «έκλεισε την πόρτα» οριστικά εδώ και 18 χρόνια, φεύγοντας για την μέση της θάλασσας  στην Σκόπελο για άλλες πολιτείες και κινήσεις μακριά από εθισμούς και της πόλης την τοξικότητα, δημιουργώντας την θεατρική ομάδα «ΕΘΟΣ»  και κάνοντας παραστάσεις στον παλιό κινηματογράφο «Ορφέας» του νησιού αλλά και στις τοπικές κοινωνίες της Σκιάθου και της Αλοννήσου.

Γιατί ο Τάκης  Μόσχος δεν  είναι πλέον το παρελθόν των ναρκο-εξαρτήσεων που προφανώς  εξοντώνουν ζωές και «καίνε  τα καλύτερα μυαλά  κάθε γενιάς» ,αλλά το παρόν ενός   πλούσιου  σε πνευματικότητα ΑΝΘΡΩΠΟΥ  που  ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ και να ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ!

Αυτή  και μόνο είναι η ΟΥΣΙΑ  «υπηρέτες  της Ενημέρωσης» και αν έχετε κάπου πραγματικό ενδιαφέρον να σωθούν τα παιδιά σας(τα παιδιά ΜΑΣ!!!) από τις χημικές «ουσίες» και τις «μπόμπες» που σκοτώνουν όλο και πιο συχνά νεαρότερες ηλικίες, αντί να υποκρίνεστε παριστάνοντας τους «σοκαρισμένους» και τους «τραγωδούς» μετά από έναν ξαφνικό θάνατο(σήμερα…αύριο….),αφιερώστε λίγη από την μελάνη σας για τα «νόμιμα και ηθικά» ΑΛΚΟΟΛ και ΤΣΙΓΑΡΟ που καταστρέφουν την νεότητα και δίνουν το «προνόμιο» στον βιομήχανο «Καρέλια» να μοιράζει χρηματικά «μπόνους»  και δώρα στους εργαζόμενούς του από την κερδοφορία της πώλησης του καρκίνου και του εμφράγματος!!!

Στηρίζω από την μεριά μου την

Δημόσια έκκληση για τον Παναγιώτη Μόσχο

 Για την Επιστροφή της Χαμένης Ανθρωπιάς και του Τέλους της Εποχής της Κτηνωδίας

 Παπαδόπουλος Παναγιώτης(Κάϊν)

Μεμονωμένο άτομο από τον Αναρχισμό

    erozer2000@yahoo.gr

 

http://nadaparanosotros.blogspot.gr/ , https://exadaktylos.wordpress.com/

 

 

Δώστε αίμα για τον Παναγιώτη Μόσχο (και να συμπληρωθεί για τον Τάκη, κάπου αλλού θα πιάσει τόπο γιατί είναι πολύτιμο για την Αιμοδοσία)

 Η ανάγκη για αίμα είναι ΑΜΕΣΗ:  Αιμοδοσία “Αμαλία Φλέμιγκ” για “Μετροπόλιταν Τζένεραλ”, Μεσογείων 264, για τον Παναγιώτη Μόσχο του Νικολάου που βρίσκεται στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας.

 

Στηρίξτε την προσπάθεια των φίλων για την οικονομική ενίσχυση του Παναγιώτη Μόσχου

Εδώ

https://cignialo.gr/dimosia-ekklisi-gia-ton-ithopoio-taki-moscho/?fbclid=IwAR3oVRNY61jk1Uv6caGGxcHKWo1-uWxl7uFm7m6eXxGVaGNpAFLiKodqmzA

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν) – ΠΕΡΑΣΑΝ «ΠΟΛΛΑ ΟΜΟΡΦΑ ΠΑΙΔΙΑ» ΤΟΤΕ AΠΟ ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ, ΣΑΝ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΖΥΓΟΜΑΛΑ

Posted in Άνθρωποι, Αντιγραφή on Φεβρουαρίου 12, 2019 by εξαδάκτυλος

Αφιερωμένο στην μνήμη του Χρήστου Ζυγομαλά (Αθήνα 1951-2019)

«Τα σώματά μας θα χαθούν θα σβήσουν
από μας θα μείνει  μέχρι της συντελείας των αιώνων αυτό το “σε αγαπώ” που σου ψιθύρισα στις ώρες τις πιο κρυφές»

          Νίκος Εγγονόπουλος

Μαθητής ήμουν στα τέλη της δεκαετίας του 70 όταν η ορμή της  «άγριας νιότης»  με έσπρωξε από τον παγωμένο Κόσμο των θρανίων και της σχολικής αίθουσας στην καυτή αγκαλιά των πρώτων  «δαιμονισμένων»  Εραστών της  Αμφισβήτησης της  πλατείας Εξαρχείων.

Ο Νικόλας ο ΄Ασιμος ήταν ήδη εκεί και πουλούσε την πρώτη «παράνομη κασέτα» του μπροστά στο Πολυτεχνείο μαζί με βιβλία. ΄Ηταν εκεί από πολύ πριν  ο Χρήστος Κωσταντινίδης,ο Τέο Ρόμβος με το πρώτο αναρχικό βιβλιοπωλείο το «Octopus press» ,ο Νίκος Μπαλής,ο Γιάννης Πασχαλίδης,ο Γιώργος Διαλυνάς,ο Μιχάλης Πρωτοψάλτης,η Σύλβια Παπαδοπούλου, ο Γιώργος Γαρμπής και άλλοι πολλοί και πολλές που η Μεταπολίτευση γι αυτούς ήταν η «γέφυρα»  για την βαθιά  Αλλαγή του Κόσμου και όχι μόνο το πέρασμα από την Χούντα στον εφησυχασμό,στο βόλεμα και στην ανάθεση  που έφερε η «αποκατάσταση της δημοκρατίας» στην χώρα!

΄Ηταν εκεί και ο Χρήστος Ζυγομαλάς για την ακρίβεια θα τον αποκαλούσα Χριστό γιατί ήταν μορφή και ψυχή ένας  άγιος στωϊκός άνθρωπος με το χαρακτηριστικό του χαμόγελο που έφερνε τον ήλιο ακόμα και  στις γκρίζες μέρες,τις κακές μέρες των Εξαρχείων.

Γιατί τα Εξάρχεια μέσα στην ιστορική τους διαδρομή είχαν και τις αντιφάσεις τους ,(και) κακές μέρες που γκρέμιζαν  «μύθους» και  «αγιογραφίες».

Πάντα σε όλους τους καιρούς  ευγενικός και πρόσχαρος ο Χρήστος,ήρεμος,ανεκτικός,συμπαραστάτης των αδύναμων,αγωνιστής,βάδισε με την κιθάρα και τις μπαλάντες του σε έναν δρόμο μοναχικό αναζητώντας την πηγή της  «ιδανικής του Πολιτείας» για να ξεδιψάσει !

Κακώς τον ταυτίσανε με τον Νικόλα  ΄Ασιμο και τον αποκαλούσαν «φρικιό»(τι άστοχος,άκομψος  και άχαρος «τίτλος» για έναν καλλιτέχνη της αξίας του  Χρήστου!),μπορεί να συνεργάστηκε μαζί του αλλά η πορεία του και το «στίγμα» του ήταν ξεχωριστά γι αυτό και συνέχισε μόνος του με τις πολιτιστικές του ανησυχίες στο μέλλον χωρίς «βεβαιότητες»  και «κλισέ».

Κι ο Χρήστος ήταν απελευθερωμένος από «βεβαιότητες ,ταμπέλες και πολιτικές ταυτότητες» που σε εγκλωβίζουν   στο ατομικό κελί της έπαρσης και της  εμμονής  η αυστηρότητα, η τρέλα και ο αυταρχισμός της ιδεοληψίας!

Επίμονος,εξωστρεφής,πολυτάλαντος,πολύπλευρος ,γεμάτος αμφιβολίες έβλεπε μακριά πέρα από τις χορδές που «πατούσαν»  οι μπαλάντες του. Στην ποίηση,στην γλυπτική,στην χαρακτική  απεικόνισε τον ύμνο στην Ζωή και στον ΄Ανθρωπο. ΄Ενωσε  τον  αντιεξουσιαστικό στίχο και τραγούδι με όλες τις καλλιτεχνικές αγωνίες της ανθρώπινης ύπαρξης που δεν φοβούνται να δοκιμάσουν όλους τους «σταθμούς»  που περνά το Τραίνο, γρήγορο σαν αστραπή.

Κι αυτό το Τραίνο πού λέγεται ζωή έχει μέσα του και τον θάνατο που αμείλικτος, θρασύς και άτιμος όπως κάθε Δήμιος πήρε και τον Χρήστο μας τα ξημερώματα της Τετάρτης 30ντα του Γενάρη, μετά από δύο χρόνια  βασανιστικά από τον καρκίνο.

Δύο χρόνια με υπομονή και θάρρος  κοίταξε στα μάτια «το τέρας» και πάνω του τραγούδησε,χάραξε,έγραψε,ζωγράφισε.

Γιατί ο Χρήστος δεν τα παρατούσε ποτέ ακόμη κι αν το  ΄73-΄74 που άφησε την «Καλών Τεχνών» και τα εργαστήρια των καθηγητών Νικολάου και Κανακάκη  για την  ποίηση και την μουσική του δρόμου, επέστρεψε όμως για να  την συνεχίσει και να την τελειώσει 30 χρόνια μετά, το 2000-2004 στο εργαστήριο γλυπτικής του καθηγητή Λάππα.

Μα το πιο ωραίο του ποίημα ,η καλύτερή του μπαλάντα είναι η οικογένειά του(οι πρώτοι και τελευταίοι μας σύντροφοι όπως λέω εγώ….),η συνοδοιπόρος του Βάνια και οι τρείς του επίγειοι άγγελοι ,οι κόρες του Αριάδνη,Περσεφόνη και Αρτεμις που στάθηκαν μέχρι το τέλος  «βράχοι» αλληλεγγύης  και συντροφικότητας.

Με το τέλος του Χρήστου κλείνει όλο και πιο πολύ ο «κύκλος»  της γενιάς των  «χαμένων ποιητών» της Πλατείας και εκείνου «κάποτε» του Αναρχικού χώρου, των πολύμορφων  ευαίσθητων  τάσεων  να εκφράσουν αγωνίες ,αρνήσεις και αντιστάσεις  (πολλές φορές με λάθος τρόπο αλλά αυτό δεν ακυρώνει την συλλογική θετική προσπάθεια εκείνων των εποχών…) ενάντια στην Βαρβαρότητα και στην Βία που σπέρνει γύρω της η  ματαιόδοξη,φιλοπόλεμη και αλαζονική Λερναία ΄Υδρα της Εξουσίας!

Με την «αναχώρησή» του στο ΄Αγνωστο  ο Χρήστος  αφιερώνει ότι καλύτερο είχε γράψει στα  «όμορφα παιδιά της πλατείας» που το όραμά τους  ξεπρόβαλε για «να τα αλλάξει όλα, απαιτώντας τα πάντα ή τίποτα» και βρέθηκε 10ετίες μετά η «μπαλάντα της Πλατείας»  ματαιωμένη,σκορπισμένη  και διαλυμένη χωρίς καμιά «καβάτζα»  να αποχαιρετά τους «δικούς της» πρόωρα ,πάνω από τους ανοιχτούς λάκκους των κοιμητηρίων να «μετρά» συνέχεια απώλειες !

Γιατί δεν είναι ότι «χάσαμε» μόνο εμείς, χάσαμε όλοι μας ως Κοινωνία που αργοπεθαίνει ακολουθώντας  τις θανατηφόρες «συνήθειες»  της ανθρωποφαγίας, του ανταγωνισμού,του ατομικισμού και του κανιβαλισμού. Πού πνίγεται κάθε ελπίδα  για ζωή ,αυτό το μακρινό φώς του «ίσως αύριο» μέσα σε αρένα  πανεθνικής σαχλαμάρας και αφασίας που υπόσχεται κυνικά πώς είναι καταδίκη να μην  αλλάξει ποτέ τίποτα στην χώρα!!!

Γιατί δεν είναι ότι «χάσαμε» μόνο εμείς, αλλά όλοι μας το όραμά μας ,την πίστη και την «πυξίδα» μας για έναν καλύτερο Κόσμο, τον Κόσμο του Χρήστου Ζυγομαλά!

Και αυτό το όραμα με δυνατή πίστη μέχρι και την τελευταία στιγμή  κράτησε ο Χρήστος και από εκεί πού είναι συνεχίζει να το διακινεί στους ανθρώπους γιατί είναι άδικο να κερδίζει το σφαγείο της ζωής!

Όχι λοιπόν δάκρυα για τον Χρήστο, μόνο υπερηφάνεια ,χαρά και τιμή  γιατί έζησε μεταξύ μας ένας σπουδαίος  ΄Ανθρωπος, ένας τροβαδούρος και ποιητής της Αγάπης και της Ελευθερίας που καθώς «έφευγε με μοτέρ ηλεκτρικό για την εξοχή» έκανε  τα «Γυμνά κλαριά» να ανθίσουν!

Πράγματι Χρήστο είσαι πάντα εδώ….. Και πέρασαν πολλά  από «τότε που βρεθήκαμε την τελευταία φορά»!!! ΄Αλλους καθήλωσαν τραγικά κι άλλους τους λύτρωσαν  ακολουθώντας άλλες επιλογές ,έκαναν τις «αλλαγές τους» όπως έλεγες κι εσύ! Δύσκολο να «συμφιλιωθείς» και να αποδεχθείς τον θάνατο αλλά αν δεν το κάνουμε δεν θα αισθανθούμε ποτέ Ελεύθεροι! «Καλό Ταξίδι» Χρήστο και στα άλλα αδέρφια  που «έφυγαν» νωρίς, πολύ νωρίς από την όμορφη, τότε, αγαπημένη μας πλατεία Εξαρχείων, πριν χαθεί κι αυτή με τα χρόνια  στον μύλο που όλα τα αλέθει ο σταλινισμός, ο μπαχαλισμός  και  ο μηδενισμός  που «κατέχουν το αλάθητο» και φιγουράρουν  στην βιτρίνα του Πουθενά και του Τίποτα σαν «επαναστατική πρωτοπορία» και «κίνημα»!!! Και καθώς «φεύγεις» ένα τελευταίο….

«Ξαναγυρίζουμε στον εαυτό μας.. Νιώθουμε τη θλίψη μας και τον αγαπούμε περισσότερο. Ναι, ίσως αυτό να ’ναι η ευτυχία, η αυτολύπηση, η επίγνωση της δυστυχίας μας» – Albert Camus

Στο επανιδείν Χρήστο Ζυγομαλά!!!!(απέναντι στον πόνο, το μόνο πού έχουμε και μπορούμε είναι να τον υποφέρουμε …)

https://www.youtube.com/watch?v=aL_f0jx1gQE

Παπαδόπουλος Παναγιώτης(Κάϊν)/μεμονωμένο άτομο από τον Αναρχισμό

erozer2000@yahoo.gr

http://nadaparanosotros.blogspot.gr/

σχετικά άρθρα:

http://www.efsyn.gr/arthro/pseytrazoiposafiseskaiefygetosonorisimyrto

http://nadaparanosotros.blogspot.com/2016/04/blog-post.html

 

Αναζητήστε τα βιβλία και την μουσική του Χρήστου Ζυγομαλά ,

1/ «Η Μπαλάντα της Πλατείας», εκδόσεις Ρενιέρη, Σόλωνος 128 Αθήνα, τηλ.2130080255, https://comiconshop.gr/

2/«Η μυγοσκοτώστρα» (20 κείμενα), Στέγη «Bibliotheque»
Θεμιστοκλέους και Βαλτετσίου 76,Εξάρχεια,τηλ. 2108223067
bibliotheque.open@gmail.com
& info@bibliotheque.gr https://www.bibliotheque.gr/

3/»Cantos Desperados»,ποιήματα-2016

4/ «Πολιτεία» (κασέτα), 1981

5/»Ξενέρωμα» (κασέτα –cd),1982

6/ «Από τη Σμύρνη στην Αθήνα» (cd) ,1994

Καλό ταξίδι Τζιμάκο

Posted in Άνθρωποι, Λογοτεχνία και Ποίηση on Ιανουαρίου 14, 2018 by εξαδάκτυλος

1

Το τραγούδησε στο Pride, και δεν άρεσε σε κάποιους, λέει…

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν) : 11 ΧΡΟΝΙΑ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ Ο “ΣΠΑΣΜΕΝΟΣ ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ” ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΙΟ

Posted in Άνθρωποι, Αντιγραφή on Απρίλιος 17, 2017 by εξαδάκτυλος

καλή Aνάσταση Αγγελική..…

καλή Ανάσταση σε όλου του Κόσμου τις Αγγελικές,σε όλου του Κόσμου τα παιδιά που βρίσκονται στην Αναπηρία….

αυτό το κείμενο στο αφιερώνω παρά το ότι ξέρω πώς η πραγματική Ανάσταση θα έρθει όταν θα γίνεις ξανά καλά (και θα γίνεις), όταν ο΄Ανθρωπος στη Γη θα αγαπήσει ξανά τον ΄Ανθρωπο…..

Υπάρχουν άνθρωποι που ενώ φαίνεται πώς κρέμονται μπροστά μας σαν “σπασμένος χαρταετός”, συνεχίζουν να σηκώνουν το πληγωμένο τους κορμί όλο και πιο ψηλά πάνω από “θάλασσες κι από στεριές” ,γιατί το πάθος και τη πίστη τους για Zωή δεν τα έχουν πετάξει στους κάδους των καταθλιπτικών καιρών.

Υπάρχουν άνθρωποι με σπασμένο κορμί σε κομμάτια,πολλές φορές χωρίς μάτια,χέρια και πόδια,άνθρωποι πάνω σε ξύλινους σταυρούς πού όσες φορές κι αν πέσουν άλλες τόσες θα βρουν την δύναμη να ξανασηκωθούν,τρέχοντας ξοπίσω απo τ΄ όνειρό τους.
΄Ανθρωποι που κοιτάνε κατάματα τους φόβους και τα σκοτεινά παιχνίδια του μυαλού τους και αγωνίζονται επίμονα (όσο κι αν έχουν πει χιλιάδες φορές “κουράστηκα…”) για να πατήσουν “ξανά στα πόδια τους” ,για να ανατρέψουν τις συνέπειες που κάποτε το ατύχημα,η κακιά στιγμή,η αδιαφορία, το μίσος και η βία των άλλων, τους στέρησε!
Υπάρχουν άνθρωποι που το παραλυμένο τους σώμα στο αναπηρικό κρεβάτι ή στο αμαξίδιο μπορεί να σε ξεγελά αλλά μέσα τους η πυρωμένη φλόγα για ΑΝΑΣΤΑΣΗ γράφει ιστορία,αλλαγές,η Ζωή ανασαίνει ακόμα και γράφει “Καλημέρα” και “ένα Χαμόγελο σου ζητώ” στους τοίχους…
Υπάρχουν άνθρωποι που οι μέρες τους κρέμονται από τα καλώδια σαν “σπασμένος χαρταετός” αλλά αυτοί εκεί! γαντζωμένοι στο δέντρο της Ζωής πίνουν και μεθάνε από τους καρπούς του…
Υπάρχουν άνθρωποι που ξεφορτώθηκαν τις αποσκευές της απελπισίας και της απαισιοδοξίας,ένα βάρος που δεν τους αξίζει,δεν αξίζει σε κανένα….
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν κοιτάζουν ποτέ κάτω, υπάρχουν άνθρωποι που δεν αφήνουν στην μέση το ταξίδι τους,έκαναν άλλωστε τόση πορεία αντοχής μέσα από χιλιάδες ματωμένα βήματα για να τιμήσουν τη ζωή,το σώμα τους, τη ψυχή τους, την αλληλεγγύη των παιδιών,των συντρόφων τους,όσων τούς στέκονται και σηκώνουν μαζί τoυς τον “σπασμένο χαρταετό” τoυς…

Πέρασαν 11 χρόνια από τότε που η δημοσιογράφος Αγγελική Χατζηδημητρίου ξεκίνησε ένα πρωί στις 8 Απρίλη του 2006 για να κάνει ρεπορτάζ για πυρκαγιά που συνέβη στο εργοστάσιο τής ΔΕΗ ,στην θέση Κοντάρι της Χίου και κατέληξε τετραπληγική μετά από την βία που ασκήθηκε εναντίον της από τον φύλακα του εργοστασίου και το λάθος των γιατρών στο “Σκυλίτσειο” νοσοκομείο τής Χίου που ….διέγνωσαν “νευρική διαταραχή” τις ώρες που η Αγγελική ήταν ήδη “αιχμάλωτη” σε ένα βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο!
11 χρόνια η Αγγελική μαζί με τον σύντροφό της Θοδωρή Πυλιώτη και τα παιδιά της Ματθαίο και Παναγιώτα έχουν κάνει πράξη απλές αλήθειες που περνούν τους αγώνες των ανθρώπων για αγάπη,φιλία,ενότητα και ανθρωπιά στην Αιωνιότητα…..
Πάνε 11 χρόνια που η Αγγελική παρά το ότι παραμένει “κλειδωμένη” στο κορμί της χωρίς “ήχο και υλικό” δεν κάνει πίσω, γιατί είναι περήφανη ψυχή που κινεί “γη και ουρανό” για να ανέβει στην επιφάνεια να πάρει Οξυγόνο. ΄ Οποιος έχει δει την ταινία “All is lost” (΄Ολα Χάθηκαν ) με τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ μπορεί να καταλάβει γιατί η Αγγελική στο τέλος θα καταφέρει να σπάσει με την φωνή της την σιωπή 11 χρόνων στην μοναξιά του “ναυαγού”!

΄Ανθρωποι σαν την Αγγελική Χατζηδημητρίου, την κάθε Αγγελική και ΄Αγγελο στην αναπηρία δεν πρόκειται να ηττηθούν ποτέ!

Αγγελική,
κουράγιο….
καλή δύναμη….
αλληλεγγύη….
φιλία….
ένα άγγιγμα,ένα χάδι…..
μαζί,θα το περάσουμε μαζί…..
θα περάσει και θα φύγει το κακό Αγγελική, θα έρθουν καλύτερες μέρες…
Η Ζωή στο χρωστάει!…

σε φιλώ και δεν σε ξεχνώ Αγγελική,πάρε με στον σπασμένο αλλά δυνατό χαρταετό σου….

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν)
για την Επιστροφή της χαμένης Ανθρωπιάς και του Τέλους της Εποχής της Κτηνωδίας
erozer2000@yahoo.gr

Πάει και ο Λούκυ…

Posted in Άνθρωποι, Λογοτεχνία και Ποίηση on Φεβρουαρίου 9, 2017 by εξαδάκτυλος

Στο καλό ρε φίλε…

Δέ θέλω να βάλω το «Τα θερινά σινεμά», αν και έτσι νιώθω.