Archive for the Άνθρωποι Category

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν) : 11 ΧΡΟΝΙΑ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ Ο “ΣΠΑΣΜΕΝΟΣ ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ” ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΙΟ

Posted in Άνθρωποι, Αντιγραφή on Απρίλιος 17, 2017 by εξαδάκτυλος

καλή Aνάσταση Αγγελική..…

καλή Ανάσταση σε όλου του Κόσμου τις Αγγελικές,σε όλου του Κόσμου τα παιδιά που βρίσκονται στην Αναπηρία….

αυτό το κείμενο στο αφιερώνω παρά το ότι ξέρω πώς η πραγματική Ανάσταση θα έρθει όταν θα γίνεις ξανά καλά (και θα γίνεις), όταν ο΄Ανθρωπος στη Γη θα αγαπήσει ξανά τον ΄Ανθρωπο…..

Υπάρχουν άνθρωποι που ενώ φαίνεται πώς κρέμονται μπροστά μας σαν “σπασμένος χαρταετός”, συνεχίζουν να σηκώνουν το πληγωμένο τους κορμί όλο και πιο ψηλά πάνω από “θάλασσες κι από στεριές” ,γιατί το πάθος και τη πίστη τους για Zωή δεν τα έχουν πετάξει στους κάδους των καταθλιπτικών καιρών.

Υπάρχουν άνθρωποι με σπασμένο κορμί σε κομμάτια,πολλές φορές χωρίς μάτια,χέρια και πόδια,άνθρωποι πάνω σε ξύλινους σταυρούς πού όσες φορές κι αν πέσουν άλλες τόσες θα βρουν την δύναμη να ξανασηκωθούν,τρέχοντας ξοπίσω απo τ΄ όνειρό τους.
΄Ανθρωποι που κοιτάνε κατάματα τους φόβους και τα σκοτεινά παιχνίδια του μυαλού τους και αγωνίζονται επίμονα (όσο κι αν έχουν πει χιλιάδες φορές “κουράστηκα…”) για να πατήσουν “ξανά στα πόδια τους” ,για να ανατρέψουν τις συνέπειες που κάποτε το ατύχημα,η κακιά στιγμή,η αδιαφορία, το μίσος και η βία των άλλων, τους στέρησε!
Υπάρχουν άνθρωποι που το παραλυμένο τους σώμα στο αναπηρικό κρεβάτι ή στο αμαξίδιο μπορεί να σε ξεγελά αλλά μέσα τους η πυρωμένη φλόγα για ΑΝΑΣΤΑΣΗ γράφει ιστορία,αλλαγές,η Ζωή ανασαίνει ακόμα και γράφει “Καλημέρα” και “ένα Χαμόγελο σου ζητώ” στους τοίχους…
Υπάρχουν άνθρωποι που οι μέρες τους κρέμονται από τα καλώδια σαν “σπασμένος χαρταετός” αλλά αυτοί εκεί! γαντζωμένοι στο δέντρο της Ζωής πίνουν και μεθάνε από τους καρπούς του…
Υπάρχουν άνθρωποι που ξεφορτώθηκαν τις αποσκευές της απελπισίας και της απαισιοδοξίας,ένα βάρος που δεν τους αξίζει,δεν αξίζει σε κανένα….
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν κοιτάζουν ποτέ κάτω, υπάρχουν άνθρωποι που δεν αφήνουν στην μέση το ταξίδι τους,έκαναν άλλωστε τόση πορεία αντοχής μέσα από χιλιάδες ματωμένα βήματα για να τιμήσουν τη ζωή,το σώμα τους, τη ψυχή τους, την αλληλεγγύη των παιδιών,των συντρόφων τους,όσων τούς στέκονται και σηκώνουν μαζί τoυς τον “σπασμένο χαρταετό” τoυς…

Πέρασαν 11 χρόνια από τότε που η δημοσιογράφος Αγγελική Χατζηδημητρίου ξεκίνησε ένα πρωί στις 8 Απρίλη του 2006 για να κάνει ρεπορτάζ για πυρκαγιά που συνέβη στο εργοστάσιο τής ΔΕΗ ,στην θέση Κοντάρι της Χίου και κατέληξε τετραπληγική μετά από την βία που ασκήθηκε εναντίον της από τον φύλακα του εργοστασίου και το λάθος των γιατρών στο “Σκυλίτσειο” νοσοκομείο τής Χίου που ….διέγνωσαν “νευρική διαταραχή” τις ώρες που η Αγγελική ήταν ήδη “αιχμάλωτη” σε ένα βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο!
11 χρόνια η Αγγελική μαζί με τον σύντροφό της Θοδωρή Πυλιώτη και τα παιδιά της Ματθαίο και Παναγιώτα έχουν κάνει πράξη απλές αλήθειες που περνούν τους αγώνες των ανθρώπων για αγάπη,φιλία,ενότητα και ανθρωπιά στην Αιωνιότητα…..
Πάνε 11 χρόνια που η Αγγελική παρά το ότι παραμένει “κλειδωμένη” στο κορμί της χωρίς “ήχο και υλικό” δεν κάνει πίσω, γιατί είναι περήφανη ψυχή που κινεί “γη και ουρανό” για να ανέβει στην επιφάνεια να πάρει Οξυγόνο. ΄ Οποιος έχει δει την ταινία “All is lost” (΄Ολα Χάθηκαν ) με τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ μπορεί να καταλάβει γιατί η Αγγελική στο τέλος θα καταφέρει να σπάσει με την φωνή της την σιωπή 11 χρόνων στην μοναξιά του “ναυαγού”!

΄Ανθρωποι σαν την Αγγελική Χατζηδημητρίου, την κάθε Αγγελική και ΄Αγγελο στην αναπηρία δεν πρόκειται να ηττηθούν ποτέ!

Αγγελική,
κουράγιο….
καλή δύναμη….
αλληλεγγύη….
φιλία….
ένα άγγιγμα,ένα χάδι…..
μαζί,θα το περάσουμε μαζί…..
θα περάσει και θα φύγει το κακό Αγγελική, θα έρθουν καλύτερες μέρες…
Η Ζωή στο χρωστάει!…

σε φιλώ και δεν σε ξεχνώ Αγγελική,πάρε με στον σπασμένο αλλά δυνατό χαρταετό σου….

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν)
για την Επιστροφή της χαμένης Ανθρωπιάς και του Τέλους της Εποχής της Κτηνωδίας
erozer2000@yahoo.gr

Advertisements

Πάει και ο Λούκυ…

Posted in Άνθρωποι, Λογοτεχνία και Ποίηση on Φεβρουαρίου 9, 2017 by εξαδάκτυλος

Στο καλό ρε φίλε…

Δέ θέλω να βάλω το «Τα θερινά σινεμά», αν και έτσι νιώθω.

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν) : Θα γίνουμε σκονη και φώς «αγνωστε» μου σύντροφε Γρηγόρη Θωμόπουλε……(για μια ακόμη επίσκεψη τής Απουσιας)

Posted in Άνθρωποι, Αντιγραφή on Απρίλιος 23, 2016 by εξαδάκτυλος

Θα γίνουμε σκόνη και φώς «άγνωστε» μου σύντροφε Γρηγόρη Θωμόπουλε….

….και εσύ θάνατε δήμιε,τρομοκράτη και εξουσιαστή (αποδείχθηκες άλλη μια φορά θρασύδειλος, ύπουλος ,λίγος και μικρός ),δεν λυπήθηκες ούτε τά 38 του χρόνια….)

(με αφορμή ένα πολύ δυσάρεστο νέο ,ένα δυστυχώς ακόμη από την κυριαρχία του ημερολογίου των κακών ειδήσεων….

δεν έχει σημασngία αν δεν ήξερα τον Γρηγόρη Θωμόπουλο,αυτό που έχει σημασία είναι το βάρος και το κενό που αφήνει πίσω της η Απουσία ενός δημιουργικού ανθρώπου μόλις στα 38 του χρόνια…..

https://anarchypress.wordpress.com/2016/01/06/%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%b1%ce%b4%ce%b5%ce%bb%cf%86%ce%bf-%ce%bc%ce%b1%cf%83-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b9%ce%ba%ce%bf-%ce%b3%cf%81%ce%b7%ce%b3%ce%bf%cf%81%ce%b7-%ce%b8%cf%89/)

Ο θάνατος ενός νέου ανθρώπου τόσο απρόσμενα σαν κεραυνός στην γαλήνη ,ένα δρεπάνι που έρχεται χωρίς έλεος να κόψει τά λουλούδια και να αρπάξει την λάμψη των πιο όμορφων και δημιουργικών ημερών καθώς σμίγουν με τον ήλιο,τόν άνεμο και το φεγγάρι στην σκαλωσιά των 38 χρόνων ,δεν παύει να είναι μια σκληρή δοκιμασία για τους δικούς του,τούς φίλους και συντρόφους του.

Δεν «πενθείς την απουσία»,αλλά η απουσία παραμένει μοναδική (όσο κι η Mοναδικότητα της Παρουσίας)Απουσία ,μια ανατριχίλα και ένα κενό στην διαδρομή για την Ελευθερία που δεν αντικαθίσταται είτε στην ζωή ,είτε στους αγώνες και δυστυχώς πουθενά.Το μόνο σαν «παρηγοριά» πού μας μένει είναι να τους θυμόμαστε κρατώντας τους Ζωντανούς στην συνέχεια (για όσο «τραβήξει»…)του περασματός μας από τον πολύπαθο πλανήτη που Ερημοποιείται από την καθημερινή βαρβαρότητα τής εξουσιαστικής και καταναλωτικής «νοοτροπίας»,να τους κρατήσουμε σφιχτά Ζωντανούς στην μνήμη μας για να μην πεθάνουν κυριολεκτικά (αυτή την φορά…)στο πένθος και στην λύπη που καταλήγουν κι αυτά αργά ή γρήγορα στην «χωματερή» τής λήθης!

Την βαθιά συν-θλίψη μου για τον χαμό του συντρόφου αναρχικού Γρηγόρη Θωμόπουλου,οι διαφωνίες είναι υπαρκτές όσο είμαστε εν ζωή,όταν χτυπά το «τέλος»….σιωπή και σεβασμός!Την συμπαράσταση και τά συλλυπητηριά μου στην οικογένεια και στους συγγενείς του!

Αποχαιρετώντας τον Γρηγόρη Θωμόπουλο ,κάτι που εχω πεί πολλές φορές παλαιότερα…

Δεν υπάρχει «άδικος ή δίκαιος θάνατος»,ο θάνατος είναι μια διαδικασία άδικη και ανάλγητη από την φύση της και κανείς (οσες φιλότιμες προσπάθειες κι αν κάνει για να τον «ξεπεράσει»…)δεν μπορεί να τον αποδεχθεί ποτέ,να τον κάνει «φίλο»….

«καλό ταξίδι» Γρηγόρη Θωμόπουλε,εμπρός Ζωή μην σκύβεις το κεφάλι…..

https://www.youtube.com/watch?v=yveWjPz0O18

 

Παπαδόπουλος Παναγιώτης(Κάϊν)

σχετικό τελευταίο άρθρο για την Απουσία http://www.efsyn.gr/arthro/pseytra-zoi-pos-afises-kai-efyge-toso-noris-i-myrto

Περνάν τα γαμημένα τα χρόνια…

Posted in Άνθρωποι on Ιανουαρίου 18, 2016 by εξαδάκτυλος

I
I will be king
And you
You will be queen
Though nothing will
Drive them away
We can beat them
Just for one day
We can be Heroes
Just for one day

And you
You can be mean
And I
I’ll drink all the time
‘Cause we’re lovers
And that is a fact
Yes we’re lovers
And that is that

Though nothing
Will keep us together
We could steal time
Just for one day
We can be Heroes
For ever and ever
What d’you say

Du
Koenntest Du schwimmen
Wie Delphine
Delphine es tun
Niemand gibt uns eine Chance
Doch wir koennen siegen
Fuer immer und immer
Und wir sind dann Helden
Fuer einen tag

Ich
Ich bin dann Koenig
Und Du
Du Koenigin
Auch wenn sie
Unschlagbar scheinen
Werden wir Helden
Fuer einen Tag
Wir sind dann wir
An diesem Tag

Ich
Ich glaub’ das zu traeumen
die Mauer
Im Ruecken war kalt
Schuesse peitschen die Luft
Doch wir kuessen
Als ob nichts geschieht
Und die Scham fiel auf ihre Seite
Oh, wir koennen sie schlagen
Fuer alle Zeiten
Dann sind wir Helden
Nur diesen Tag
Dann sind wir Helden
Dann sind wir Helden
Dann sind wir Helden
Nur diesen Tag
Dann sind wir Helden

We’re nothing
And nothing will help us
Maybe we’re lying
Then you better not stay
But we could be safer
Just for one day

(David Bowie – Heroes/Helden)

Με κάποια καθυστέρηση…

Posted in Άνθρωποι on Ιανουαρίου 7, 2016 by εξαδάκτυλος

Lemmy.jpg

I am the one, orgasmatron, the outstretched grasping hand
My image is of agony, my servants rape the land
Obsequious and arrogant, clandestine and vain
Two thousand years of misery of torture in my name
Hypocrisy made paramount, paranoia the law
My name is called religion, sadistic, sacred whore

I twist the truth, I rule the world, my crown is called deceit
I am the emperor of lies, you grovel at my feet
I rob you and I slaughter you, your downfall is my gain
And still you play the sycophant and revel in my pain
And all my promises are lies, all my love is hate
I am the politician and I decide your fate

I march before a martyred world, an army for the fight
I speak of great heroic days, of victory and might
I hold a banner drenched in blood, I urge you to be brave
I lead you to your destiny, I lead you to your grave
Your bones will build my palace, your eyes will stud my crown
For I am Mars, the God of war and I will cut you down

(Orgasmatron – Motörhead)

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν) : Ψευτρα ζωή πώς άφησες και έφυγε τόσο νωρίς η Μυρτώ? (στην Μυρτώ Γώγου-Τάσιου)

Posted in Άνθρωποι, Αντιγραφή on Οκτώβριος 11, 2015 by εξαδάκτυλος

ΨΕΥΤΡΑ ΖΩΗ ΠΩΣ ΑΦΗΣΕΣ ΚΑΙ ΕΦΥΓΕ ΤΟΣΟ ΝΩΡΙΣ Η ΜΥΡΤΩ?

IN MEMORIAM

στήν Μυρτώ Γώγου-Τάσιου που άνοιξε πανιά στά άγνωστα ….

(λίγο ακόμα φωνές των τζιτζικιών, τραγουδήστε καθώς φεύγει,το Summer is Over τής Μυρτούλας μας….)

Για νά έχει η ζωή και το κοινωνώ-κοινωνία νόημα,για να τά τιμήσουμε και να τά αφήσουμε «όταν θα φύγουμε» πίσω μας μέ όλα της τα γράμματα κεφαλαία(ΖΩΗ -ΚΟΙΝΩΝΙΑ!),αγωνιζόμαστε μέσα στήν διασπορά τής καθημερινότητας νά μοιραστούμε ακόμη και έστω ένα λεπτό τής μέρας με τούς φίλους,τούς συντρόφους μας,τά παιδιά μας,τούς δικούς μας αλλά και τούς «ξένους» , μιά ανάσα,ένα βλέμμα «στά σύννεφα πού περνούν»,να μην χαθούμε σάν άνθρωποι ,να μήν αφήσουμε να ξεραθεί το κοινό δέντρο που μάς αγκαλιάζει μέχρι και τίς ρίζες του!

Μοιραζόμαστε την χαρά τους,τα προβληματά τους,τίς αγωνίες τους ,τίς αντιθέσεις μας ακόμη(και εκεί βρίσκεται η αυθεντική και άδολη ένωση και αγάπη) και προσπαθούμε όταν έρθει τού «χωρισμού η ώρα»….,να βουτήξουμε κι εμείς βαθιά μέσα στον πόνο τους,να πενθήσουμε (και) σαν δικιά ΜΑΣ τήν προσωπική τους τραγωδία!

Oταν όμως έρχεται αθόρυβα και χτυπά πρόωρα ο θάνατος?……

«Αν ο πόνος ενώνει τούς ανθρώπους,τί να την κάνω την ζωή χωρίς πόνο» έγραφε ο Ρώσος ποιητής Γεβγκένι Γεφτουσένκο…

Αντέχεται όμως ο πόνος μέχρι νά καλύψουμε τήν απόσταση πού οδηγεί στήν πολυπόθητη αυτή ένωση?

«Δέν μπορώ να βρώ αρμονική σχέση με τον θάνατο,δέν μπορώ να συμμαχήσω μαζί του,τον μισώ και με μισεί….», έλεγε πρίν απο χρόνια ο τραγουδιστής Αντώνης Καλογιάννης στην δημοσιογράφο Ελενα Κατρίτση με αφορμή τον ξαφνικό θάνατο τού γιού του Βαγγέλη…

Κι αλήθεια πώς μπορούμε να συμφιλιωθούμε με την Εξουσία τού θανάτου,με τήν οδύνη τής απώλειας που σταματά απότομα κάθε κίνηση,πού κάνει τό σύμπαν και τά άστρα να παγώσουν?

Πώς γίνεται να συμφιλιωθούμε με την βία που αφαιρεί σιγά-σιγά απο τίς παλιές μας φωτογραφίες συμμαθητές,φίλους,γονείς, γείτονες,συντρόφους,παιδιά, ΟΤΙ ΣΥΝΤΡΟΦΕΨΑΜΕ,ΟΤΙ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ,ΟΤΙ ΑΓΓΙΞΑΜΕ?…

Αυτά έλεγα στήν Μυρτούλα μας (τήν Μυρτώ όλων μας) εκείνο τό μεσημέρι τής 23ης Σεπτέμβρη στο κοιμητήριο τής Νίκαιας,καθώς κατέβαινε από το στόμα τής Γής για την Αχερουσία λίμνη ,για νά πάει να συναντήσει μετά από 22 χρόνια τήν μάνα της αναρχική ποιήτρια Κατερίνα Γώγου και μετά από 4 χρόνια τον πατέρα της σκηνοθέτη Παύλο Τάσιο.Αυτά μονολογούσα, καθώς κοίταγα τον Φρανζέσκο νά έχει γίνει λιωμένο κερί πάνω απο τον ήλιο του πού έδυσε στο χώμα…..

Πάνε χρόνια που η μάνα της η Κατερίνα έγραψε «αφήστε τήν δική μου Μυρτώ ,γεννήθηκε λυπημένη».Η Μυρτώ όμως μετά τόν θάνατο τής Κατερίνας δέν «έπεσε»,ξαναγεννήθηκε και «άλλαξε δρόμο» από εκείνον πού τήν είχε αποκλείσει στήν πλήξη,στην περιθωριοποίηση και στην απελπισία!Γιατί έμαθε πώς η «στράτευση» στην απελπισία δίνει ελπίδες μόνο σέ κάθε εξουσία που σκοτώνει,πολύ περισσότερο όταν αυτή είναι η εξουσία τής νάρκωσης και τής παραίτησης γιά Ζωή!

Κι άς καθυστέρησε αυτό τό χάραμα,αυτός ο νέος της ερχομός στην ζωή,η αναγεννησή της …

Η Μυρτούλα μας δέν ήταν σάν κι εμάς τούς «πολιτικοποιημένους».Δέν ήταν στίς αφισοκολλήσεις,στίς διαδηλώσεις,στούς δρόμους,στίς συγκρούσεις με τον κρατικό και αστυνομικό αυταρχισμό,δέν κράτησε ποτέ μαύρες και κόκκινες σημαίες,δέν ήταν τό «παιδί τής πλατείας» όπως η Κατερίνα.Είχε τον δικό της τρόπο να φωνάζει,να διαμαρτύρεται,να αμφισβητεί.Κι αυτός της ο μοναδικός τρόπος , τά καλύτερα χρόνια τής ζωής της,»ΣΚΕΠΑΣΘΗΚΑΝ» απο τήν «χιονοστιβάδα» τής ζωής και τής προσωπικότητας τής Κατερίνας.Δέν «ακούσθηκαν» οι αγωνίες της, η Μυρτώ «εξαφανίσθηκε».Δέν έγινε σκόπιμα αυτή η αδικία,δέν έγινε συνειδητά (εννοείται) απο τήν Κατερίνα,απλά συνέβη…Κι η Μυρτώ είχε τήν «ατυχία» να είναι συνεπιβάτης σε ένα όχημα με «σπασμένα φρένα» ….

«Εχασα τά καλυτερά μου χρόνια,άργησα να σωθώ», έλεγε ανάμεσα στ άλλα μόλις λίγους μήνες πρίν στίς 5/1/2015, σέ μιά άλλη της συνέντευξη με αφορμή την κυκλοφορία τού μοναδικού της βιβλίου.

Αργησε να σωθεί,ίσως,αλλά η Μυρτώ αγωνίσθηκε και σώθηκε ,ξέφυγε απο τήν υποταγή στήν κατάθλιψη και στην αυτοκαταστροφή , «το πάλεψε με τον θάνατο και το σκοτάδι» τής μιζέριας και τής φθοράς πού τήν είχαν καταδικάσει το αλκοόλ,τά χάπια και τά ναρκωτικά.Κι άς τής τραυμάτισαν βαριά την υγεία της,κι άς ράγισε η καρδιά της απ την μακρόχρονη χρήση …..

Αυτό όμως το χτικιό που νίκησε τήν Κατερίνα ,δεν νίκησε τήν Μυρτώ κι άς μάς έφυγε ξαφνικά στά 48 της….

Γιατί η Μυρτούλα ,απογειώθηκε απο τά άσχημα παιδικά χρόνια και έκοψε τίς αλυσίδες τού αργού θανάτου,αρνήθηκε να είναι απλά τό παιδί μιάς ανήσυχης και επαναστατημένης επώνυμης ,μιάς σπουδαίας μητέρας και συντρόφισσας και έκανε τήν δική της Ανοιξη,το δικό της μικρό Πολυτεχνείο!

«Γι αυτούς όλους ήμουνα η κόρη τής Κατερίνας Γώγου» αλλά «τήν ζωή μου τήν χρωστάω στον εαυτό μου» ,έλεγε στην τελευταία της συνέντευξη,μόλις φέτος τόν Μάρτη .

Και πράγματι Μυρτούλα,τήν ζωή κι ότι έκανες με κόπο,ότι ανάτρεψες,το χρωστάς στον εαυτό σου.Η Αποτοξίνωση στο Παλέρμο,η ποίηση,η ζωγραφική ,η συντήρηση έργων τέχνης,οι αγιογραφίες,το ξυπνημά σου στην ζωή εκεί κάπου στό Ουτζέντο με τον Φρανζέσκο,είναι δικό σου έργο!

Κι άς μην μένεις «Αλίκη πιά εδώ»!

Οι μέρες ,οι νύχτες,τά χρόνια χωρίς την Μυρτώ είναι «καταδικασμένα» να περάσουν.Δέν ξέρω άν ο χρόνος είναι «ο καλύτερος γιατρός» ,ξέρω πώς η μνήμη κρατά τούς αγαπημένους μας στήν ζωή, να μην σαπίσουν ,να μην πεθάνουν,να μήν σβήσουμε μαζί τους συλλογικά!Η λήθη και η διαγραφή είναι η προδοσία και η εγκατάλειψη.Γιατί μπορεί εκ τών πραγμάτων νά είμαστε «απόντες» απο τήν πορεία ,τά δύσκολα τής ζωής τών άλλων(δεν μπορούμε να σώσουμε κανέναν όταν αυτός δέν θέλει να σωθεί),είμαστε όμως παρόντες κρατώντας όρθιες και ζωντανές τίς στιγμές που περάσαμε μαζί τους .Η Κατερίνα κι η Μυρτώ μάς είχανε πάντα ανοιχτή τήν πόρτα,τίς λατρέψαμε τότε που πιστέψαμε πώς τό όνειρο ποτέ δεν θα τελειώσει,τότε πού καιγόμαστε σάν δάφνη ψάχνοντας πότε σωστά,πότε λαθεμένα να αλλάξουμε τόν ντουνιά…….

Η αναχώρηση τής Μυρτούλας μας, κλείνει όλο και πιό πολύ τον κύκλο που ξεκίνησε τότε με «βεβαιότητες» ,απόλυτες αλήθειες και «ακλόνητες» για την ζωή,τόν άνθρωπο,τήν διαδικασία τής πολιτικής διαδρομής για το ξεπέρασμα τής «αιωνιότητας» τής εξουσίας και τών σχέσεων που τήν συντηρούν!

Η ίδια η ζωή πολλά χρόνια μετά (και συνεχίζει),έχει αποθυμοποιήσει τίς περισσότερες απ αυτές.Για τίς «αναθεωρήσεις μας και τους συμβιβασμούς μας» δεν πρέπει να κρυβόμαστε,να ντρεπόμαστε,να κυκλοφορούμε «σκυφτοί με ενοχές»!Τό αντίθετο!Η αβάσταχτη κανονικότητα γύρω μας που γράφεται πάνω στήν δουλεία και στον πόνο τών ανθρώπων γύρω μας, δέν αλλάζει ζώντας την και παίζοντας σάν….. σινεμά!

Η Μυρτώ έκανε το βήμα,είναι το παράδειγμα της προσωπικής αντίστασης σέ ότι κόβει τό χέρι τής δημιουργίας,τής έμπνευσης,τής αποκόλλησης απ τον παρασιτισμό και την ξευτίλα…

Γιατί η ζωή δεν μπορεί να αλλάξει μέσα απ τήν αντίφαση «θέλω να ζήσω, μα θέλω και να πεθάνω», γιατί η ζωή μας δεν είναι «σουγιαδιές σε βρώμικα αδιέξοδα»,ούτε είναι μόνο «πάνω-κάτω η Πατησίων», ούτε είναι η μοναξιά «τσεκούρι στά χέρια μας»…..

Και όπως έκανε, όταν «ξύπνησε» η Μυρτώ μας, τιμώντας τήν ζωή,τήν συντροφικότητα,την αλληλεγγύη,την αγάπη για όλους τούς άλλους χωρίς διαχωρισμούς και ανταγωνισμούς, στό τέλος εμείς θά είμαστε οι τελευταίοι που θα γελάσουμε και όχι ο θάνατος.Και θα σταθούμε αντίκρυ του γελαστοί κι όχι ξεγελασμένοι!Γιατί εμείς σάν την Μυρτούλα δεν έχουμε «τελευταίο μας σπίτι» ,τον Τάφο…..

Τ΄ακούς νεκροθάφτη,τ΄ακούς θάνατε?…..

Δεν σού λέω «αντίο» ,μόνο Καλό ταξίδι Μυρτούλα,η ζωή σου δέν ήταν «ένα μικρό καράβι» και δεν θά σε χάσω απο τά μάτια μου…Κάθε στιγμή είσαι μπροστά μου…..

https://www.youtube.com/watch?v=mEy3fhrDYNY

8/9/2015, Παπαδόπουλος Παναγιώτης(Κάϊν), erozer2000@yahoo.gr

το κείμενο δημοσιεύθηκε στήν Εφημερίδα Συντακτών στίς 9/10/2015

http://www.efsyn.gr/arthro/pseytra-zoi-pos-afises-kai-efyge-toso-noris-i-myrto

σημ:πηγές πού βοήθησαν στην συγγραφή τού κειμένου

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22808&subid=2&pubid=64115372

http://www.lifo.gr/team/book/56016

Έφυγε κι αυτός…

Posted in Άνθρωποι on Οκτώβριος 9, 2014 by εξαδάκτυλος

gdbd

Καλό ταξίδι συντροφάκο… σ’ ένα κόσμο χωρίς ανθρώπους που κλωτσάνε, που βαρυφόρτωσαν την καρδούλα σου με χημικά και δακρυγόνα, που σε κυνήγησαν μαζί μας…

Δεν θα σε ξεχάσουμε.