Archive for the Δικό μου Category

Η ημέρα τις γυναίκας…

Posted in Δικό μου, Υποχρέωση μας on Μαρτίου 8, 2017 by εξαδάκτυλος

…να πάει να γαμηθεί! Μία μέρα που φτιάχτηκε σαν δικαιολογία γιά να μπορούμε να ξεχνάμε τις γυναίκες όλο τον υπόλοιπο χρόνο.Τις γυναίκες τις αγαπάμε και τις σεβόμαστε όλο το χρόνο, όλα τα χρόνια – ή δεν τις σεβόμαστε καθόλου.

Ωστόσο, αφού η γιορτή υπάρχει, ας είναι αφιερωμένη στις γυναίκες που θα γράψουν το επόμενο κεφάλαιο στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Μιά ιστορία που εικόνες σαν αυτή…

1.jpg

…ή αυτή…

3.jpg

…ή αυτή…

2.jpg

…ετούτη…

4.jpg

…ή ετούτη…

5.jpg

…θα είναι πραγματικά ιστορία, που θα την διαβάζουν όλοι με αποστροφή.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, μέχρι τη μέρα που τα κτήνη θα σταματήσουν να φέρονται με μίσος στις γυναίκες, με όλη μας την αγάπη, με όλο μας τον σεβασμό, χρόνια τους πολλά γιά την ημέρα της γυναίκας και ψόφο κακό σε όσους άντρες νομίζουν πώς είναι στο ελάχιστο καλύτεροι από αυτές.

img.jpg

Advertisements

Εν τω Άδη, ούκ έστι μετάνοια…

Posted in Δικό μου, Μνήμη, Τί μαλάκες είμαστε! on Ιανουαρίου 28, 2017 by εξαδάκτυλος

Γενικά μιλώντας, είναι βέβαια σημαντικό να αναγνωρίζει κανείς τα λάθη του, να ζητάει συγγνώμη και να κάνει προσπάθεια να τα διορθώσει.

arx.jpg

Βέβαια όσο πιό μεγάλο το λάθος τόσο μεγαλύτερη είναι η προσπάθεια, τόσο γιατί ο μεταμελημένος αναγνωρίζει τη ζημιά που έκανε, όσο και γιατί οι άνθρωποί είναι – δίκαια – δύσπιστοι.

Ο Άδωνις ζητάει συγγνώμη γιατί δεν ήξερε. Αλλά έμαθε. Εγώ πάλι είμαι κακόπιστος άνθρωπος και θεωρώ απίθανο, αδύνατο και αηθές ψεύδος να μήν ξέρει κάποιος τί ακριβώς έγινε με τους εβραίους, συμπολίτες μας και μή, στην δεύτερη παγκόσμια ανθρωποσφαγή.

Τα τελευταία χρόνια έμαθε ο Άδωνις τα παρακάτω :

Ο εν πολλές αμαρτίαις περιπεσών ανήρ ζητάει συγγνώμη. Εντάξει, δεκτή επί της αρχής. Έχει μπροστά του μιά ζωή προσπάθειες γιά να διορθώσει το μίσος που έσπειρε, τα ψέμματα που είπε και το κακό που ευλόγησε. Και όποιος πειστεί ας τον συγχωρήσει.

Εγώ που είμαι κακόπιστος, όπως ανέφερα, θα περιμένω να δώ τι προσπαθεί να βγάλει.

Α ναί! Άδωνι, στα στρατόπεδα που μέχρι πρίν λίγο δεν ήξερες, κάηκαν τσιγγάνοι, ομοφυλόφιλοι, αντικαθεστωτικοί, πόρνες, ιερείς, σωματικά και πνευματικά άρρωστοι… τώρα που «έμαθες» επιτέλους, περιμένουμε και άλλες καταδίκες.

new year’s resolutions

Posted in Δικό μου on Ιανουαρίου 7, 2015 by εξαδάκτυλος

ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ η ζωή τρέχει…

ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ο άνθρωπος σου περιμένει να του μιλήσεις…

ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ οκτώ ανθρωποι πεθαίνουν και δώδεκα γεννιούνται…

ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ λείπεις στους γονείς σου…

ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ κάνεις τα ίδια λάθη που είπες να αποφύγεις…

ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ χρειάζεται να αγαπάς και να σε αγαπάνε…

ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ καταλαβαίνεις λάθος άλλη μιά φορά…

ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ σου λείπει…

ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ μένεις μαρμαρωμένος μπροστά στις αποφάσεις…

ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ξεκινάει η υπόλοιπη ζωή σου…

Αυτή τη στιγμή… και είναι ήδη αργά…

εθνική έξαρσις!

Posted in Ars Poetica, Δικό μου on Νοέμβριος 19, 2014 by εξαδάκτυλος

1234

Τί εἶναι ἡ πατρίδα μας; Μὴν εἶν᾿ οἱ κάμποι;
Μὴν εἶναι τ᾿ ἄσπαρτα ψηλὰ βουνά;
Μὴν εἶναι ὁ ἥλιος της, ποὺ χρυσολάμπει;
Μην είναι η χρυσοί αυγοί και οι πυρηνάρχες;
Οι προβατάνθρωποι και οι κομματάρχες;

Ὅλα πατρίδα μας! Κι αὐτὰ κι ἐκεῖνα,
Και η παρέλαση και η άγρια πείνα,
και οι γέροι στην ουρά για τις συντάξεις,
και όσοι μάχονται απ’ τις επάλξεις
ώστε το σύστημα να μείνει ατόφιο…
και ας πέσει ό,τι άλλο, ψόφιο.

Ζήτω η ελλάδα μας, ζήτω η πατρίδα!
(βάρκα χωρίς κουπιά στην καταιγίδα)
Και όποιος το μέρος μας δεν θα το πάρει
θα τον κρεμάσουμε σαν το σφαχτάρι
και θα τον δείχνουμε στον πληθυσμό
γιά να επιβάλλουμε σοφρωνισμό

Παιδιά λιπόθυμα από την πείνα,
και τα σχολεία τους κλειστά κι εκείνα.
Γέροι που ψάχνουνε μέσ’ τα σκουπίδια,
τιμή απέραντη γιά την πατρίδα!
Ζήτω σου Άδωνι Γεωργιάδη,
στείλε τους όλους τους ταχιά στον Άδη!

Και η Αριστερά… Ε, τι; Τι θέλεις να σου κάνει;
Ότι μπορεί κάνει κι αυτή, κι’ απλώνει όσο φτάνει.
Κάνει δύο πήδους πίσω κι’ ένα τρίκλισμα μπροστά
«Στόν αγώνα ενωμένοι, μα στην μάσα χωριστά».
Και άν σε εκατοντάδες τάφους κόκκαλα ακούς να τρίζουν,
ευτυχώς που οι πεθαμένοι πίσω δεν ξαναγυρίζουν.

Και αν ρωτάς οι αναρχικοί… πού να βρίσκονται κι αυτοί;
Να σου πεί κανείς δεν ξέρει. Ούτε πάλι μας συμφέρει,
να θυμόμαστε πώς τώρα περισσέψαν οι τραμπούκοι,
που μας χώνουνε πιά όλους, πιό βαθιά μέσα στο λούκι.
Και αν δεν μας βαράνε άλλοι, δεξιά κι’ αριστερά,
πέφτει ξύλο μεταξύ μας, και κρυφά και φανερά.

Και σ’αυτό το Κολοσσαίο, πολεμάμε όλοι μ’ όλους.
Κάποιοι βλέπουν, διασκεδάζουν, με τους βλάκες, τους χαχόλους
που σκοτώνονται αβέρτα ‘κει μπροστά στ’ αφεντικά,
άλλοι γιά ιδεολογία, κι άλλοι γιά τα μερτικά.
Και όσοι λίγοι θε να μείνουν – κι ας χαμογελούν μακάρια –
τα κλουβιά τότε θ’ ανοίξουν και θα βγούνε τα λιοντάρια.

Είμαι Έλλην, το καυχιέμαι!

Posted in Ars Poetica, Δικό μου on Ιουλίου 3, 2013 by εξαδάκτυλος

ptbg

Του έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει!
Κι έτσι, απ’ τον κώλο τον γαμούν, που δεν καταλαβαίνει.
Έχει τη δόξα περισσή,
την εξυπνάδα ζηλευτή,
μα ό,τι και να προσπαθεί, ανάποδα του βγαίνει.

Και μήπως τάχα προσπαθεί; Το θέλει να αλλάξει;
Η μήπως μόνο νοιάζεται να φάει και ν’ αράξει;
Ζητάει παντού παραδοχή,
του κόσμου την αποδοχή
και όλα, απ’ όλους, πάντοτε, ζητά να τα αρπάξει.

Δηλώνει πως κατάγεται από λαμπρούς προγόνους.
Πως και αυτοί θα χαίρονταν με τέτοιους επιγόνους.
Και από προπάππου και παππού,
μαζί και μπούφος κι’ αλεπού.
Ντροπή μαζί και όνειδος στους όποιους απογόνους.

Πάντοτε κουραδόμαγκας και μόνιμα φανφάρας.
Όπου μπορεί παλληκαράς, καμπόης της πεντάρας.
Μάγκας το παίζει στον φτωχό
και γλύφει το αφεντικό,
μικρόνοος, αναίσχυντος… ο γνήσιος ελληνάρας.

Ο κόσμος φτιάχτηκε γι’ αυτόν. Έτσι του είπαν όλοι.
Η δύναμη στον άνθρωπο, είναι το πορτοφόλι.
Γιά τίποτα δεν φταίει αυτός,
έτσι του είπε κι ο Αρχηγός.
Τους άλλους, ας τους σύρουνε στην Κόλαση διαβόλοι.

Και αν γιά αλληλεγγυή σ’ ακούσει να μιλάς,
τα μάτια του γουρλώνουνε, του έρχεται ταμπλάς!
«Φύγε από δώ κομμουνιστή!
Ανάρχα και διεθνιστή!»
και «Ζήτω η Χρυσή Αυγή! Θα σώσει την Ελλάς!»

Όπως μας σώσανε ξανά. Καλάβρυτα και Καστοριά,
στο Δίστομο, στην Κοκκινιά, Κάνδανο, Κοντομάρι,
Χορτιάτη, Πύργους, Διαβατά, Δράκεια Πηλίου, Κυδωνιά,
Βιάννο και Ιεράπετρα, Ριτσώνα, Χαϊδάρι…

Μπράβο σας έλληνες! Γερά!
Τεντώσατε την δεξιά!
Κρώξτε «Zieg Heil» δυνατά!
Κι ο διάολος ας μας πάρει.

Το άλλο μισό του ουρανού

Posted in Αντιγραφή, Δικό μου on Μαρτίου 8, 2013 by εξαδάκτυλος

Κάθε χρόνο ποστάρω ένα κείμενο – όχι δικό μου – γιά την ημέρα της γυναίκας. Είναι συνήθως το ίδιο κείμενο και συνήθως γράφω αγριεμένος και  αποκαρδιωμένος γιατί δεν αλλάξαμε τίποτα μέσα στον προηγούμενο χρόνο. Το κείμενο αυτό με τράνταξε όταν το διάβασα και κάνει το ίδιο όποτε και όσο και να το ξαναδιαβάσω, γι’ αυτό και εμμονικά το ποστάρω κάθε χρόνο στην ημέρα της γυναίκας – που την κάναμε ετήσια γιορτή γιά να μην μας απασχολεί πως θα έπρεπε να είναι καθημερινή.

Φέτος θέλησα μαζί με το κείμενο αυτό, να προσθέσω και κάτι άλλο : πως η γυναίκα είναι Τα Πάντα

Μάνες, αδελφές, σύντροφοι της ζωής μας, να θυμάστε πως σας αγαπάμε. Ίσως όχι πάντα σωστά, αλλά πάντα πολύ.

Διά ταύτα

Posted in Ars Poetica, Δικό μου on Νοέμβριος 25, 2012 by εξαδάκτυλος

(Εις μνήμιν του Πολυτεχνείου, κι αυτό…)

Περνάει η ώρα, φεύγει η μέρα και τελειώνει η χρονιά.
Κυλήσαν ύπουλα τα χρόνια και έφυγαν τριάντα εννιά.
Είμασταν απασχολημένοι. Ίσως κοιτάγαμε αλλού
και είχαμε τα δικά μας βάρη – πού χρόνος γιά του διπλανού…

Δώσαμε εμείς την ευκαιρία; Να την αρπάξανε αυτοί;
Μην έτυχε η συγκυρία; Μη δεν φανήκαμε αρκετοί;
Αυτό είναι μάλλον – τόσο λίγοι και τόσο σίγουροι μαζί…
Έτσι ήρθανε τα πάνω, κάτω. Να πολεμάμε απ’ την αρχή.

«Ψωμί, παιδεία, ελευθερία». Δεν μας δωθήκανε ποτέ.
Τσάμπα πεθάναν όλοι εκείνοι. Χαθήκανε τόσες ζωές,
ώστε ο ήλιος να γυρίσει. Και δεν εγύρισε ποτέ…
Γιά τον γενναίο, νέο κόσμο, μας μείναν μόνο οι ευχές.

«Ψωμί, παιδεία, ελευθερία». Δεν τ’ απαιτήσαμε κι εμείς.
Ζήσαμε μες την σιγουριά μας πως δεν τ’αγγίζει πιά κανείς.
Πως είναι «κατωχυρωμένα». Πώς είμαστε οι νικητές
και δεν υπήρχε πιά ανάγκη, αφού νικήθηκε το χτές.

Μάλλον αυτό είναι… η σιγουριά μας ήταν γλυκό ναρκωτικό.
Μόνοι μας στήσαμε κρεμάλες γιά το δικό μας το λαιμό.
Ξαναζεσταίνονται οι φούρνοι. Όπλα γυαλίζουνε πιο ‘κεί.
Στήνονται δάση από αγχόνες – μα εμείς τους πλέξαμε σκοινί.

Σαράντα χρόνια – μιά ζωή – περάσανε. Θυμάσαι;
Τίποτα δεν αλλάξαμε. Πώς στέργεις και κοιμάσαι;
Και πώς αντέχεις να φοράς στεφάνι με αγκάθια;
Ντράπου όλα τα όνειρα που γίναν κατακάθια.

Ξέρεις χειρότερο ποιό είναι; Πως γίναμε κι εμείς θεριά,
και πως θα αλληλοσκοτωθούμε γιά των ολίγων τον παρά.
Γιά «την πατρίδα και θρησκεία», ή «γιά το δίκιο τού λαού»,
κι οι εδώ κι οι κείθε πεθαμένοι, παιδιά θα είναι καποιανού.

«Και τι να κάνουμε;» ίσως πείς… «Αυτοί στήνουν αγχόνες!
Το Κτήνος πάλι ξύπνησε και φτιάχνει λεγεώνες!
Κρέας παιδιών ορέγεται και μόνο εμείς στη μέση.
Έτσι θα το αφήσουμε; Να κάνει ό,τι τ’ αρέσει;»

Τον κόσμο δεν αλλάξαμε, αυτό είναι φανερό.
Και ούτε το προσπαθήσαμε – κι είναι τρομερό
πως μόνη λύση είναι πιά η μέθοδος του Κτήνους.
Πώς γίναμε ένα και τ’ αυτό – ίδιοι εμείς μ’ εκείνους.

Μεγάλα λόγια είπαμε – πολλά και τιμημένα.
Στο «δια ταύτα» φτάσαμε. Τα όνειρα χαμένα.
Και οι δρόμοι που μας έμειναν, είναι απλά μοιραίοι.
Ας προσπαθήσουμε εμείς να ‘μαστε οι τελευταίοι

που λύσεις στο αίμα βρίσκουμε και φτάνουμε στον πάτο.
Ποτέ κανείς μετά από μάς μήν φτάσει παρακάτω.
Και απέ να μας ξεχάσουνε. Γιατί μόνο στα λόγια
ζωές μείναμε ολόκληρες – και γίναν μοιρολόγια.