Εις θάνατον…

Κρατούμενη, νεκρή από… κρέπα

Την Τετάρτη ψηφίστηκε τελικά η τροπολογία Καστανίδη που αποκαθιστά στοιχειωδώς την ισότιμη απονομή δικαιοσύνης μεταξύ των χιλιάδων κρατουμένων του Κορυδαλλού. Μια δικαιοσύνη που μέχρι χθές θεωρούσε τους τοξικοεξαρτημένους κρατούμενους ειδική κατηγορία που δεν πρέπει να “επωφελείται” με τα ευνοικά μέτρα για την απόλυση στα τρία πέμπτα έκτισης μιας ποινής. Αποκαταστάθηκε έτσι τουλάχιστον μια (από τις πολλές) κατάφωρη παραβίαση της ισότητας απέναντι στο νόμο. Η τροπολογία ψηφίστηκε ενώ φώναζαν οι βουλευτές όχι μόνο του ΛΑΟΣ αλλά και της “Σαμαρικής” ΝΔ για το δήθεν άνοιγμα της πόρτας στους μεγαλοεμπόρους ναρκωτικών που κατά τεκμήριο φυσικά μέχρι τώρα δεν βρίσκουν καμιά πόρτα κλειστή. Ποντάροντας με τις φωνές τους στα φοβικά σύνδρομα των πολιτών που θα μείνουν “απροστάτευτοι”, όταν οι χιλιάδες άρρωστοι άνθρωποι που σαπίζουν στις φυλακές θα βγούνε λίγους μήνες νωρίτερα από εκεί με μια μικρή παραπανήσια ελπίδα για τη ζωή τους.

- Κι όμως, στο περιθώριο της ψήφισης αυτής της τροπολογίας, και μόλις πέντε μέρες νωρίτερα, μια προφυλακισμένη (και όχι φυλακισμένη) εξαρτημένη νέα γυναίκα πέθαινε αβοήθητη στο κελί της. Μέχρι και σήμερα λοιπόν τόσο τόσο η ηγεσία του υπουργείου Δικαιοσύνης όσο και οι υπεύθυνοι της φυλακής παραμένουν εκκωφαντικά σιωπηλοί μπροστά σε αυτό το “ενοχλητικό” και φυσικά τυχαίο και πάντως μεμονωμένο περιστατικό.

- Κι όμως, ακριβώς ένα μήνα νωρίτερα, κατά την επίσκεψή του στον Κορυδαλλό, ο υπουργός Χάρης Καστανίδης ήταν ομιλητικότατος. Οπως μας ενημερώνει και στην ιστοσελίδα του, “για πρώτη φορά ηγεσία του υπουργείου Δικαιοσύνης μπήκε στις πτέρυγες των φυλακών και συνομίλησε με τους κρατούμενους στους χώρους όπου ζουν καθημερινά”.

- Κι όμως, σε δηλώσεις του από τον Κορυδαλλό ο κ.Καστανίδης είχε πει μεταξύ άλλων: «Με τον υφυπουργό και τη βοηθό Συνήγορο του Πολίτη επισκεφθήκαμε τον Κορυδαλλό για να διαπιστώσουμε τις συνθήκες κράτησης και τα προβλήματα που υπάρχουν. Είμαστε αποφασισμένοι να δώσουμε απαντήσεις στα προβλήματα και να δράσουμε γρήγορα ώστε να αντιμετωπίσουμε δυο τρία πολύ μεγάλα προβλήματα, όπως ο υπερπληθυσμός στις φυλακές, η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που νοσεί και γενικότερα οι συνθήκες κράτησης των κρατουμένων. Θα δώσουμε απάντηση (στα προβλήματα) με τη συμμετοχή και την εγγύηση Ανεξάρτητων Αρχών και μη κυβερνητικών Οργανώσεων προκειμένου να καταδειχθεί ότι ο προσανατολισμός της κυβερνητικής πολιτικής είναι η σοβαρή αλλαγή του Σωφρονιστικού μας συστήματος».

- Κι όμως, ο υπουργός είπε τότε ότι “οι κρατούμενοι, οι υπόδικοι ή οι κατάδικοι, είναι πρώτα απ όλα άνθρωποι και συνεπώς θα πρέπει να ξαναδούμε την αναμόρφωση του Σωφρονιστικού Συστήματος καθώς και την ταχύτητα στην απονομή της Δικαιοσύνης”.

Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, λοιπόν, εφόσον οι κρατούμενοι αναγνωρίζονται τελικά σαν άνθρωποι από το υπουργείο, θα είχε νόημα να γινόταν από μεριάς του υπουργού μια αναφορά έστω για τη νεαρή κοπέλα που πέθανε αβοήθητη στον Κορυδαλλό, πριν “προλάβουν” να γίνουν πράξη αυτές οι εξαγγελίες. Μπορεί να μην ήταν τότε ακόμα υπουργός ο κ. Καστανίδης αλλά η συντεταγμένη πολιτεία με “συλλογική ευθύνη” οδήγησε τη Μαρία Αντωνίου στο τέλος.

Ενα “τυφλό” δικαστήριο, επί υπουργίας Δένδια, την προφυλάκισε το καλοκαίρι για είκοσι (20) ευρώ (σαν συνεργό και όχι σαν αυτουργό) μέχρι που βρέθηκε νεκρή στο πάτωμα του κελιού στις 4.12.2009. Για το τίποτα προφυλακίστηκε μια εξαρτημένη γυναίκα, που δεν είχε χρήματα να αντιμετωπίσει τη δίκη της, που δεν της χρειάστηκαν όμως χρήματα για να αγοράσει το θάνατό της μέσα στο κελί, ενώ όλοι οι δημόσιοι φορείς που ήταν υπεύθυνοι και για τη δική της ζωή σφυρίζουν τώρα αδιάφορα.

Η καθιερωμένη ευχή “να είναι ο θάνατος αυτός ο τελευταίος” όταν τα θεραπευτικά προγράμματα των φυλακών υποχρηματοδοτούνται, οι εναλλακτικές θητείες μοιάζουν μακρινό όνειρο και το εμπόριο ναρκωτικών στις φυλακές παραμένει εξαιρετικά επικερδές, αποδεικνύεται κούφια. Τελικά οι κρατούμενοι δεν αντιμετωπίζονται ως άνθρωποι, όσο κι αν ισχυρίζονται το αντίθετο οι υπουργοί, οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι και κυρίως οι αδέκαστοι δικαστές. Στην περίπτωση της Μαρίας Αντωνίου, μέχρι αυτή την ώρα δεν έχει γίνει ούτε καν αυτή η “καθιερωμένη” ευχή, ίσως γιατί θεωρείται συχνό το φαινόμενο να πνίγεται ένας άνθρωπος τρώγοντας μια κρέπα!

Ζητήσαμε από τις δύο συνηγόρους που έκαναν όλες τις ενέργειες ώστε να αποδειχτεί η πραγματική αιτία και οι συνθήκες θανάτου της Μαρίας Αντωνίου, να μιλήσουν για το χρονικό μιας ακόμα απάνθρωπης μεταχείρισης με τραγικό τέλος στη σύχρονο ελληνικό δικαστικό και σωφρονιστικό σύστημα.

Εις θάνατον, για 30 ευρώ

Μια νέα γυναίκα 30 ετών, τοξικοεξαρτημένη και προφυλακισμένη για συνέργεια σε ληστεία του αμύθητου χρηματικού ποσού των 20 ευρώ προστέθηκε στα θύματα του σωφρονιστικού συστήματος την Παρασκευή 04.12.2009, την ώρα που ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου συστήνει στους δικαστικούς λειτουργούς την επιβολή του μέτρου της προσωρινής κράτησης με σύνεση και μέτρο και ο υπουργός Δικαιοσύνης επισκέπτεται ο ίδιος τις φυλακές, θέτοντας ως προτεραιότητα της νέας πολιτικής ηγεσίας τη βελτίωση των όρων διαβίωσης στις φυλακές και την αντιμετώπιση των τοξικοεξαρτημένων ως ασθενών που χρήζουν θεραπείας και όχι τιμωρίας.

Η Μαρία Αντωνίου ήταν εξαρτημένη χρήστρια ναρκωτικών ουσιών. Συνελήφθη για πρώτη φορά στη ζωή της στις 13.06.2009, ξημερώματα, στην Ομόνοια και παραπέμφθηκε στον ανακριτή για το αδίκημα της ληστείας. Προηγήθηκε η αναγνώρισή της από το φερόμενο ως θύμα, που κατέθεσε ότι στις 05.15 πμ στο Πεδίο του Αρεως, έξω από τον Πανελλήνιο, η Μαρία είχε βοηθήσει τρίτο πρόσωπο, που σύμφωνα με το θύμα, διέφυγε τη σύλληψη, να του αφαιρέσει το χρηματικό ποσόν των 20 ευρώ. Παραστάθηκε στην ανάκριση σε άθλια κατάσταση λόγω προηγούμενης χρήσης ναρκωτικών ουσιών και χωρίς υπεράσπιση, γιατί ήταν άπορη. Αρνήθηκε την κατηγορία, ζήτησε τη διενέργεια ιατροδικαστικής πραγματογνωμοσύνης, που δεν έγινε ποτέ, και προφυλακίστηκε με τη σύμφωνη γνώμη ανακριτή και εισαγγελέα. Στις 12.12.2009 θα συμπλήρωνε έξι μήνες στο Κατάστημα Κράτησης Γυναικών Κορυδαλλού, οπότε θα κρινόταν η παράταση της προσωρινής της κράτησης από το Συμβούλιο Εφετών Αθηνών. Στις 04.12.2009, μια εβδομάδα πριν τη συμπλήρωση του εξαμήνου, βρέθηκε νεκρή στο κελί της, στην υπόγεια πτέρυγα, όπου κρατούνται οι εξαρτημένες κρατούμενες. Παράλληλα, οι δύο συγκρατούμενές της στο ίδιο κελί μεταφέρθηκαν λιπόθυμες, σχεδόν σε κωματώδη κατάσταση, στο νοσοκομείο κρατουμένων Κορυδαλλού. Σύμφωνα με την πρώτη ιατρική γνωμάτευση από τη φυλακή, ο θάνατος της Μαρίας οφείλετο σε πνιγμό, λόγω της κατάποσης κομματιού κρέπας, που στάθηκε στο λαιμό της. Οι συγκρατούμενές της, κατέθεσαν ότι είχαν όλες μαζί κάνει χρήση ναρκωτικών πριν το θάνατό της. Σύμφωνα με το πόρισμα της νεκροψίας, ο θάνατός της αποδόθηκε σε αναρρόφηση, ενώ κανένα κομμάτι τροφής δεν βρέθηκε στο λαιμό της. Εκκρεμεί η διενέργεια τοξικολογικής εξέτασης, για να διαπιστωθεί η προηγούμενη χρήση ναρκωτικών ουσιών, που μπορεί να εξηγήσει τη θανατηφόρα αναρρόφηση, η οποία δεν δικαιολογείται διαφορετικά, σε τόσο νεαρή ηλικία.

Η Μαρία Αντωνίου δεν πέθανε από παθολογικά αίτια. Καταδικάστηκε, με τη σύμφωνη γνώμη ολόκληρης της συντεταγμένης πολιτείας, στην ποινή του θανάτου γιατί κάποιος την κατηγόρησε ότι βοήθησε να του κλέψουν 20 ευρώ. Η δημοκρατική πολιτεία, που προτάσσει την αξία του ανθρώπου ως θεμελιώδη αρχή της, στέρησε από την εξαρτημένη Μαρία το δικαίωμα της θεραπείας, από την κατηγορούμενη Μαρία το δικαίωμα της υπεράσπισης και τελικά της στέρησε το δικαίωμα στη ζωή. Η φωνή της Μαρίας δεν θα έβγαινε ποτέ από το υπόγειο της φυλακής, βγήκε όμως η σιωπή του θανάτου της και είναι εκκωφαντική και αβάσταχτη για όλους μας.

Το παρόν κείμενο είναι μια ελάχιστη συμβολή στη «δημόσια ανοιχτή διαβούλευση για τη νομοθετική πρωτοβουλία του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων με σκοπό τη λήψη άμεσων μέτρων για την αποσυμφόρηση των φυλακών και τη βελτίωση των συνθηκών κράτησης στα σωφρονιστικά καταστήματα της χώρας».

Μαρίνα Δαλιάνη – Κατερίνα Ιατροπούλου

(εδώ και εδώ)

……………………

Μέρες τώρα, γυρίζουν στο μυαλό μου οι ‘Άθλιοι”… προσπαθούσα να καταλάβω ποιοί είναι οι Άθλιοι και ποιοί δεν είναι… δυστυχώς, φρόντισε η ζωή να μου το θυμήσει…

Απολογισμός

Α. Προληπτικές Συλλήψεις

Η μέθοδος των προληπτικών προσαγωγών και συλλήψεων εφαρμόστηκε εκτενώς και στις μεγάλες πόλεις της χώρας: Πάτρα, Ηράκλειο, Ιωάννινα, Χανιά, Ρόδο και Βόλο. Στο Ηράκλειο συνελήφθησαν προληπτικά 6 άτομα, στη Ρόδο άλλα δύο, ενώ στην Πάτρα έγιναν περίπου 30 προσαγωγές.
(http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=07/12/2009&id=109489)

Για τις εφόδους αστυνομικών σε στέκια όπως το “Ρεσάλτο” στο Κερατσίνι, ο Μιχ. Χρυσοχοϊδης δήλωσε πως υπήρχαν πληροφορίες που ανέφεραν πως “ετοιμάζονταν η νύχτα των κρυστάλλων…”. Τα αποτελέσματα που επιτεύχθηκαν από τη δράση της Αστυνομίας ήταν ζητούμενο από το πολιτειακό και το πολιτικό σύστημα της χώρας, καθώς και από την κοινωνία, σημείωσε ο υπουργός, προσθέτοντας πως “έχουμε την πιο ασφαλή χώρα της Ευρώπης”.
(http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=110115)

Β. Φακέλωμα

Για μελλοντικές χρήσεις, ώστε να μην τρέχουμε να ψάχνουμε όταν θέλουμε ύποπτους.
(http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=109861)

Γ. Τραυματισμοί (για να μην ξεχνιόμαστε)

Στον Ερυθρό Σταυρό νοσηλεύονται τρία μέλη του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος, τα οποία παρασύρθηκαν την Κυριακή από μοτοσυκλετιστές της αστυνομίας, στο περιθώριο της πορείας και των επεισοδίων. Συνδικαλίστρια νοσηλεύεται με σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις σε σταθερή κατάσταση.
(http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=07/12/2009&id=109476)

Δ. Ο νόμος είναι παράλογος…αλλά όχι ακόμα

Απαντώτας σε ερώτηση ο υπουργός είπε σύμφωνα με το ρεπορτάζ της ΝΕΤ ότι “δεν υπάρχει τόπος και λογική” για το ιδιώνυμο της “κουκούλας” και ότι θα ετοιμάσει ειδική νομοθετική ρύθμιση για κατάθεση στη Βουλή.
(http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12333&subid=2&pubid=19365139)

Στα κατάστιχα της ΕΛ.ΑΣ. μπαίνουν εκατοντάδες νεαροί μετά τις απανωτές προσαγωγές. Δεκατρείς απ’ αυτούς διώκονται με βάση τις διατάξεις του νόμου για την ποινικοποίηση της κουκούλας.
(http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=109861)

Ε. Σύντροφος Πέτρος

Ο Πέτρος, ένας από τους «σκληρούς» ή ένας από γνωστούς – αγνώστους των Εξαρχείων αποκαλύπτει τις αρχές του.
(http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&la=1&artid=4549582&ct=1)

ΣΤ. Σώστε μας!

«Η παραβίαση του ασύλου, η επίθεση και ο τραυματισμός του άξιου συναδέλφου Χρίστου Κίττα προβληματίζουν έντονα την πανεπιστημιακή κοινότητα και θέτουν επί τάπητος το θέμα του πανεπιστημικαού ασύλου», δήλωσε στην «Ε» ο πρύτανης του Ε.Μ.Πολυτεχνείου.
(http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=109871)

Ζ. Διά ταύτα :

Ο Μιχ. Χρυσοχοϊδης σημείωσε πως η εικόνα της Αθήνας τις τελευταίες ημέρες δεν είχε καμία σχέση με όσα είχαν διαδραματιστεί το Δεκέμβριο του 2008.
(http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=110115)

Υστερόγραφον :

Ερώτηση προς τον πρωθυπουργό για το πανεπιστημιακό άσυλο κατέθεσε ο Πρόεδρος του ΛΑΟΣ.
(http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=110040)

Σσσσσσσσ… Θα ξυπνήσεις την δημοκρατία!  (εδώ)

Ο ΝΕΚΡΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΟΣ ΑΛΕΞΗΣ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΣ ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ, ΜΑ ΚΑΝΕΝΑΝ, ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥ

“ΔΙΚΟΙ ΤΟΥ” ΕΙΝΑΙ Ο ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΟΠΟΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ,ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΜΑΖΙΚΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ

Η  θυμησή σου  ποτίζει επιτέλους τά ξερά μας χείλη καί τά καθαρίζει από τήν αλμύρα, σάν ”τό αγαπάτε τό πράσινο”  στό δημοτικό πάρκο πού τό φύτεψαν καί τό εγκατέλειψαν εκεί γιά νά πεθάνει από ξηρασία καί τώρα δέχεται  μέ λύτρωση τήν μπόρα πού τού δίνει “παράταση ζωής”.
Καλπάζει ο νοτιάς  μέ 15 χρονών ταχύτητα ρίχνεται πάνω από τά βράχια καί τήν προβλήτα καί σέ ξαναφέρνει κοντά μας  πάνω σέ σπασμένη σανίδα,ότι απέμεινε από τήν βάρκα τού μετανάστη πού τό ταξίδι του σταμάτησε από μιά σφαίρα στήν ταραγμένη βρώμικη καί σάπια θάλασσα, πού έλεγε κι ο Σαββόπουλος… Τής θάλασσας πού μάς επιστρέφει εκτός από τίς κονσέρβες,τά χαρτιά,τά μπουκάλια καί τό πετρέλαιο πού τής άδειασε η “παραγωγική”  βουβή ζωή μας, καί τόν κάλυκα από τήν σφαίρα πού σταμάτησε πάνω σου στίς 6 Δεκέμβρη, Αλέξανδρε. Αδεια γιά σένα πιά,γεμάτη όμως καί έτοιμη ξανά,αυτή τήν φορά γιά όλους, όλες εμάς….

Υπάρχουν πολλών ειδών σφαίρες Αλέξανδρε…
Ακούγεσαι από μακριά, σάν τό βουητό πρίν τόν μεγάλο σεισμό πού θέλει νά ανοίξει μέ τά στήθια του τήν Γή, νά ζητήσει νά χορέψουμε μαζί του τά πρωτοτράγουδα τής μάνας, τόν ήχο από τά πρώτα άτσαλα βήματα στήν στράτα γιά τόν “όμορφο κόσμο,αγγελικά πλασμένο”… καί μετά στήν αγκαλιά τού πατέρα στήν μέση τού ουρανού νά τρέχει πότε μέ τόν ήλιο καί πότε μέ τό φεγγάρι, νά μήν κουράζεται ποτέ νά ανοίγει καινούργια κάθε φορά μονοπάτια μέσα από τά σύννεφα…

Τί περίεργο μέσα σέ 15 χρόνια, η ίδια αγκαλιά νά σηκώνει τό γέλιο σου μέχρι τ΄άστρα καί η ίδια νά σκεπάζει μέ χώμα τό ξαφνικό σου “άχ” στόν δρόμο….
Κάπως έτσι αρχίσανε όλα γιά τούς περισσότερους από εμάς, μόνο πού εμείς σταθήκαμε πιό τυχεροί από σένα, ζούμε, έτσι λέμε ακόμη καί “κλαίμε” καί “τιμάμε” τούς πεθαμένους γιά τίς “ανάγκες”, τούς “σκοπούς” καί τίς “φλόγες” τής “εξέγερσης”.
Τό κύμα φέρνει τήν φωνή σου  απ΄τά ανοιχτά, σάν τήν στάχτη  από τήν Πάρνηθα, τόν Υμηττό ή τήν Πεντέλη πού μπαίνει κάθε καλοκαίρι στήν Αθήνα τήν “διαμαντόπετρα” τής εξάτμισης καί τής πύρινης ασφάλτου τό “δαχτυλίδι”.
Απόψε η νύχτα  δέν έχει φεγγάρι γιά ερωτευμένους καί Σαββατοκύριακο στό σφαγείο τής παραλιακής, όλη η εικόνα παγώνει στό άκουσμα απ΄ τό ουρλιαχτό πού πρόλαβε νά βγεί από τό στόμα τού τελευταίου σου Δεκέμβρη.
Μπορώ νά τό δώ Αλέξανδρε,τό σημάδι πού μού δείχνεις πού άφησε η σφαίρα, μιά τόσο δά μικρή σφαίρα αλήθεια πώς χώρεσε καί μπήκε σέ μιά τόσο μεγάλη καί δυνατή καρδιά?

Ξέρεις Αλέξανδρε, δέν θέλω νά σού πώ ψέμματα…
Θέλω η  θανάσιμη πληγή σου νά κλείσει,νά μήν τήν κρατήσουμε ανοιχτή γιά νά ξεπλένουμε τά χέρια μας από εκδίκηση καί μίσος, θέλω νά σέ αφήσουμε ήσυχο νά θρηνήσεις εσύ καί οι δικοί σου τόν τελευταίο σου Δεκέμβρη….
Εμείς πού είμαστε ακόμη ζωντανοί καί έχουμε γίνει “επαγγελματίες”  στό νά σκυλεύουμε, νά ασελγούμε καί νά φτύνουμε πάνω στήν σωρό καί στούς τάφους τών 
δολοφονημένων, χρόνια τώρα… ΑΣ ΣΩΠΑΣΟΥΜΕ, ΚΑΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΔΙΑΔΡΟΜΗ, ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΟΥΜΕ ΤΑ ΛΑΘΗ ΜΑΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ!
Κηδέψαμε τήν επανάσταση, πέρυσι, λίγες ώρες πρίν τήν κηδεία σου, σέ σημαδέψαμε καί εμείς “συμβολικά” μέ όλες τίς “καλές προθέσεις” γιά τήν εκτόνωση καί πραγμάτωση τού αυτοσκοπού μας, είμαστε ικανοί στήν καπηλεία γιατί “ο σκοπός αγιάζει τά μέσα”, μάθε το δέν έχουμε λογαριασθεί ποτέ μέ “τόν μπάτσο πού έχουμε μέσα μας κι άς μήν έχει στολή”, θά σέ σκοτώνουμε καί εμείς μέ τήν σειρά μας κάθε φορά πού μέ βιά θά χρησιμοποιούμε γιά τό μνημείο τής τυφλής βίας καί τού κοινωνικού πολέμου, τ΄ονομά σου…

Αλέξη Γρηγορόπουλε,
Μήν μάς έχεις εμπιστοσύνη…
Μήν γυρίσεις πίσω νά κοιτάξεις, συνέχισε μπροστά καί ζήσε τούς επόμενους Δεκέμβρηδες, υπερασπίσου τούς δικούς σου γιατί εμείς θά σέ διαψεύσουμε…
Κι άν είμαστε κάποτε άξιοι νά συναντηθούν οι δικοί μας μέ τούς δικούς σου, τότε έχουμε μιά ελπίδα νά σέ τιμήσουμε καί νά σέ σεβασθούμε πραγματικά!
Δέν τό κάναμε αυτό μέχρι τώρα, αλλά δώσε μας μιά δεύτερη ευκαιρία γιατί τό αξίζεις νά σέ δικαιώσουμε στά μάτια όλων τών ανθρώπων πού στίς φλέβες τους έχουν τό δικό σου αίμα καί πάνω από τά κεφάλια τους τριγυρίζει κάθε μέρα καί νύχτα απειλητικά η ίδια σφαίρα από τό Κτήνος τής Εξουσίας καί τής Βαρβαρότητας πού μέ τό περίστροφο πάντα θά ψάχνει γιά νέους στόχους καί θύματα ……
Γιατί είμαστε τά θύματα, σήμερα ή αύριο, τής ίδιας σφαίρας, τού ίδιου μιλιταρισμού, τής ίδιας βιομηχανίας τών δήμιων τών όπλων πού έχει γραμμένη τήν ζωή όλων τών ανθρώπων, μέ ή χωρίς “στολή”, στήν παλιά της τήν σκανδάλη…..

Σού υπόσχομαι πώς θά  σέ τιμήσω απέχοντας από όλο αυτό τό θέαμα, τό ”μεγάλο μας τσίρκο” καί τό επετειακό πανηγύρι πού έχει οργανώσει, ο καθένας από τόν σεχταρισμό του, τήν μυθοπλασία του ή τό κανάλι του, νά “μιλήσει” στό όνομα τής μνήμης σου,

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν)
μεμονωμένο άτομο από τό αναρχικό/ελευθεριακό κίνημα

“στά ίδια μέρη,αλλά καί σέ άλλα μέχρι τώρα ξένα κι άγνωστα θά ξαναβρεθούμε….”

Δεκέμβρης του ‘08

Τις ημέρες εκείνες έκαναν σύναξη μυστική τα παιδιά και λάβανε την απόφαση, επειδή τα κακά μαντάτα πλήθαιναν στην πρωτεύουσα, να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες, με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μια παλάμη τόπο κάτω από τ’ ανοιχτό πουκάμισο, με τις μαύρες τρίχες και το σταυρουδάκι του ήλιου. Όπου είχε κράτος κι εξουσία η Άνοιξη. Και επειδή σίμωνε η μέρα που το Γένος είχε συνήθειο να γιορτάζει τον άλλο Σηκωμό, τη μέρα πάλι εκείνη ορίσανε για την Έξοδο. Και νωρίς εβγήκανε καταμπροστά στον ήλιο, με πάνου ως κάτου απλωμένη την αφοβιά σαν σημαία, οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες. Και ακολουθούσανε άντρες πολλοί, και γυναίκες, και λαβωμένοι με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια. Όπου έβλεπες άξαφνα στην όψη τους τόσες χαρακιές, που ‘λεγες είχανε περάσει μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα.

Τέτοιας λογής αποκοτιές, ωστόσο, μαθαίνοντες οι Άλλοι, σφόδρα ταράχθηκαν. Και φορές τρεις με το μάτι αναμετρώντας το έχει τους, λάβανε την απόφαση να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες, με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μία πήχη φωτιά κάτω απ’ τα σίδερα, με τις μαύρες κάννες και τα δόντια του ήλιου. Όπου μήτε κλώνος μήτε ανθός, δάκρυο ποτέ δεν έβγαλαν. Και χτυπούσανε όπου να ‘ναι, σφαλώντας τα βλέφαρα με απόγνωση. Και η Άνοιξη ολοένα τους κυρίευε. Σαν να μην ήτανε άλλος δρόμος πάνω σ’ ολάκερη τη γη για να περάσει η Άνοιξη παρά μονάχα αυτός, και να τον είχαν πάρει αμίλητοι, κοιτάζοντας πολύ μακριά, πέρ’ απ’ την άκρη της απελπισίας, τη Γαλήνη που έμελλαν να γίνουν, οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες, και οι άντρες, και οι γυναίκες, και οι λαβωμένοι με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια. Και περάσανε μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα. Και θερίσανε πλήθος τα θηρία, και άλλους εμάζωξαν. Και την άλλη μέρα εστήσανε στον τοίχο τριάντα.

Άξιον Εστί – Οδυσσέας Ελύτης

Aνοιχτή επιστολή για ένα ενιαίο πολιτικά ώριμο αναρχικό κίνημα

Το παρακάτω κείμενο μου ήρθε με email από τον φίλο και σύντροφο tupac_amaru. Αρχικά το είχα στα comments, αλλά αξίζει να βρεθεί ξεχωριστά ώστε να διαβαστεί από περισσότερο κόσμο.

Τους τελευταίους μήνες έχει ενταθεί η προσπάθεια συντονισμού και συλλογικοποίησης της δράσης του αναρχικού κινήματος, τουλάχιστον στην Αθήνα, με την Ανοιχτή Συνέλευση Αναρχικών για Ενιαίο Πολυμορφικό Κίνημα αλλά και με ζυμώσεις μέσα και έξω από συλλογικότητες. Οι προϋποθέσεις για την επιτυχία ενός τέτοιου εγχειρήματος έχουν προσεγγιστεί από διάφορες οπτικές γωνίες, η καταγραφή των οποίων ίσως να ήταν χρήσιμη για την κατανόηση της απόστασης ( ή της εγγύτητας ) των συνιστωσών του Χώρου. Ακόμα και να μην έχει το εγχείρημα αυτό τα ελάχιστα κοινά αναμενόμενα αποτελέσματα, είναι αναγκαίο όσο και χρήσιμο να αφήσει το αποτύπωμά του και να αποτελέσει έναν σταθμό στην προσπάθεια για ενότητα και δημιουργία υποδομών οργάνωσης του αναρχικού χώρου. Ανεξάρτητα από την εξέλιξη και την έκβαση του εγχειρήματος αυτού, ένα από τα θετικά του στοιχεία είναι ότι επανέφερε στην επιφάνεια την αναγκαιότητα της κοινής συντονισμένης δράσης του Χώρου. Οι παρακάτω γραμμές επιχειρούν να εστιάσουν αποσπασματικά σε κάποια φαινόμενα που θεωρώ ότι έχουν παίξει το ρόλο τους στη δημιουργία συγκεκριμένων χαρακτηριστικών του Χώρου. Μάλιστα μερικά από αυτά φάνηκαν ανάγλυφα τελευταία στα πλαίσια της Ανοιχτής Συνέλευσης. Επιχειρήθηκε να συνοψιστούν προσωπικές απόψεις καθώς και γνώμες και σχόλια ανένταχτων συντρόφων με τρόπο καλόπιστο. Στη συνέχεια κατατίθενται κάποιες προτάσεις λιγότερο ή περισσότερο επεξεργασμένες και προσανατολισμένες στην ίδια κατεύθυνση. Αν σε κάτι φανεί χρήσιμο το κείμενο αυτό σε οποιοδήποτε εγχείρημα συλλογικοποίησης του Χώρου και διαλόγου προς την κατεύθυνση αυτή, θα έχει πετύχει το στόχο του.
Για συμβολικούς και μόνο λόγους η αρχή θα γίνει από αυτό που μεταφορικά ή κυριολεκτικά αποτελεί ‘κοινό τόπο’ και σημείο αναφοράς για όσους σε τούτη την πόλη επιμένουν να αντιστέκονται και να ονειρεύονται την απελευθέρωση του Ανθρώπου από τα δεσμά της Εξουσίας. Εδώ και αρκετά όμως χρόνια-για λόγους που δεν είναι αντικείμενο ανάλυσης αυτού του κειμένου- ο κοινός αυτός τόπος λειτουργεί με διττό τρόπο για τον αναρχικό/αντιεξουσιαστικό χώρο. Η γκετοποίηση του Χώρου στα Εξάρχεια(ως χώρο-σημείο αναφοράς αλλά και ως κουλτούρα) και η συνεπακόλουθη απομόνωσή του, είχε σαν αποτέλεσμα το υπερβολικό στένεμα της επαναστατικής του προοπτικής, την ομογενοποίησή του, την ανάπτυξη συμπτωμάτων θυματοποίησης και τελικά την απομάκρυνσή του απ’ αυτό που ο ίδιος ονομάζει κοινωνία και όσο αφορά σε ένα μικρό κομμάτι του την ανάπτυξη ενός ιδιότυπου ‘αυτισμού’. Μέσα σ’ αυτό το χώρο που ο ίδιος οριοθέτησε, έγινε εύκολος στόχος της εξουσίας, η οποία δρούσε και δρα έξω και μέσα του. Αυτοπεριχαρακώθηκε και έχασε την επαφή του με έναν κόσμο που αρνήθηκε να τον ακολουθήσει σε αδιέξοδες ατραπούς και σκοτεινές διαδρομές . Η δράση του έγινε πιο ευάλωτη σε προβοκάτσιες, ένα μέρος του χαρτογραφήθηκε, η δυναμική του μειώθηκε. Διαμορφώθηκαν οι συνθήκες ένταξης του σε ένα συνεχές παιχνίδι γάτας με το ποντίκι με την αστυνομία, σε ένα γήπεδο που φαινομενικά μόνο είναι ευνοϊκό γι’ αυτόν και σχεδόν πάντα με τους όρους της Εξουσίας. Όλη του η δυναμική περιορίστηκε σε αυτόν τον φαύλο κύκλο στείρας αντιπαράθεσης. Έτσι η εστίαση ενάντια στην καταστολή (όπως τουλάχιστον την αντιλαμβάνεται αυτό το κομμάτι του αναρχικού χώρου που έχει εμπλακεί σ’ αυτό το στημένο παιχνίδι) επικράτησε ως πρόταγμα πλέον, σχεδόν σαν εμμονή. Ακόμα κι έτσι όμως ο προβληματισμός πάνω στην καταστολή περιορίστηκε σε όρους σύγκρουσης(με ή χωρίς εισαγωγικά) και σπάνια συνδέθηκε διαλεκτικά με άλλα ζητήματα. Παραμελήθηκαν οργανωτικά ζητήματα σε όφελος ενός επαναλαμβανόμενου αυτοσχεδιασμού που εξάντλησε και τα δικά του όρια αλλά και τα δικά μας. Η σύγκρουση για τη σύγκρουση έγινε σε πολλές περιπτώσεις αυτοσκοπός. Η τυφλή βία ιδεολογικοποιήθηκε. Η απελευθέρωση φυλακισμένων συντρόφων, η θεματική των φυλακών και των ψυχιατρείων και η πιο ορατή καταστολή μονοπώλησε το ενδιαφέρον του Χώρου, επισκιάζοντας μία σειρά από ζητήματα που απασχολούν και αφορούν πολύ περισσότερο την κοινωνία. Αυτή η μονοδιάστατη αλλά και ελκυστική για πολλούς πρακτική ταυτίστηκε με τη δράση , σε βάρος της ιδεολογικής δουλειάς και της διαλεκτικής που απαξιώθηκαν. Η αποδόμηση των αστικών ιδεολογημάτων σε ένα σωρό θέματα πέρασε σε δεύτερη μοίρα ή γίνεται με τρόπο ευκαιριακό, αν δεν λησμονήθηκε εντελώς.
Σε αυτόν τον ακάλυπτο χώρο διείσδυσε ο ρεφορμισμός, ο οποίος βέβαια δεν περίμενε τη δική μας αδράνεια για να οικειοποιηθεί θέματα όπως π.χ. η οικολογία, να τα ντύσει με τη γλώσσα της ενσωμάτωσης και να τα μετατρέψει σε δεκανίκι της ‘εναλλακτικής’ αστικής ιδεολογικής προπαγάνδας. Υπό αυτές τις συνθήκες, η διαδικασία αποσάθρωσης της αστικής προπαγάνδας έχει αποκτήσει άλλο ένα μέτωπο. Αυτό ενάντια στο δεκανίκι και ενίοτε μακρύ χέρι της Εξουσίας με την φαινομενικά ανατρεπτική φρασεολογία. Γι’ αυτό πρέπει να είναι επίμονη, συνεχής και σε βάθος. Αυτό βέβαια απαιτεί και προϋποθέτει ενότητα, διαλεκτική, συνεχή και συνεπή ιδεολογική δουλειά, κόπο. Στις σημερινές συνθήκες κάτι τέτοιο φαντάζει δύσκολο αλλά συνάμα γοητευτικά ελκυστικό. Παρότι η Εξουσία χειρίστηκε το θέμα με ιδιαίτερα πονηρό τρόπο ,δημιουργώντας τόσα χρόνια τέτοιες συνθήκες σύγκρουσης (οι όροι που λέγαμε παραπάνω) έτσι ώστε να μην ευνοούνται αυτές ακριβώς οι προϋποθέσεις, πολλοί είναι αυτοί που δεν έπεσαν στην παγίδα. Αυτοί που έχουν κατανοήσει ότι η ανούσια συγκρουσιολογία , οι τεχνητοί διαχωρισμοί και ο κατακερματισμός ,εκτός των άλλων, δρουν αποτρεπτικά για τη δημιουργία ενός ενιαίου, πολιτικά ώριμου αναρχικού κινήματος . Ο μονομερής καταγγελτικός λόγος αποτρέπει από την ιδεολογική ζύμωση και την παραγωγή ιδεολογίας. Όταν το σύνθημα καθορίζει το περιεχόμενο του λόγου, απομακρυνόμαστε από τον ορθολογισμό και τη διαλεκτική και εισχωρούμε σε μονοπάτια μεταφυσικής. Δυσδιάκριτης και μεταμοντέρνας, αλλά πάντως μεταφυσικής. Η άκοπη καταγγελτική συνθηματολογία (ή συνθηματική καταγγελία) εθίζει στη διανοητική νωχέλεια. Η πάλη όμως του εξεγερμένου ανθρώπου σήμερα ενάντια σε κάθε μορφής εξουσία δεν μπορεί να είναι ιδεολογικά νωχελική. Πρέπει να είναι πιο δραστήρια και ευρηματική από παλιά που οι διαχωρισμοί καταπιεστών-καταπιεζομένων ήταν πιο διακριτοί και οι ταξικοί και κοινωνικοί όροι πιο σαφείς .Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια πολλοί σύντροφοι και συλλογικότητες κατανοούν, με τον τρόπο του ο καθένας, την αναγκαιότητα της απαλλαγής από τέτοια σύνδρομα και της άρθρωσης ενός ουσιαστικού αντιεξουσιαστικού λόγου, συγκεκριμένου όσο και δομημένου, επίκαιρου όσο και διαχρονικού . Το ίδιο ισχύει και για τη δράση μας. Από το φαινομενικά ‘εύκολο’ σιγά σιγά περνάμε στα δύσκολα.
Σ’ αυτές τις συνθήκες γιγαντώθηκε και η αυτοαναφορά και σε τελική ανάλυση ένας ιδιόμορφος όσο και επικίνδυνος εγωισμός, ο οποίος συνδυαζόμενος με ένα στείρο ‘’εξεγερσιακό’’ ή ‘’συγκρουσιακό’’ λόγο αναδύει μία οσμή υπογείου. Παρά την συχνά εύστοχη και διεισδυτική κριτική του εξουσιαστικού λόγου από πολλούς συντρόφους ή/και συλλογικότητες, σε ένα ανένταχτο κυρίως κομμάτι του Χώρου δεν έχει φτάσει ακόμα καθαρή και ανόθευτη αυτή η οσμή. Ίσως η ανάμιξή της με γερές δόσεις ‘’επαναστατικής’’ φρασεολογίας να ξεγελά και να την κάνει δυσδιάκριτη. Ίσως η όποια ελκυστικότητα ενός τέτοιου λόγου να μην αφήνει σε κάποιους περιθώρια για μία εξίσου εύστοχη και διεισδυτική διάγνωση του που μπορεί να μας οδηγήσουν ανάλογες πρακτικές. Ίσως κάποιοι νεότεροι σύντροφοι να μη γνωρίζουν (όλη) την ιστορία αυτής της πολύ συγκεκριμένης μα καθόλου εξελισσόμενης συνιστώσας, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία…
Αυτά και πολλά άλλα που δεν είναι της παρούσης έχουν προσδώσει σε ένα κομμάτι του Χώρου ‘εφηβικά’ πολιτικά χαρακτηριστικά. Το θέλω/θέλουμε υπερτερεί του μπορώ/μπορούμε και έτσι ο εθελοντικός υποκειμενισμός φτάνει να γίνεται πολιτικό μανιφέστο. Πολλές φορές προβαίνει σε πρωτοβουλίες και εγχειρήματα χωρίς να έχει ζυγίσει καλά τις δυνατότητές του με αποτέλεσμα να αδυνατεί να αντιμετωπίσει εκ των υστέρων τα προβλήματα που προκύπτουν. Ο επικοινωνιακός του κώδικας έχει γίνει απελπιστικά ομοιόμορφος, η γλώσσα του επιτηδευμένα δυσνόητη, ξύλινη (και φραστικά και κυρίως νοηματικά), η αναντιστοιχία λόγων-πράξεων χαώδης. Μέσα σ’ αυτόν του μικρόκοσμο (χωρικά και μεταφορικά) του εξαρχειώτικου αναρχισμού, όπως σε γενικές γραμμές περιγράφεται παραπάνω, οι προσωπικές έριδες και αντιπαλότητες είναι συχνές. Δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Ο εγωισμός και ο ατομικισμός ευδοκιμούν σε αναερόβιες συνθήκες. Ολοένα και πιο σπάνια τέτοιες φιλονικίες έχουν πολιτικά χαρακτηριστικά, γι’ αυτό και είναι πια ολοένα και πιο βαρετές και κυρίως ζημιογόνες για το Κίνημα. Δε μπορεί να μιλάς για την αναγκαιότητα της κατάργησης της εξουσίας, για τη ‘δια του παραδείγματος’ διάδοση των ιδεών μας και στην πράξη να αυτό-ακυρώνεσαι και ταυτόχρονα να δηλώνεις την πολιτική σου ανωριμότητα με τέτοιου είδους ανούσιες ίντριγκες. Στα στενά πλαίσια όμως του μικρόκοσμου αυτού αυτές οι ανούσιες ίντριγκες μεγεθύνονται, προσλαμβάνουν θεαματικά χαρακτηριστικά και αποκτούν σημασία. Για τους πρωταγωνιστές αυτής της ταινίας .Ο κόσμος που έχει διάθεση να αντισταθεί στη βαρβαρότητα της ολοκληρωτικής δημοκρατίας δεν ενδιαφέρεται καθόλου μα καθόλου για τέτοια θεάματα. Το αν θα φτάσει το μήνυμα σε όσους έχουν αντιεξουσιαστική πρακτική ή έστω ρητορεία είναι ένα στοίχημα. Ένα άλλο στοίχημα είναι αν θα μπορέσουν να το αφομοιώσουν. Το μεγαλύτερο όμως στοίχημα είναι η πολιτική ενηλικίωση του Χώρου. Άλλα βέβαια θα έπρεπε να είναι τα στοιχήματα που δυνητικά θα μπορούσε να βάλει αυτός ο Χώρος ,αλλά καλύτερα να αρχίσουμε από τα απλά παρά να βαυκαλιζόμαστε και να χτίζουμε στην άμμο παλάτια.
Το χειρότερο όμως ίσως είναι ότι στις συνθήκες αυτές και για μια σειρά άλλους λόγους που χρήζουν βαθύτερης συζήτησης, ευνοήθηκε ο κατακερματισμός του αναρχικού Χώρου σε βαθμό απίστευτο για δεδομένα κινημάτων άλλων λαών . Ένα τμήμα του ξέχασε(ή δεν έμαθε)να συνυπάρχει, να μοιράζεται πράγματα, να συνδιαχειρίζεται καταστάσεις, να συμπράττει και να συνδιαμορφώνει, πέρα από τη θεματολογία και τη δράση του ‘εύκολου’. Ξέχασε( ή δεν έμαθε) να ακούει, να προσπαθεί να αντιλαμβάνεται τη διαφορετικότητα διαφορετικών οπτικών και κυρίως να σέβεται στην πράξη και όχι στα λόγια το σύντροφο και τη συντροφικότητα. Κάποιες φορές το έλλειμμα αυτό επιχειρήθηκε να αντιμετωπιστεί σε πρόσφατες συνελεύσεις και σε κοινές δράσεις με μία υπερβολική ανοχή εκ μέρους συντρόφων πιο έμπειρων και με μεγαλύτερο βαθμό αυτοσυνειδησίας. Άλλοτε πάλι επιχειρήθηκε μία μονομερής εστίαση σε μία μηχανιστική αποφυγή-αποτροπή εξουσιαστικών φαινομένων και συμπεριφορών. Αν δεν υπάρχει προσωπική και πολιτική ωριμότητα, αυτοσυνειδησία και στοιχειώδης σχέση με τη διαλεκτική, οποιοδήποτε κοινά αποδεκτό πλαίσιο λειτουργίας μιας συνέλευσης ή ομάδας, όσο και να τονίζει και να υπερασπίζεται τον αμεσοδημοκρατικό του χαρακτήρα, αργά ή γρήγορα θα παραβιαστεί και θα διαλυθεί. Η αυτό-οργάνωση είναι αναγκαία συνθήκη για οποιοδήποτε εγχείρημα, όχι όμως πανάκεια. Η αναρχία εκτός από ιδεολογία είναι προσωπικό και συνάμα συλλογικό βίωμα, στάση ζωής. Ως τέτοια λοιπόν είναι και μία διαδικασία όμορφη αλλά και επίπονη. Είναι σαν τον κήπο με τα λουλούδια που για να ανθίσουν θέλουν σπορά, παρατήρηση, πότισμα, κλάδεμα, συνεχή και κοπιαστική δουλειά και ενασχόληση με τον κήπο. Και κυρίως πρέπει να ιδρώσεις, να βραχείς, να λερωθείς, να κουραστείς σωματικά και διανοητικά. Σχηματικά μπορούμε να πούμε πως η πάλη ενάντια στον εξωτερικό εχθρό που ονομάζεται εξουσία ( θα πρέπει να ) είναι πολυεπίπεδη και… πολυμορφική. Η εξουσία πια έχει δεκανίκια και συμμάχους πιο εκσυγχρονισμένους και ύπουλους από την άμεση καταστολή, όπως η συνήθεια , η βιομηχανία της λήθης και αυτή της παραγωγής φοβιών, η δύναμη της εικόνας, οι παγιωμένες συνήθειες και συμπεριφορές, η ενσωμάτωση και η παραίτηση, ο μικροαστισμός, η εθελοδουλία, η ανθρώπινη μετάλλαξη . Οι ανακλάσεις των εκφάνσεων της εξουσίας μέσα μας είναι πολυσχιδείς. Όπως καμιά εξέγερση από μόνη της δεν μπορεί να μεταμορφώσει την αδιαφορία σε αλληλεγγύη και τον ατομισμό σε συλλογικότητα, έτσι και καμία τέλεια θεσπισμένη και οριοθετημένη συνέλευση ή αυτοδιαχείριση δεν είναι ικανή να μετουσιώσει την εγωπάθεια και την πολιτική ανωριμότητα σε σεβασμό και επαναστατική ωριμότητα.
Είναι προφανές ότι πλησιάζει-αν δεν έχει έρθει ήδη-η ώρα του απεγκλωβισμού από πρακτικές του παρελθόντος, της επανεκτίμησης των μέσων δράσης και παρεμβάσεων καθώς και των μορφών απεύθυνσης στην κοινωνία, ή τουλάχιστον σε ένα μέρος της. Θεωρητικά η διάδοση των ιδεών μας θα έπρεπε να γίνεται σε όλη την κοινωνία. Κάτι τέτοιο εκτιμούμε ότι ακόμα δεν είναι εφικτό. Ένας σχηματικός και αφαιρετικός διαχωρισμός της ίσως βοηθούσε στη σκιαγράφηση της κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε, έστω και με τρόπο απλουστευτικό. Έχουμε να κάνουμε με δύο διαφορετικούς κόσμους ( ανάμεσα στους πολλούς ). Τον κόσμο της ευνουχισμένης φαντασίας, των ανύπαρκτων ονείρων, της αποδοχής και της ενσωμάτωσης στο Σύστημα ή στην καλύτερη περίπτωση της βελτίωσής του. Εδώ βρίσκεται ενταγμένος και ο κόσμος της ‘προόδου’ και ο κόσμος της ‘συντήρησης’. Από την άλλη έχουμε τον κόσμο της αμφισβήτησης, της ανατροπής, της εξέγερσης ενάντια σε ό,τι εκφράζει τον κόσμο που φεύγει. Μπορεί η απεύθυνση μας να ξεπεράσει τα όρια του δεύτερου κόσμου; Κι αν ναι, ποια θα είναι αυτή; Σίγουρα δεν μπορεί να είναι μονοδιάστατη σε περιεχόμενο, μορφή, μέσα και πρακτικές. Η απεύθυνση στα κομμάτια της κοινωνίας με τα οποία μπορούμε να έχουμε κάποια ζύμωση και διείσδυση πρέπει να είναι κριτική αλλά και αλληλέγγυα. Ούτε και η αλληλεγγύη όμως θα πρέπει να είναι άκριτη…
Ακόμη όμως και ανάμεσα στον κόσμο που βρίσκεται κοντά στην ιδεολογία μας πολλοί κατανοούν την ιδέα της ύπαρξης της Εξουσίας και της ανάγκης απελευθέρωσης του Ανθρώπου από τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς. Η κατανόηση όμως αυτή δεν αρκεί για να εξεγερθούν. Ένα ολόκληρο πλαίσιο κοινωνικών σχέσεων απορροφά και αποδυναμώνει την όποια-λανθάνουσα ή συνειδητή- εξεγερσιακή διάθεση και τη μετατρέπει σε εθελοδουλία, ενσωμάτωση, ακόμα και υπεράσπιση του συστήματος καταπίεσης από τους καταπιεσμένους. Θα επικεντρώσουμε το λόγο μας σ’ αυτά ή θα συνεχίσουμε να προσαρμόζουμε και να περιορίζουμε το περιεχόμενό αλλά και τη μορφή του στις ανάγκες της ( κατά τα άλλα θεμιτής και απαραίτητης ) αλληλεγγύης στα θύματα της ορατής καταστολής;
Η πεποίθηση ότι το απλό πρόταγμα του ελευθεριακού μοντέλου είναι ικανό για την προσέγγιση και αφομοίωση του από την πλειοψηφία της κοινωνίας επειδή κατά βάθος ο άνθρωπος είναι ‘καλός και αγαθός’ είναι τουλάχιστον απλοϊκή. Η σκέψη και τα συναισθήματα του μεταλλασσόμενου χειραγωγημένου ανθρώπου έχουν υπερκαλυφθεί από αρκετές στρώσεις ωφελιμισμού-ανταγωνισμού, κυνισμού και πραγματισμού, που έχουν καλύψει ή και εξαλείψει οποιαδήποτε στοιχεία ανθρωπιάς είχε τυχόν προλάβει να αναπτύξει.
Όπως και να’ χει, ο αυτοπροσδιορισμός και το πολιτικό μας στίγμα αποσαφηνίζοται όσο περισσότερο συγκεκριμενοποιούνται οι θέσεις και οι δράσεις μας στα θέματα που απασχολούν την κοινωνία και ειδικότερα τον σκεπτόμενο άνθρωπο. Η θεματική αποδόμηση της κυρίαρχης ιδεολογίας δεν μπορεί να αντικατασταθεί από γενικόλογους αφορισμούς ενάντια στην εξουσία και μετάθεση των λύσεων για μετά την κατάργησή της, ούτε με την επίκληση της αυτό-οργάνωσης. Πρέπει να αρχίσουμε να συγκροτούμε προφορικά και γραπτά ένα συγκεκριμένο λόγο, με στοιχεία , ιστορικές αναφορές, παραδείγματα , ανάλυση και στο μέτρο του δυνατού σύνθεση απόψεων, καθώς και συγκεκριμένη απάντηση στα αστικά ιδεολογήματα . Η Συνέλευση οποιασδήποτε ενωτικής πρωτοβουλίας θα έπρεπε να έχει σαν προτεραιότητα την άρθρωση αντιεξουσιαστικού λόγου με τα χαρακτηριστικά που περιγράφηκαν πιο πριν και την έκδοση μελετών-συλλογής αναλύσεων πάνω σε θεματικές ενότητες. Αυτές θα επεξεργάζονται ατομικά από συντρόφους-εθελοντές ή και συλλογικά από ανοικτές ομάδες εργασίας. Δε χρειάζεται να είναι ή να δηλώνουν αναρχικοί όλοι οι συμμετέχοντες σε αυτές. Το ποιος είναι πολύ ή λίγο αναρχικός και το ποιος όχι δεν έχει καμία σημασία. Άλλωστε κάποιοι δεν παύουν να το δηλώνουν έστω κι αν η συμπεριφορά τους κραυγάζει για το αντίθετο. Το σημαντικό είναι η παραγωγή έργου και η πρόκληση ρηγμάτων και σε ιδεολογικό επίπεδο. Το τι (δεν) είναι η αναρχία είναι κάτι σχετικό και σε ένα βαθμό υποκειμενικό. Ας καταπιαστούμε με θέματα που μπορούν να μας ενώσουν και να δώσουν τροφή στη σκέψη και ας αφήσουμε τη συζήτηση περί ιδεολογικής καθαρότητας σε δεύτερο επίπεδο. Αναφέρω λοιπόν επιγραμματικά και ενδεικτικά κάποια από τα θέματα τα οποία προσφέρονται για επεξεργασία και με στόχο την αποδόμηση της κυρίαρχης ιδεολογίας:
- Κοινωνική αυτοδιαχείριση , ιστορία , μορφές , προοπτική
-‘Κοινωνική οικονομία’ , εναλλακτικό και αλληλέγγυο ‘εμπόριο’
- Οικολογία, κλιματική αλλαγή, ενέργεια και ενεργειακή ‘κρίση’, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας
- Εναλλακτική Γεωργία, βιολογικά/οργανικά προιόντα, κρίση βιοποικιλότητας, μεταλλαγμένα τρόφιμα, έλεγχος
διατροφής και κώδικες τροφίμων
- Ελευθεριακή εκπαίδευση και η αντίθεσή της με το σημερινό μοντέλο αυταρχικής εκπαίδευσης
- Ελευθεριακός κοινοτισμός, παγκοσμιοποίηση, σύγχρονος ολοκληρωτισμός
- Σύγχρονες μέθοδοι χειραγώγησης και εικόνα, βιομηχανία μαζικής παραγωγής φοβιών, κοινωνία του θεάματος
-Τέχνη , εμπορευματοποίηση, θέαμα, lifestyle και καταναλωτισμός, πολιτιστικός ιμπεριαλισμός
- Η ιστορία ως δεκανίκι του εθνικισμού και του καπιταλισμού, το έθνος-κράτος και ο ιστορικός του ρόλος: το
παράδειγμα της Ελλάδας.
-Ο ρόλος και η ιστορία των θρησκειών, των παραθρησκειών και της εκκλησίας
-Κολεκτίβες και αυτό-διαχειριζόμενες επιχειρήσεις: ιστορική εξέλιξη, παρόν και προοπτικές
-Τυφλή βία και αντιβία. Κρατική τρομοκρατία και μη μαζική ένοπλη πάλη
-Γενικά θέματα ή θέματα επικαιρότητας από το εξωτερικό
-Μεταναστευτικό και παγκοσμιοποίηση, μετανάστες και πρόσφυγες, ρατσισμός, εθνικισμός και πολυεθνικές
κοινωνίες αλλά και η άλλη όψη κάποιων μεταναστών ( αναπαραγωγή από αυτούς ιεραρχικών και εθνικιστικών
μοντέλων συμπεριφοράς, ρατσισμός προς άλλους μετανάστες-πρόσφυγες, αυτό-γκετοποίηση )
Σε πρώτη φάση και παράλληλα με την έκδοση των θεματικών αυτών μελετών μπορούν να διοργανωθούν συζητήσεις και διάφορες άλλες δράσεις, προπαγανδιστικές και σε δεύτερο στάδιο επιλεγμένες και στοχευμένες δράσεις εφαρμογής, κατά περίπτωση συνδυαζόμενες με την θεωρητική-ιδεολογική δουλειά. Ως αρχή για τη δημιουργία υποδομών κρίνεται απαραίτητη η δημιουργία βιβλιοθήκης, η δημιουργία blog και η αντίστοιχη προπαγάνδισή του και ακόμα πιο απαραίτητη η κυκλοφορία εφημερίδας, αρχικά σε μηνιαία βάση, εκτός αν εκτιμηθεί ότι μπορούμε οργανωτικά να ανταπεξέλθουμε σε κάτι περισσότερο . Σε δεύτερο στάδιο μπορούμε να μιλήσουμε και για δημιουργία ραδιοφωνικού σταθμού. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η απήχηση του κινήματος δεν τελειώνει στα όρια της Αθήνας. Πρέπει να δημιουργηθεί η κατάλληλη επικοινωνία και ο συντονισμός με συντρόφους και ομάδες της επαρχίας. Επίσης είναι αναγκαία η δημιουργία ομάδας εργασίας με αντικείμενο ανάλογη επικοινωνία με το εξωτερικό. Εκτός από το προφανές, η επαφή με την επαρχία και το εξωτερικό θα υποβοηθήσει την εξωστρέφεια και θα μας φέρει σε επαφή με αντιλήψεις μακρινές από τις επικρατούσες ακόμα στον ‘κοινό μας τόπο’. Δεν πρέπει σε πρώτο στάδιο να παρασυρθούμε από τον ενθουσιασμό μας και να καταπιαστούμε με πολλές δραστηριότητες, δυσανάλογες με τις τωρινές μας οργανωτικές δυνατότητες. Γι’ αυτό και δεν επεκτείνομαι αναλυτικότερα σε θέματα μεθοδολογίας δράσης. Κυρίως πρέπει να δουλέψουμε στο θέμα της οργάνωσης. Η οργάνωση δεν είναι ένα απλό ζητούμενο, είναι προαπαιτούμενο. Εδώ θα χρειαστεί η πείρα παλαιότερων συντρόφων, κινημάτων του εξωτερικού και διεξοδικές ( αλλά όχι αδιέξοδες) συζητήσεις. Είναι καιρός να τις αρχίσουμε.
Για να μην πέσουμε όμως σε έναν ανέξοδο ακτιβισμό που συνήθως καταλήγει να γίνεται αυτοσκοπός, είναι κάτι παραπάνω από αναγκαίος ο διάλογος και η ζύμωση πριν από την ανάληψη πρωτοβουλιών. Εξαιρούνται για προφανείς λόγους αυτές οι οποίες για στρατηγικούς λόγους ενέχουν το στοιχείο του αιφνιδιασμού, αν και σ’ αυτήν την περίπτωση κάποια προετοιμασία προϋπάρχει, απλά δεν είναι εμφανής. Ίσως κάποιοι σύντροφοι αναρωτηθούν πως είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν όλα αυτά έχοντας δεχτεί την παραπάνω περιγραφή των αρνητικών χαρακτηριστικών του Χώρου. Είναι προφανές ότι τα παραπάνω δεν αφορούν συνολικά το Χώρο. Υπάρχει μία αυξανόμενη δυναμική που εκδηλώνεται στους δρόμους, στις καταλήψεις, στις συνελεύσεις, σε οποιαδήποτε δραστηριότητα. Υπάρχουν άνθρωποι άφθαρτοι, με διάθεση για δουλειά και σε επίπεδο δράσεων και σε θεωρητικό επίπεδο, μακριά από νοοτροπίες που εμποδίζουν ή και ακυρώνουν την ουσία και κυρίως την αποτελεσματικότητα οποιουδήποτε υγιούς και δημιουργικού οργανωτικού εγχειρήματος.
Παράλληλα όμως θεωρούμε ότι η εμμονή σε εγχειρήματα και πρωτοβουλίες που, με την υπάρχουσα μορφή ή σύσταση , είτε έχουν κάνει τον κύκλο τους είτε έχουν παρακμάσει, δεν ωφελεί κανέναν. Σε τέτοιες περιπτώσεις είναι πιο εποικοδομητικό να γίνεται με ανοιχτές διαδικασίες απολογισμός και αυτοκριτική και να πάμε γι’ άλλα με αποσκευές τα αποτελέσματα αυτών των διαδικασιών. Έτσι και θα είμαστε πιο πρακτικοί και αποτελεσματικοί και θα αποφύγουμε αδιέξοδα μονοπάτια, έχοντας αποκομίσει το μεγαλύτερο δυνατό όφελος. Κάτι τέτοιο απαιτεί θάρρος, καθαρό μυαλό, ωριμότητα και κυρίως πνεύμα συλλογικότητας. Αυτό που ενδιαφέρει δεν είναι το ποιος ‘απέτυχε’ αλλά το γιατί. Άλλωστε η επιτυχία και η αποτυχία είναι έννοιες που κινούνται συνήθως σε αλληλοκαλυπτόμενα πεδία. Το ζητούμενο είναι να τις χειριστούμε προς όφελος μας.
Όλα αυτά και πολλά ακόμα αποκτούν νόημα και υπόσταση μόνο αν η διάθεση για ενότητα και δημιουργία, η αμοιβαία εμπιστοσύνη και η ωριμότητα αποδειχτούν έμπρακτα. Πρέπει να προτάξουμε αυτά που μας ενώνουν, όχι αυτά που μας χωρίζουν. Να ξεκαθαρίσουμε ποιοι είναι οι κοινοί μας στόχοι και να επιμείνουμε σ’ αυτούς με όσο πιο σαφή τρόπο γίνεται. Τα τελευταία γεγονότα στο ‘πολυμορφικό’ επιβεβαίωσαν αυτό που γνωρίζουμε εδώ και πολλά χρόνια. Καμία ορθά θεσπισμένη, συνδιαμορφωμένη ή κοινά αποδεκτή διαδικασία δεν είναι επαρκής για τη διασφάλιση λειτουργικότητας μίας συνέλευσης ή ενός εγχειρήματος. Το τι χρειάζεται έχει ήδη αναφερθεί και εκτιμώ ότι δεν υπάρχουν διαφωνίες πάνω σ’ αυτό. Μπορεί να υπάρχουν όμως σύντροφοι που για κάποιους προσωπικούς λόγους στην παρούσα φάση διαφωνούν ή είναι εθισμένοι σε πρακτικές που έχουν αποδειχτεί αδιέξοδες και ζημιογόνες ή δεν μπορούν να ακολουθήσουν ή να αντέξουν το βάρος των κοινά αποδεκτών προϋποθέσεων. Θα ήταν πιο δίκαιο στο όνομα της συντροφικότητας τουλάχιστον να μην ακυρώνουν την προσπάθεια των υπόλοιπων. Τους τρόπους για να πράξει κάποιος κάτι τέτοιο θα τους βρει ο καθένας μόνος του.
Αντί επιλόγου: ενωμένοι και επαναστατικά ώριμοι έχουμε πολλά να κερδίσουμε. Ίσως πιο πολλά απ’ όσα φανταζόμαστε στα καλύτερα όνειρά μας. Αυτά τα όνειρα που από το Μάη ως το Δεκέμβρη και ακόμα πιο πριν και ακόμα πιο μετά προσδοκούμε ‘να γίνουν εφιάλτης τους’.

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΜΕ ΑΥΓΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΠΑΣΧΟ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΛΗ ΣΤΗΝ ΝΟΜΙΚΗ ΣΧΟΛΗ (ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ)

ΕΝΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΠΛΑΝΙΕΤΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ.

Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΑΠΟΨΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ “ΑΠΟΨΑΡΑ” ΜΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΙ ΑΛΛΟ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΦΩΝΗ ΤΗΣ

αγαπητέ φίλε Πάσχο Μανδραβέλλη,

ΤΟ ΝΑ ΠΕΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΕΥΚΟΛΟ…
ΤΟ ΝΑ ΚΡΑΤΗΘΕΙΣ ΣΤΗΝ ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΑΞΙΕΣ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΥ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΣΟΒΑΡΗ ΚΑΙ ΔΥΣΚΟΛΗ ΥΠΟΘΕΣΗ,ΑΛΛΑ ΘΕΛΕΙ ΚΑΙ “ΠΟΛΥ ΔΟΥΛΕΙΑ” ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΣΟΥ ΕΠΙΤΕΘΗΚΑΝ ΜΕ ΑΥΓΑ ΘΑ ΒΡΟΥΝ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΝ ΤΟ ΑΥΓΟ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΚΡΑΤΑ ΟΜΗΡΟΥΣ ΣΤΗΝ ΦΥΛΑΚΗ ΤΟΥ……….
ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΤΗΝ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙΣ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΣΤΟΝ  ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΛΟΓΟ ΚΑΙ ΝΑ “ΕΚΤΕΘΕΙΣ” ΣΤΟ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ, ΑΠΑΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΜΟΝΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ….ΝΑ ΠΡΟΠΗΛΑΚΙΣΕΙΣ Ή ΝΑ ΤΡΑΜΠΟΥΚΙΣΕΙΣ!
(νά λές πάλι “καλά”… πού η “γενναιοδωρία” τους δέν σέ “φιλοδώρησε” μέ τόν ίδιο τρόπο όπως στήν περίπτωση τού Πολυζωγόπουλου,τού καθηγητή Πανούση,τής αστυνομικού πρίν λίγες μέρες στά Εξάρχεια μέ “μερικές κλωτσιές” ή σάν τήν δική μου περίπτωση  παλαιότερα,στά Προπύλαια,τόν Νοέμβρη τού 2003…καί αρκετά άλλα γεγονότα  πού τά ονόματα μόνο αλλάζουν στά εδώλια  τής “επαναστατικής” φαιοκόκκινης ιεράς εξέτασης)
Διάβασα στό athens.indymedia (πού συμφωνώ μαζί σου,η διαφωνία μέ απόψεις καί μεθόδους πού καταγράφονται στήν ιστοσελίδα δέν σημαίνει πώς θά πρέπει νά υπάρξει ίχνος  συναίνεσης  σέ κάθε προτροπή ή πρόθεση  γιά τήν παύση τής λειτουργίας του στό διαδίκτυο) – όσο μπόρεσα νά αντέξω αυτή τήν υπεράσπιση τού τρόμου καί τού πολιτικού χουλιγκανισμού, πού αυτοαποκαλείται,νισάφι πιά…  καί …”αναρχία” ή “αντιεξουσία” – από κάποιους “ευαίσθητους” σχολιαστές πού ορίζουν σάν κυριαρχία μόνο τήν βία τής εξουσίας εναντίον τους καί όχι τήν βία τήν δική τους εναντίον προσώπων  πού “δέν επιτρέπεται” νά έχουν δικαίωμα καί πρόσβαση στόν χώρο τής πολυφωνίας(πού είναι ότι πολύτιμο μάς έμεινε τελικά από τόσους αγώνες πού έχασαν τό νόημα καί τήν ουσία τους….).
Ερχόμαστε σέ αυτά πού συζητούσαμε καί στό τηλέφωνο μετά τήν “φιλοσοφική παρέμβαση” εναντίον σου στήν Νομική…
Στήν απόχη τού  φασισμού  θά φθάσουμε όπως καί νάχει,πολύ γρήγορα μέ αυτές τίς πρακτικές πού έχουν αμαυρώσει έως εξαφανίσει τό αγνό αναρχικό πρόταγμα γιά τό δικαίωμα νά μιλάς(καί νά αντιμιλάς) χωρίς τό κίνδυνο νά φθάσεις στήν εντατική ή στό νεκροταφείο….
Μιλάμε γιά φασίζουσες αντιλήψεις πού πολύ φοβάμαι πώς άν άλλαζε αύριο η κοινωνία(καί δέν θέλω νά αλλάξει γιά νά διαδεχθεί ο ένας δήμιος τόν επόμενο) θά στήνανε μέ χαρά κρεματόρια καί στρατόπεδα γιά όλους τούς “εχθρούς τής επανάστασης”,αφού τό προταγμά τους είναι “πόλεμος κατά πάντων” βασισμένο πάνω στόν αυτοσκοπό τής εκδίκησης καί τής καταστροφής πού “επικοινωνεί” μόνο μέ τήν οργή αδιαφορώντας γιά τήν δημιουργία ενός άλλου Κόσμου πού είναι “εφικτός” μέχρι εκεί πού δέν ξεπερνά  τό σύνθημα καί τήν φρασεολογία!
Είναι πράγματι τραγικό η αστική δημοκρατία(μέ όλη της τήν βαρβαρότητα ,τό άδικο καί τόν  αυταρχισμό πού περιέχει σάν  πολιτικό σύστημα)νά φαίνεται ώρες-ώρες στά μάτια μας, πολύ πιό “ηθική”  καί “δίκαιη” μπροστά στόν μηδενισμό καί στήν απολυτότητα  ”αντιεξουσιαστικών” ταγμάτων εφόδου καί αστυνομίας τής σκέψης…..
Φυσικά έχεις τήν αλληλεγγύη μου αφού γνωρίζεις πώς είμαι εχθρικός απέναντι σέ κάθε ενέργεια πού απαξιώνει,τρομοκρατεί,λογοκρίνει ή φιμώνει κάθε δημόσιο διάλογο καί εμποδίζει τήν διακίνηση απόψεων,σέ κάθε ”πρωτοπορία”  πού θεωρεί  ανίκανη τήν κοινωνία τών πολιτών  νά απαντήσει μέ τήν δική της φωνή,νά αποδεχθεί ή νά απορρίψει τόν κάθε Μανδραβέλλη , παρά μόνο τό  “θέσφατο” καί “αλάθητο” τής “πεφωτισμένης σέκτας”  πού μιλά στό όνομα τού “ορθόδοξου πολιτικού δρόμου”…
Κάθε ενέργεια(μέ αυγά ή χωρίς αυγά…)πού προσβάλλει τήν αξιοπρέπεια καί τήν προσωπικότητα κάθε ανθρώπου πού θέλει νά εκφράσει σκέψεις,κείμενα,γνώμες καί ιδέες οφείλουμε νά παίρνουμε σαφή θέση απεναντί της,νά ”προκαλούμε”  τήν  αυτοκριτική καί τόν προσανατολισμό στίς γόνιμες αντιστάσεις   πού θά σημάνουν  τό  τέλος τής “εγγραφής  μελών καί οπαδών”  στό “κλάμπ” τού ολοκληρωτισμού καί τής “επαναστατικής καθαρότητας”!
Χθές η στάχτη τών βιβλιοπωλείων,ο εμπρησμός στό “Ρεσάλτο”,η επίθεση στόν Γιάννη Πανούση,στόν Γεράσιμο Σαπουντζόγλου στήν ΑΣΟΕ  καί άλλους καθηγητές στά πανεπιστήμια,η επίθεση τών “υπερπατριωτών”  μέ σπρεϊ στόν ηθοποιό Πάνο Moυζουράκη,η “ειρηνική” διάλυση τής παρουσίασης τού “ανθελληνικού” βιβλίου τού Βασίλη Γκουρογιάννη γιά τίς σφαγές στήν Κύπρο από τό εθνικιστικό μίσος,τά αυγά στήν Σώτη Τριανταφύλλου μέ τήν “συμβουλή” νά “τραβήξει γιά τό Κολωνάκι”,σήμερα στόν δημοσιογράφο Πάσχο Μανδραβέλλη πού είναι “τσιράκι” τού Αλαφούζου καί τού νεοφιλελευθερισμού,…..αύριο  ποιός ή ποιά θά έχει σειρά?
Πάσχο Μανδραβέλλη, άν “τά βάλουμε κάτω” θά βρεθούμε σέ άλλα κοντά καί σέ άλλα μακριά αλλά έχω τήν αίσθηση πώς…….
Ο δρόμος γιά τήν ελευθερία,πράγματι,είναι μακρύς ακόμη.
Σάν ατέλειωτος χειμώνας πού έχει “κόψει” σύριζα τά πόδια τής Ανοιξης….
Τής  Ανοιξης  όλων  μας, εννοώ…….
όπως καί νάχει,ο αναρχισμός  δέν θά συναντηθεί ποτέ μέ τόν φασισμό καί ούτε θά έχει τήν κατάληξη τών υπόλοιπων (…. )-ισμών….
μέ εκτίμηση καί αλληλεγγύη

Παπαδόπουλος Παναγιώτης(Κάϊν)
μεμονωμένο άτομο από τό αναρχικό/ελευθεριακό κίνημα
18/11/09

ΥΓ/Μού είπες επίσης,στό τηλέφωνο, πώς ακούσθηκε  κάποιος από τούς “φρουρούς τής επανάστασης” νά λέει στούς άλλους, μπροστά στήν αντίδραση τών φοιτητών καί τών ατόμων πού συμμετείχαν στήν εκδήλωση,πώς “πάμε νά φύγουμε,δέν έχουμε κοινό”….

Δηλαδή Πάσχο, άν είχαν “φιλοθέαμο κοινό” καί υποστήριξη τί θά έπρεπε νά γίνει?Νά σέ λυντσάρουν ή καί νά σέ σκοτώσουν ακόμη?…..

 

 

Η ΑΝΟΙΧΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ

από τόν Πάσχο Μανδραβέλλη

Αριστερά της Αριστεράς δεν υπάρχει η Δεξιά, όπως πίστευε ο Χαρίλαος Φλωράκης. Υπάρχει η ακροδεξιά, που όλο και πιο συχνά συναντίεται με την ακροαριστερά. Οχι μόνο για να δίνουν μάχες με καδρόνια και πέτρες στο κέντρο της Αθήνας, αλλά με κοινές επιθέσεις σε όσους όσους προσπαθούν να υπερασπιστούν το δικαίωμα καθενός να λέει ότι του καπνίσει.

Οπότε είναι φυσικό η Χρυσή Αυγή να συμφωνεί με τις παρεμβάσεις του “Αντιεξουσιαστικού Κινήματος”.

«… Να υπενθυμίσουμε πως ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος έχει καταφερθεί πολλές φορές εναντίον του Εθνικισμού… τέτοιος που είναι και λίγα αυγά έφαγε!»

Ή όπως έγραφε ένας σύντροφός τους της άλλης πλευράς:

«O τύπος έχει γράψει τις άπειρες αθλιότητες και φιλοδωρείται μόνο με αυγά .. και μόνο δύο. Αυτή είναι η ηθική ανωτερώτητα του α/α χώρου.»

Δεν είναι απλώς μια εκπληκτική η σύμπτωση νεατερντάλιων απόψεων. Είναι μια έκφραση μιας βασικής διαχωριστικής γραμμής σήμερα στις δυτικές κοινωνίες. Υπάρχουν οι φίλοι της ελευθερίας και οι εχθροί της ανοιχτής κοινωνίας. Οι τελευταίοι μοιάζουν ότι αντιπαλεύει ο ένας τον άλλο, αλλά στην ουσία τακιμιάζουν. Όχι μόνο στις πρακτικές, αλλά και στις απόψεις…

Πολυτεχνείο

(Η γελοιογραφία είναι του Γιάννη Ιωάννου)

Αρχίστε την “επανάσταση” χωρίς εμένα

Με τηλεφώνημα στο zougla.gr, άγνωστος ανέλαβε την ευθύνη της επίθεσης σε πεζή περιπολία του Α.Τ. Εξαρχείων, το απόγευμα της Πέμπτης στα Εξάρχεια.

Ο άγνωστος ανέφερε τα εξής: «Χθες το απόγευμα, ομάδα συντρόφων επιτέθηκε σε πεζό περίπολο της ΕΛ.ΑΣ. στην οδό Καλλιδρομίου. Θαυμάσαμε τους λεβέντες του Χρυσοχοΐδη στο ταχύτατο σπριντ τους, στο οποίο πετούσαν ακόμα και τα κλομπ τους, για να τρέξουν πιο γρήγορα. Θαυμάσαμε, επίσης, την επίδειξη συναδελφικής αλληλεγγύης, όταν παράτησαν πίσω τους τη νεαρή συνάδελφό τους. Σε ένδειξη μεγαλοψυχίας μας, τη φιλοδωρήσαμε μόνο με κάνα δυο κλωτσιές. Επιφυλασσόμαστε για τους λεβέντες συναδέλφους της. Επιστρέφουμε, τέλος, στο Χρυσοχοΐδη, ένα κλομπ, που «έπεσε» από τους λεβέντες του. Ο Δεκέμβρης έρχεται.»

εδώ :  http://www.tvxs.gr/v26761

Υπάρχει η περίπτωση να είστε προβοκάτορες και φασισταριά, οπότε εντύπωση δεν μου κάνει γιατί αυτό ήταν πάντα το ποιόν σας – δέκα εναντίον ενός, τσαμπουκάδες εκ του ασφαλούς, νεροκουβαλητές στο μύλο του κάθε κράτους. Αλλά και πληρωμένοι τραμπούκοι, ασπόνδυλα καθάρματα και μαριονέτες σε ένα θέατρο που παίζεται στην πλάτη του κάθε λαού. Ελπίζοντας πως τα αφεντικά σας θα σας πάρουν από την λάσπη που σας βρήκαν να σέρνεστε και θα σας ανεβάσουν στο ίδιο επίπεδο με το δικό τους, μην ξέροντας πως είστε χρήσιμοι ηλίθιοι που θα σας πετάξουν όταν θα επιτελέσετε το θεάρεστο έργο σας.

Αν είστε τέτοιοι, ο Δεκέμβρης που δηλώνετε πως “έρχεται” σίγουρα δεν είναι δικός σας, ούτε ποτέ ήταν. Ο κόσμος προχωράει και θα μείνετε πίσω. Συνεχίστε τις αθλιότητες και θα ανοίξετε τα μάτια ακόμα και των τυφλών…

Αλλά…

Υπάρχει η περίπτωση να είστε “αναρχικοί”, “επαναστάτες” ή “πρωτοπόροι”. Υπάρχει οι περίπτωση να δηλώνετε πως μιλάτε στο όνομα των καταπιεσμένων ή όποιων δεν έχουν φωνή. Υπάρχει η περίπτωση να νομίζετε πως πολεμάτε γιά όσους δεν μπορούνε, για να μας “αφυπνήσετε” ή να μας βγάλετε στους δρόμους.

Αν είστε τέτοιοι, σας δηλώνω πως είστε ίδιοι με τους προηγούμενους. Όχι μόνο παίζετε στο ίδιο έργο μαζί τους, αλλά χωρίς εσάς το έργο αυτό δεν θα μπορούσε καν να ανέβει. Είστε γιά φτύσιμο, γιατί καθημερινά κάνετε τη έννοια “Αναρχία”, λαομίσητη.

…………..

“Φιλοδωρήσατε” με κλωτσιές έναν πεσμένο άνθρωπο. Πολλοί εσείς και μία αυτή.  Εκεί ξέπεσε λοιπόν η Επανάσταση… να την υπερασπίζονται τραμπούκοι και δειλοί. Αυτόν τον κόσμο ευαγγελίζεστε… ένα πλανήτη γεμάτο επαναστατικές κρεμάλες, γιά να κρεμάσετε την στολή αλλά να περισώσετε το φασισμό. Αυτό τον Δεκέμβρη ετοιμάζετε… μία ακόμα αντιπαράθεση για εμάς, χωρίς εμάς. Αυτή είναι τελικά η απάντηση σας στον φασισμό που ξαναγεννιέται… ένας επαναστατικός αυνανισμός γιά να νιώθετε σπουδαίοι, μία επαναστατική γυμναστική γιά να περνάει η ώρα, ένα γκρέμισμα των πάντων δίχως ενδιαφέρον για χτίσιμο.

Τελικά, είστε χειρότεροι από τους πρώτους – τουλάχιστον αυτοί είναι απροκάλυπτα εχθροί, ενώ εσείς μασκαρεύεστε σαν φίλοι.

Αφήστε κάτω τον Δεκέμβρη – δεν σας ανήκει.

Γράμμα ενός αναρχικού στους “αντιεξουσιαστές της εξουσίας”

Η ΑΣΤΥΝΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ ΕΧΕΙ ΤΟΣΗ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ ΟΣΟ Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΧΟΥΛΙΓΚΑΝΙΣΜΟΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΩΝ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ

κ.Χρυσοχοϊδη,

Διάλεξα “σκόπιμα” τήν μέρα πού συμπληρώνονται 36χρόνια μνήμης γιά τούς αγώνες μιάς γενιάς πού ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΩΘΗΚΑΝ , νά γράψω ένα κείμενο απευθυνόμενο κυρίως πρός τό προσωπό σας καί τήν ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΗ ΤΑΚΤΙΚΗ ΣΑΣ στήν περιοχή τών Εξαρχείων.
Διάλεξα “σκόπιμα” αυτή τήν ημέρα πού η μνήμη της έχει υποφέρει καί αμαυρωθεί τόσο από τίς “τιμές” καί τά “στεφάνια” τής εξουσίας,αλλά καί τόσο εξ΄ίσου από τόν ελιτισμό τής ένοπλης “πρωτοπορίας” πού λέκιασε τήν σημασία καί αξία αυτής τής ημέρας μέ τήν γιάφκα τής “αυτόκλητης δικαιοσύνης καί τιμωρίας”…
Είναι αλήθεια πώς η γενίκευση καί η κατηγορία τής συλλογικής ευθύνης ξεμακραίνει τούς ανθρώπους από τήν ουσία τής ζωής καί τούς παραδίδει θύματα στό θέαμα καί στό ανούσιο.
Αποδείξατε μέσα σέ λίγες μέρες πώς αυτή σας η πορεία έχει από τό ξεκινημά της (καί παρά τόν λαϊκισμό τής μετονομασίας της σέ “προστασία τού πολίτη”) τίς περισσότερες πιθανότητες νά σμίξει μέ τόν αυταρχισμό καί τόν σοσιαλφασισμό παρά μέ τίς ιδέες τού κοινωνικού σοσιαλισμού από τίς οποίες είσαστε τώρα αλλά καί στό παρελθόν…στό αντιθετό τους ρεύμα!
Εκμεταλλευθήκατε τήν τυφλή δράση τού ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΧΟΥΛΙΓΚΑΝΙΣΜΟΥ πού δημιουργεί στήν περιοχή αλλά καί στό κίνημα γενικότερα τόν διάδρομο προσγείωσης τών “επιχειρήσεων αρετής” τών σωμάτων καταστολής καί βάλατε στήν καραντίνα τήν συνοικία τών Εξαρχείων ανασύροντας ξανά από τό αρχείο τής ψυχολογίας τού Κράτους παλιές δοκιμασμένες “συνταγές” πού ρίχνουν λάδι στήν φωτιά τών οξυμένων ζητημάτων.
Σήμερα πού η νεολαία καί οι εργαζόμενοι είναι στούς δρόμους τής περιοχής γιά νά τιμήσουν τούς νεκρούς τού ΄73,τούς νεκρούς Κουμή καί Κανελλοπούλου τής επετείου τού ΄80,τόν Μιχάλη Καλτέζα τής επετείου τού ΄85 καί σέ λίγες μέρες τόν εκτελεσμένο Αλέξη Γρηγορόπουλο τού περασμένου Δεκέμβρη.
Καλά,αυτοί οι συμβουλοί σας,φίλοι σας “αντιεξουσιαστές” εκεί στό υπουργείο,πού τελικά σάς είναι χρήσιμοι όταν δρομολογούν κινήσεις καί μεθόδους πού αναπαραγάγουν συνέχεια τό κοινωνικό αδιέξοδο καί οδηγούν τόν δήμιο νά στήσει τό ίδιο σκηνικό προξενώντας βία,αίμα καί πόνο σέ όλες τίς πλευρές?

Γιατί εγώ ξέρω κ.Χρυσοχοϊδη πώς ο σοσιαλισμός αναγνωρίζει πώς τά όποια κοινωνικά προβλήματα πού προκύπτουν (καί θά προκύπτουν πιθανά σέ κάθε μορφής κοινωνία,τίποτα δέν θά είναι ποτέ τέλειο…) στήν άκρη,στήν μέση ή σέ όλη τήν πολιτεία,λύνονται από τούς ίδιους τούς κατοίκους καί πολίτες καί ΟΧΙ από τίς κλούβες τής αστυνομίας,τούς ασφαλίτες καί τήν ομάδα “Δέλτα” οι οποίοι ξεπερνούν αρκετές φορές μέ άνεση τά “θεσμικά όρια” πού έχει θέσει η αστική δημοκρατία καί συμπεριφέρονται πολλοί από αυτούς ως ΚΤΗΝΗ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ πού εσείς έχετε τήν ψευδαίσθηση πώς θά “εξημερώσετε” καί θά “εκδημοκρατήσετε”.
Οι αποφάσεις,πολλές φορές,άστοχα καί επικίνδυνα παίρνονται μέσα σέ λίγες ώρες “εν θερμώ” καί “εν ψυχρώ” καταλήγουν σέ αποτυχία καί ανοίγουν κι άλλα προβλήματα καί τραγωδίες στίς κοινωνίες!
Αυτό φαίνεται πώς τό έχετε προσπεράσει ή ξεχάσει καί άς έχετε καί “επαγγελματική εμπειρία” καί γνώση!

Σάς είπα καί στήν αρχή πώς οι γενικεύσεις οδηγούν αναπόδραστα στήν παγίδα τής απόλυτης αλήθειας καί τού φασισμού!
Επειδή αποψή μου είναι πώς όλοι οι μπάτσοι δέν είναι γουρούνια-δολοφόνοι,πώς όλοι οι δημοσιογράφοι δέν είναι αλήτες καί ρουφιάνοι,πώς όλοι πού δηλώνουν “αναρχικοί” ή “αντιεξουσιαστές” δέν σημαίνει πώς είναι καί αναρχικοί καί αντιεξουσιαστές…,

Θέλοντας νά υπερασπισθώ τήν αλήθεια μου καί μόνο,

πού δέν έχει δύο μέτρα καί δύο σταθμά γιά τήν βία τού θεάματος πού θέλει νά υπηρετήσει η όποια εκφρασή του καί εκπροσωπησή του είτε αυτή είναι τό περίστροφο τού Κορκονέα ή τού Μελίστα,είτε αυτή είναι τού σεχταρισμού καί τού συνομωτισμού πού αντιλαμβάνονται ως “επανάσταση μέσα στήν επανάσταση” οι διάφοροι πυρήνες καί μηδενιστές τού “αντάρτικου πόλης”…,

πού δέν αρνείται νά “παρασυρθεί από εξισώσεις θύτη καί θύματος” θεωρώντας πώς τήν ίδια μισανθρωπιά,αποκτήνωση καί φασισμό έχει τόσο τό χέρι πού έκοψε τήν ζωή τού Αλέξη Γρηγορόπουλου τόν περασμένο Δεκέμβρη καί τόν στέρησε από τούς δικούς του,όσο καί εκείνο πού έκοψε τήν ζωή τού αστυνομικού Νεκτάριου Σάββα τό καλοκαίρι τού 2009 στά Πατήσια,στερώντας τον από τό 9χρονο παιδί του…,

πού δέν έχει επιλεκτικές ευαισθησίες πού χαρακτηρίζουν στό συνολό της τά όργανα καί τούς διαχειριστές τής εξουσίας,τήν αλήθεια μου πού δέν θά είναι ποτέ μέ τό μέρος τής ΠΟΙΝΗΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ,τήν αλήθεια μου πού δέν είναι “ανώτερη” από τίς χιλιάδες ή εκατομμύρια άλλες τού Κόσμου…,

κ.Χρυσοχοϊδη,
Επειδή θεωρώ πώς καμμία ζωή δέν είναι λιγότερο ή περισσότερο χρήσιμη από τίς υπόλοιπες καί πώς οι αγώνες δέν δίνονται πάνω στήν παραφροσύνη τής “παράπλευρης απώλειας” καί τού μιλιταρισμού πού μέ τό “μάτι” τής σφαίρας διακρίνει παντού εχθρούς καί στολές…,

Επειδή είμαι αναρχικός καί “δέν εκτελώ τήν ηθική”,”δέν στρέφομαι εναντίον όλων” καί δέν απαξιώνω τήν υπόλοιπη κοινωνία γιατί πιστεύω πώς έχει γνώμη καί παλεύω γιά νά έχει γνώμη,νά διεκδικεί τόν χαμένο της χρόνο καί χώρο καί νά στεριώσει η συλλογική στάση γόνιμης αντίδρασης απέναντι σέ κάθε εξουσία…,

Σάς προτείνω
η “αντιεξουσία” σας νά αποσύρει τά όποια “καινοτόμα” σχεδιά της από τά Εξάρχεια γιατί αναπτύσσονται ολέθριες σχέσεις μέ τά δημοκρατικά καί ατομικά δικαιώματα (πού εσείς ο ίδιος τονίζετε στίς εξαγγελίες σας ως υποστηρικτής τους) μέ τό ενδεχόμενο νά κυλήσουν όλα ξανά καί ξανά στόν φαύλο κύκλο τής βαρβαρότητας πού δέν υπολογίζει τήν αξία,τήν ελευθερία καί τήν αξιοπρέπεια τής ανθρώπινης ύπαρξης!

ενάντια στήν εξουσία,εκμετάλλευση,αδικία καί βία από άνθρωπο σέ άνθρωπο

Αθήνα 16/11/09
Παπαδόπουλος Παναγιώτης(Κάϊν)
μεμονωμένο άτομο από τό αναρχικό/ελευθεριακό κίνημα

erozer2000@yahoo.gr

Συμπαράσταση

Μιά βδομάδα πρίν έβαλα στο blog ένα κείμενο γιά την Αγγελική Χατζηδημητρίου, γραμμένο από την Ελευθεριακή Οροσειρά Αλληλεγγύης.

Στις 19 – σήμερα δηλαδή – θα γινόταν επιτέλους η δίκη που είχε αναβληθεί δύο φορές. Η δίκη αναβλήθηκε ξανά, γιατί το Tριμελές Πλημμελειοδικείο Χίου δέχθηκε την ένσταση των κατηγορουμένων, περί ακυρότητας του συνταχθέντος από τον εισαγγελέα κατηγορητηρίου.

Θα ήθελα να είχα την πένα, να γράψω τί ακριβώς σημαίνει να είσαι κλειδωμένος μέσα στο σώμα σου και να μιλάς με τα μάτια… τι σημαίνει να αναπνέεις από ένα άνοιγμα στο λαιμό μέσα από ένα σωληνάκι και να τρέφεσαι με άλλο σωληνάκι από ένα άνοιγμα στο στομάχι… τι σημαίνει να σε βλέπουν σε αυτήν την κατάσταση τα παιδιά σου…

Θα ήθελα να μπορούσα να πάρω τον ιδιωτικό αστυνομικό και τους τέσσερεις γιατρούς που είναι υπεύθυνοι γιά την κατάσταση της και γυρίσαν σπίτι τους μέχρι την επόμενη δίκη, τους δικαστές που έκριναν πως η ένσταση των κατηγορούμενων δικαιολογεί και άλλη αναβολή, όλους εμάς που διαβάζουμε τις εφημερίδες αλλά δεν καταλαβαίνουμε τί σημαίνουν αυτά που διαβάζουμε, και να μας μεταφέρω όλους στην Γερμανία, στο νοσοκομείο που η Αγγελική Χατζηδημητρίου παλεύει γιά την ζωή της εδώ και τέσσερα σχεδόν χρόνια….

Θα ήθελα, αλλά δεν μπορώ – γιατί και την πένα δεν έχω, αλλά και το δράμα ενός ανθρώπου καταδικασμένου να ζεί θαμμένος ζωντανός μέσα στο σώμα του, σέβομαι.

Ντρέπομαι που “αυτά γίνονται” και επειδή η Αγγελική Χατζηδημητρίου δεν μπορεί να ζητήσει την αλληλεγγυή μας, να σας την ζητήσω/θυμήσω εγώ :

ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΑΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ 0026-0142-98-0100646366 (EUROBANK) ΣΑΝ ΕΛΑΧΙΣΤΗ ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΑ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΕΞΟΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΤΗΣ.